Nikoo

فروغ فرخزاد: پرسناژ مجنون مسخره است

2012-01-23T07:40:00.006Z

فروغ فرخزاد: پرسناژ مجنون مسخره است

مهم ترین معیار رشد یک فرهنگ، همگونی آثار و دست آوردهای آن با شرایط زمانه است. زنده یاد فروغ فرخزاد به این مقوله اعتنای ویژه یی داشت.
در مصاحبه یی که ایرج گرگین در سال ۱۳۴۳ برای رادیو ایران با او انجام داد، فرخزاد برداشت پیش رو، زمانه سنج وآینده نگرش را به شرح زیر بیان کرد:

" امروز همه چیز عوض شده. دنیای ما هیچ ارتباطی به دنیای حافظ و سعدی ندارد. من فکر می کنم که حتی دنیای من هیچ ارتباطی به دنیای پدر من ندارد. فاصله ها مطرح هستند. فکر می کنم که یک عوامل تازه یی وارد زندگی ما شده اند که محیط فکری و روحی این زندگی را می سازند. طرز تلقی یک آدم امروزی، من فکر می کنم، نسبت به آدمی که در بیست سال پیش زندگی می کرده کاملا عوض شده. آن تلقی که از مفاهیم مختلف دارد، مثلا : مذهب، اخلاق، عشق، شرافت، شجاعت و قهرمانی. واقعا چون محیط زندگی ما عوض شده. به نظر من تمام این مفاهیم زاییده ی شرایط محیط هستند. این مفاهیم عوض شده.

من مثال ساده یی بزنم. راجع به عشق صحبت می کنیم. پرسناژ مجنون که خوب همیشه سمبل پایداری و استقامت در عشق بوده از نظر من، که آدمی هستم که جور دیگری زندگی می کنم، پرسناژ او کاملا برای من مسخره است. وقتی علم روانشناسی می آید و پرسناژ او را برای من خرد می کند، تجزیه و تحلیل می کند و به من نشان می دهد که اوعاشق نه، یک بیمار بوده، آدمی بوده که مرتب می خواسته خودش را آزار بدهد. این است که خوب به کلی عوض می شود. شما فکرش را بکنید وقتی لیلی های دوره ی ما توی ماشین کورسی سوار می شوند و با سرعت ۱۲۰ کیلومتر می رانند و پلیس مرتب جریمه شان می کند. آن وقت یک چنین مجنون هایی به درد این لیلی ها نمی خورند، در حالی که این مجنون ها، شما نگاه کنید هنوز که هنوز است توی ادبیات ما (البته ما اسم این ها را ادبیات نمی گذاریم، ولی "ادبیاتی" که بین عده یی مطرح است) هنوز که هنوز است زیر همان درخت بید نشسته اند و دارند با کلاغ ها و آهوها درد دل می کنند.

به هر حال شعر "امروز" ما باید یک شعری باشد که خصوصیات این دوره را داشته باشد. و در عین حال سازنده ی این شعر باید آدمی باشد که به یک حدی از تجربه و هوشیاری برسد که به محتوای شعرش ارزشی بدهد که بتواند در حد کارهایی که توی دنیا عرضه می شود، میان آن ها، خودش را جای دهد. "

برگرفته از کتاب در غروبی ابدی - زندگی نامه، مجموعه آثار منثور، مصاحبه ها و نامه های فروغ فرخزاد- به کوشش: بهروز جلالی- انتشارات مروارید-۱۳۷۶

دوران طلائی شاه...!

2012-01-22T15:37:00.005Z

دوران طلائی شاه...!

در حاشيه گرانی بی سابقه دلار(۲۰۰۰ تومان)، پوند(۳۰۰۰ تومان) و سکه يک ميليون تومان " تا امروز" و سرازيری و شيب شديد اقتصاد و پول ايران به سمت زيمبابوه ای شدن و تبديل پولهای ايرانی به کاغذ پاره...!

برای سايز بزرگتر لطفا کليک کنيد

هايده؛ برای هميشه...

2012-01-20T08:19:00.010Z

هايده؛ برای هميشه...

امروز بيست و دومين سالروز رفتن زودهنگام هايده است... البته رفتن و نه خاموشی.... خاطره ای از هايده دارم که هيچوقت فراموش نمی کنم... يکی از زيباترين خاطرات زندگی من... يک سفر کوهنوردی در ايام دانشجوئی...

....

از صبح زود از خانه زده بوديم بيرون برای کوه نوردی... مقصدمان کوهی در منطقه "Lake District" در شمال غرب انگليس بود... گروه کوهنوردی ما تقريبا يک گروه بيست نفری از دختر و پسرهای دانشجو بود... صبح با اولين هواپيما پرواز کرديم به شهر کوچکی که نزديک کوهی بود که قرار بود صعود کنيم. آنجا هم اتوبوس منتظرمان بود تا از شهر و روستاهای اطراف ما را تا پای کوه ببرد... برنامه صعود يک برنامه دو روزه بود که شب را می بايست توی کوه و در ميانه راه صعود، يک جا پيدا می کرديم و چادر می زديم و اطراق می کرديم... توی مسير هم يک کوه را بايد رد می کرديم تا به کوه اصلی برسيم... در شروع صعود با يک کوهپايه تقريبا شنی و سنگ ريزه با شيب زياد روبرو بوديم که با هر دو قدم بسمت بالا يک قدم به عقب سر می خورديم و اين کار ما را سخت می کرد و نفس مان را می گرفت، مخصوصا که کوله پشتی سنگين دوروزه و چادر و وسايل صعود هم همراهمان بود... طرف های غروب بود که شيب تند و کوه اول را رد کرده بوديم و افتاده بوديم توی يک مسير تقريبا جنگلی و خيس و سرد و بعد هم کم کم به برفی که روزهای قبل باريده بود رسيديم ... گروه در يک صف و ستون منظم صعود می کرد، طوری که ليدر گروه در جلو و بقيه دستور داشتند که دقيقا پا جا پای او بگذارند و حرکت کنند.... لغزندگی و پرتگاه های متعدد و مسيرهای باريک و ديد کم باعث شده بود که برای ايمنی بيشتر يک طناب را به کمر ليدر گروه ببنديم و از کارابين (حلقه های فلزی) متصل به کمرهای ما هم عبور کند تا آخرين نفر... شبيه دانه های تسبيح... اينجوری نه کسی گم می شد و نه سقوط ميکرد... هوا تقريبا تاريک شده بود که کوه اول را کاملا رد کرديم و به يک منطقه جنگلی که شبيه يک دره بسيار وسيع ميان دو کوه بود رسيديم... يک رودخانه هم آنجا بود، منتهی ديگر توی آن تاريکی فقط صدايش را می شنيديم... بهمراه گروه، خسته و کوفته از آن روز طولانی و سخت، آرام و بی صدا فقط ساحل نزديک آن رودخانه کوچک را گرفته بوديم و شيب تقريبا تند مسير را صعود می کرديم...هنوز همان طناب تمام اعضای گروه را به هم متصل کرده بود که توی تاريکی کسی گم نشود يا سقوط نکند... به نزديکی های کوه دوم که رسيديم ديگر هوا کاملاً تاريک شده بود و جائی را نمی ديديم؛ داشتيم دنبال جائی می گشتيم که کمی مسطح باشد و مناسب اطراق و چادر زدن؛ ولی هرچه می رفتيم نمی رسيديم و وضعيت بدتر و هوا تاريکتر می شد.... همه هم آنقدر خسته و بی انرژی شده بوديم که حتی حرف هم نمی توانستيم بزنيم... هوا سرد بود، ولی نه باد می آمد و نه صدائی شنيده می شد... اطراف مان سکوت بود و تاريکی لذت بخش ولی کمی ترسناک ... اينجور مواقع توی کوه بايستی همانجائی که هستيد يکهو توقف کنيد و همانجا هرجور که هست اطراق کنيد تا صبح، چون خطر سقوط و مخصوصا گم شدن هر لحظه بيشتر می شود ... با دستور ليدر و با همان طنابی که همه را به هم وصل کرده بود قرار شد برای ده دقيقه استراحت، بنشينيم روی همان صخره ها و چمن های خيس بين شان تا بعد فکری بحال چادرها بکنيم... گروه توی سکوت هرکس همان جائی که بود نشست و بعضی ها هم که جای بهتری داشتند همان کوله پشتی خودشان را تکيه گاه کردند و دراز کشيدند... آن روزها من يک سی دی پلير داشتم که هميشه همراهم بود، برای سفرهای اين جوری هم يک اسپيکر کوچولوی پرتابل هم همراهم می بردم برای توی چادر... کوله پشتيم را باز کردم و سی دی پليرم را بيرون آوردم... به ذهنم رسيد که اسپيکرش را هم وصل کنم و توی آن سکوت و تاريکی آهنگ را بگذارم که بقيه هم بشنوند.....

سکوت محض بود که ناگهان صدای موسيقی من بلند شد و سکوت کوهستان را شکست... نميدانستم کدام سی دی توی سی دی پليرم هست... آلبوم هايده بود... با ترانه "گل سنگم" شروع شد...
هيچوقت آن لحظه و آن آهنگ و آن حس و حال را فراموش نمی کنم... آنجائی که آهنگ با يک پيانوی آرام شروع ميشود و ...... صدا از کسی بيرون نمی آمد... توی آن خستگی، و توی آن تاريکی و سکوت کوهستان، موسيقی بود و پيانو بود و صدای آسمانی هايده... آن پيانو، آن صدا و آن موسيقی بناگهان مانند شهد گوارائی بود که به جان و تن خسته ما ريخته می شد... گل سنگم... گل سنگم... چی بگم از دل تنگم... مثل آفتاب اگه بر من... نتابی، سردم و بی رنگم...

ده دقيقه استراحت تبديل شد به نيم ساعت و يا شايد هم بيشتر... آهنگ پشت آهنگ بود که پخش می شد و همه کرخت و مسحور دراز کشيده بوديم و دل و جانمان را سپرده بوديم به امواج موسيقی و غوغای هايده... احساس می کردم که ديگر آن طناب نيست که اعضای گروه را به هم متصل و يک جسم واحد کرده است، بلکه آن موسيقی و آن نوای جادوئيست که روح و جانمان را بهم پيوسته و با خود برده است...

حلقه ای بر گردنم افکنده دوست
می برد آنجا که خاطرخواه اوست

وصف آن نيم ساعت از زندگی ام با هيچ زبان و کلمه ای ممکن نيست... ظاهراً تمام اعضای گروه هم همين حس و حال را داشتند... اين را وقتی فهميدم که روز بعد که از صعود برگشتيم توی فرودگاه سفارش کپی همان سی دی را از هر بيست تای آن کوهنوردها گرفتم... حتی آن دو سه تا همکلاسی ايرانيم که همراهمان بودند...

هنر و مخصوصا موسيقی زبان مشترک ملتهاست... هنرمند واقعی و هنر اصيل مرز زبان و زمان و مکان ندارند؛ روح و جان انسانها را هرکجا که باشند و در هر زمانی تسخير و صيقل و صفا ميدهد... ماندگار هستند و هيچ وقت نمی ميرند... چون برخواسته از درون زيبای انسانها هستند... چون خواستگاه عشق دارند...

هرگز نميرد آنکه دلش زنده شد به عشق
ثبت است بر جريده عالم دوام ما.... (حافظ)

ياد و خاطره بانوی موسيقی ايرانی، هايده، گرامی...

آه ای صدای زندانی...

2012-01-18T00:35:00.009Z

آه ای صدای زندانی...

از چهاردیواری و از درون مرزهای آن مملکت خبر خوب بیرون نمی آيد... من نمی دانم مردم بیچاره و محصور در آن جهنم اخبار بد چکار می کنند و چطور زندگی میکنند... هر وقت که به ايران زنگ می زنم اینقدر گله و شکایت و خبر بد از آن طرف خط بر مغز و روح و جان من سرازیر می شود که سرسام می گیرم و از ايشان خواهش می کنم که کمی صبر کنند تا من چند دقیقه هم خبر خوب از اینجا بهشان بدهم.... دقیقاً شبیه به همین وب فارسی... هرچه خبر از داخل آن مرزها می آيد مثل پتک است و زهرهلاهل... خبر خوبی هم اگر هر از گاهی می شنویم از بیرون از آن مرزهاست...

امروز از یک طرف خبر شوکه آور اظهارنظر کارگردان دزد و بی هنر حکومتی، فرج الله سلحشور، که بلانسبت اهل هنر! خودش از اهالی سینماست، را داشتیم که جایزه مهم و افتخار اصغر فرهادی برای سینمای ایران را ننگ آور دانست و به "جایزه برای دزدان" تشبیه کرد و از طرف دیگر خبرهای بد، تاسف بار و ناراحت کننده دستگیری دو دختر بی گناه روزنامه نگار و وبلاگنويس، پرستو دوکوهکی و مرضیه رسولی.... من از سالهای دور پرستو را از طریق وبلاگش و نوشته هایش می شناختم... دختری زیرک و باهوش و نکته سنج، در عین حال حساس و زود رنج و مهربان و احساساتی... یک دختر به تمام معنا انسان و قابل دوست داشتن... مرضیه هم همینطور.... حال هنوز از شوک شنيدن اظهارات وقیحانه آن کارگردان دزد و وطن فروش و برخوردهای مشابه و حتی زشت تر، از طرف روزنامه ها و رسانه های حکومتی و غیره در نیامده ای، خبر دستگیری و بازداشت این دو دختر مظلوم و بیچاره را در همان روز بفهمی؛ که خدا میداند الان در کدام سلول تنگ و سرد و نمناکی شب را به صبح می رسانند و تحت چه بازجویی ها و حتی شکنجه های وحشتناکی هستند.... یاد ضرب المثل گويای واقعيت تلخ اين روزها؛ بستن سنگ و رها کردن سگ افتادم.... شما را به خدا یک نگاه به اين دو عکس بالا و اين عکس زیر بکنید... شما باشيد، حتی اگر هیچ شناخت و پيش زمينه ای هم نداشته باشد، کدامیک را خطرناک تشخيص می دهيد و سريع دستگیر و روانه زندان میکنید؟؟؟ یک نگاه به قیافه اینها و یک مقایسه بکنید لطفاً....

سگ و سنگ...

...

پرستو دوکوهکی و مرضیه رسولی را فوراً آزاد کنید... اینها و دیگر زندانيان بی گناه مانند نسرين ستوده و ديگران که پشت میله های جهل و جنایات شما هستند از بهترین فرزندان آن مملکتند...شما روسياه تاریخ هستید و با این جنایات فقط پرونده سیاه ضد بشری خود را قطورتر می کنید... پرنده و پرستو را زندانی می توانيد بکنيد ولی پرواز و پريدن را نه! ... پرواز و پريدن درخاطرها باقی می مانند و در قلبها جاودان...

آه ای صدای زندانی
آيا شکوه يأس تو هرگز
از هيچ سوی اين شب منفور
نقبی بسوی نور نخواهد زد؟
آه ای صدای زندانی
ای آخرين صدای صداها...

جدايی نادر از سیمین، جدايی مردم از دولت

2012-01-16T06:15:00.006Z

جدايی نادر از سیمین، جدايی مردم از دولت

نقدها، تفسیرها و همچنین تاييد و تمجیدها از فیلم "جدايی نادر از سیمین"‌ اصغر فرهادی کم نیستند، مخصوصاً بعد از مراسم دیشب گلدن گلوب، که این فیلم، نام نیکی‌ از ایران و ایرانی‌ را در قله و صدر اخبار افتخار آمیز نشاند... قصد این دو خط مطلب هم رفتن به این راه نیست که اشاره‌ای است به سخن کوتاه و پر مغز فرهادی بر روی صحنه و هنگام گرفتن جايزه...

دیشب بعد از خستگی کار روزانه و بیدار نشستن برای تماشای این مراسم، تمام خستگی ام تبدیل به اشک شوق و شادی شد وقتی‌ که اصغر فرهادی نقطه ثقل کلامش را، در جلو چشم تيزبين جهانیان، بر "صلح دوستی"‌ و "دوست داشتنی" بودن مردم ایران قرار داد... آنهم درست در زمانه‌ای که دولت خشن، دروغگو و جنایتکار حاکم بر ایران، درست در همین روزها، و درست جلو چشم همین جهانیان، از يکطرف دستش را به خون همین مردم دوست داشتنی بلند کرده است و از طرف ديگر، درست با همین جهانیان هم، و با همه آنها، از در جنگ و ترور و دشمنی در آماده است و بر طبل خشونت و آدمکشی و جنگ با همانها می کوبد.... اصغر فرهادی با همان یک جمله که درست در جلو چشم همین جهانیان بود، با به حق، صلح دوست خواندن و دوست داشتنی دانستن مردمش، به زيبائی و بجا، حساب آن مردم دوست داشتنی را ازحاکمان جنایتکارشان برای بار دیگر، هنرمندانه جدا کرد.... این فیلم و این جایزه بزرگ و آن لحظه غرور آفرين، پيامش، حقيقت جدايی حساب مردم از آن دولت و رژيم جنايتکار حاکمشان بود... درود بر شرف اين کارگردان و اين هنرمند ايرانی...

زمان شاه...

2012-01-15T11:27:00.007Z

برای نسخه بزرگتر روی عکس کليک کنيد

زمان شاه...

در تمام دستور زبانهای دنيا سه زمان اصلی داريم؛ زمان گذشته، زمان حال و زمان آينده؛ بجز در زبان فارسی که چهارتا زمان اصلی داريم: زمان گذشته، زمان حال، زمان آينده و زمان شاه...!!!

===
اين روزها که گرانی بيداد ميکند و دلار و پوند و يورو که هرکدام دو سه هزار تومن است هم بماند، بقول يکی از دوستان نان سنگک دانه ای هزار تومن را هم مردم در سال ۵۷ وقتی که داشتند گلويشان را جر می دادند که مرگ بر شاه، را هم به خواب نمی ديدند وگرنه غلط مي کردند عکس آن بيسواد خرفت را در ماه ببينند و دروغهای شاخدارش را باور کنند.... خلاصه اينروزها بنظر می رسد اين فعلهای "زمان شاه" بيشتر کاربرد پيدا کرده و تازه ملت تازه دارد کم کم دستور زبانش بهتر ميشود و قدر يک "زمان" خوب را می فهمد.... بقول معروف، "زمان" هم "زمان شاه"... :)

اولين آخوند...

2012-01-11T01:08:00.007Z

اولين آخوند...

اولين آخوند، اولين شيادی بود که به اولين آدم احمق برخورد کرد... :)

=====

Inspired from a quote by one of the most famous philosophers of the Age of Enlightenment, 18th century Europe, French philosopher François-Marie Arouet, better known by the pen name Voltaire

"The first priest was the first rogue who met the first fool"

[Voltaire]
Source

گاهی وقتها که هوائی ميشه دل...

2012-01-08T05:07:00.009Z

گاهی وقتها که هوائی ميشه دل...

اين دل ما هم اينور دنيا حکايت غريبی داره... تا وقتی سرت شلوغه و گرفتار کار و زندگی هستی، به اين و اون سرگرمه و حالش خوبه و اذيتت نمی کنه؛ ولی همين که يک لحظه فارغ ميشی و می شوی مال خودت، بازيش شروع ميشه... خدا نکنه که يه بهونه ای هم بدی دستش، فيلمی، شعری، ترانه ای، حتی يه عکس کوچيک رنگ و رو رفته ای....ديگه کنترلش از دستت خارج ميشه و به هرجائی که حتی فکرش رو هم نمی کنی سر می زنه... يا شايدم بهتره بگم پر می زنه و مرغ خيالت رو با خودش می بره... تا کجا و با کی و چه وقت برميگرده، ديگه دست خودت نيست... اين دل ما هم حکايتی داره...

ديشب داشتم فيلم "دل شکسته" علی روئين تن با بازی شهاب حسينی رو می ديدم ( که انصافا فيلم قشنگی بود و لذت بردم) که جائی از فيلم "یدی تيمپو" تنبکش رو دست گرفت و آوازی سرداد که "گاهی وقتا دل من پر می زنه"... آهنگ و کلامش رو تاحالا نشنيده بودم... شروع کردم به سرچ کردن که ببينم اصلش کجاس؟... که رسيدم به اين آهنگ از منوچهر... اين آهنگ رو هم تاحالا نشنيده بودم... اونم از منوچهر، که من اينقدر دوستش دارم و با صداش خاطره... بهونه جور شده بود... چه کرد با من اين آهنگ... کجا رفتم... چی شد...
آهنگ رو بشنويم!

...
گاهی وقتها دل من پر می زنه... پر می زنه...
می ره تهرون خونه مون سر می زنه... سر می زنه...
میره با خاطرهاش حال می کنه، برمی گره دوباره در می زنه...
دل من پر می زنه... دل من پر می زنه...

میگه اون شهر شما خوب جائی بود... خوب جائی بود...
خونه تون هنوز پر از زيبائی بود، خوب جائی بود...
گُلی که کاشتی، تو باغچه ست هنوز هم...
عکس تو بر سر طاقچه ست هنوز هم...
اما مادر دوتا چشماش به دره
که عزيزش هنوز هم در سفره
شبها وقتی به چشماش خواب نمی ره
حافظ رو بر می داره فال ميگيره...

...

گُلی که کاشتی، تو باغچه ست هنوز هم...
عکس تو بر سر طاقچه ست هنوز هم...
اما مادر دوتا چشماش به دره
که عزيزش هنوز هم در سفره
شبها وقتی به چشماش خواب نمی ره
حافظ رو بر می داره فال ميگيره...
...

گاهی وقتها که هوائی ميشه دل
خسته از رنج جدائی ميشه دل
باز سر درد دل رو وا می کنه
در پی عقده گشائی ميشه دل...
گريه رو سر می ده، هق هق می کنه
اگه گريه نباشه دق می کنه...

دل من پر می زنه... دل من پر می زنه...
خونه مون سر می زنه...
دل من پر می زنه...
دل من پر می زنه...
خونه مون سر می زنه...
دل من پر می زنه...

بياد ستاره بی نظير موسيقی و ترانه ايران؛ زنده ياد منوچهر سخائی

دانلود آهنگ

=============
پی نوشت:
يکی از چيزهای عجيب و غريب در مورد اين آهنگ اينه که من نتونستم نسخه کامل اين آهنگ رو پيدا کنم..! اينم که ميگم نتونستم، يعنی بعد از دو ساعت سرچ و دانلود بيشتر از بيست بار از جاهای مختلف، که همگی ظاهراً از روی هم کپی و همه هم درست دقيقه ۶.۲۴ قطع ميشن...
اين ترانه ای که من اين بالا برای دانلود گذاشتم نسخه منحصر بفردی هست که خودم درست کردم و درواقع ام پی تری همين ويدئو هست... البته اونهم ناقصه و اول آهنگ که يک دوبيتی رو دکلمه ميکنه نداره!
نسخه ای هم که در سراسر اينترنت پخشه، اينجاست، اون دکلمه دوبيتی رو داره ولی آخرش يهو قطع ميشه....
خلاصه من موندم حيرون که مگه ميشه ترانه به اين مهمی از خواننده ای مثل منوچهر سخائی، هيچ نسخه کاملی از اون وجود نداشته باشه؟؟؟
خلاصه اگر کسی ميتونه کمک کنه و خانواده ای رو از نگرانی نجات بده. ( برای ثبت در يه جا حداقل) ممنون ميشم
اسم آهنگ هست دلم پر می زنه از آلبوم همکلاسا

حتی اون دوبيتی هم هيچ کجا ثبت نشده... موجود عجيب غريبيه اين وب فارسی، ..فقط کپی و کپی و کپی... نه رفرنسی نه استانداردی نه مرجعی، هيچی.. اون دوبيتی رو من ميزارم اينجا برای اولين نفر! که اگر کسی سرچ کرد پيداش کنه... آهنگ کامل رو هم اگر کسی بفرسته ميزاريم همينجا که ثبت بشه و گم نشه...
به غربت گرچه بلبل بيشماره
گل آن بوئی که مو ميخوام نداره
کسی را می فرستم سوی تهرون
بده دستمال دستت رو بياره
====
پی نوشت دو:
بالاخره اين فراخوان جهانی! نتيجه داد و دوست بسيار عزيزم با نام مستعار "سمج"، از اهالی وبسايت بالاترين، لطف کرد و محبت، و اصل و اوريجينال و نسخه کامل اين آهنگ رو برای من فرستاد... فکر کنم توی کل وب فارسی اين يکی از معدود دانلودهای نسخه کامل اين آهنگ باشه... بقيه ناقص و بی سر يا ته و همه هم کپی از روی هم... نسخه اصلی اين آهنگ را اينجا دانلود کنيد:
آهنگ دل من پر می زنه... از آلبوم هم کلاسا؛ زنده ياد منوچهر سخائی... دانلود

نامه به خانه...

2011-12-25T09:17:00.005Z

نامه به خانه...

اين نامه، شاهکار نابغه سينمای ايران، پرويز صياد، يه جورائی حديث نفس خيلی ها همين الان هم هست....شهر رو بگو خارجه، الاغ رو بگو داشت و نداشت(بقول خود صمد)، انگشت رو هم بگو سوات و مدرک...! فقط چلوکباب و ليلا همون چلوکباب و ليلاست، قربونشون برم الهی :) بقيه اش چاخانه باور نکنين، حرف راست رو از صمدآقا بشنو...

بنويس ...

ننه آقاجان ...، اين شهر که ميگنا... خيلی...خيلی... هيچ پُخی نيست خلاصه...آره، از همون روز اول ها، مثل چيزی که کارشون لنگ الاغ ما باشه وا، الاغ ما رو ناغافل زدن و بردن...ما مونديم بی الاغ، بی يار و بی ياور... بنويس اين که ميگن تو شهر، تو خيابوناش پول ريخته وا، دروغه... چاخانه چاخانه...چاپ می زنن.. کو؟ پول کو؟ ما که هرچی چشم انداختيم نجستيم که... پول کجا پيدا ميشه؟ تازه شم اگر بزنه يه نفر پيدا بشه از انگشت آدم خوشش بياد، حق الانگشتی بالاش پولی بده، پول تو جيب آدم بند نميشه که... از اينور ميدن، از اونور باس يه چيزی هم بزاری روش تا بيان از آدم بسونن... از روز اول که اومدم شهرها، لال بميرم اگه يه پرس چلوکباب خورده باشم... نه برگ نه کوفيده!!! پول آدم قد نميده که... مرشد هم افتاده تو حفس! حفس کار پيدا کرده...
بنويس ديگه ملالی در بين نيس بجز درد بی ليلائی و، بی چلوکبابی و، ... والسلام نامه تمام.
ـ برای کسی سلام و دعا نمی رسونی؟
ـ نه...نه! گور باباشون.. چه سلامی... هميشه خدا از دست ما عارض بودن که...
ـ بالاخره بايد برای يه نفر دلت تنگ شده باشه نه؟
ـ نه! چرا تنگ بشه؟ هرچی فکر ميکنم می بينم نه! تنگ نشده... اينجا هيچ پُخی نيست، اما اونجام... نه، نه... دلم برای هيشکی تنگ نشده...
===
ـ به ليلا بگوئيد شوهر نکند تا ما بيايم!
ـ چه غلطای زيادی...
ـ بخوان ليلا جان... بخوان!
ـ ای نامه که می روی بسويش؛ از جانب مو ببوس رويش
زياده عرضی نيست، جز اينکه:
"عين الله خر است، گاو من است" !

مملکته داريم؟

2011-12-09T02:06:00.004Z

مملکته داريم؟
هواپیمای بدون سرنشین ساختند اندازه زمین والیبال، هزار کیلومتر راه اومده تو ایران، بعد اینا پارچه چسبوندن روش: آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند....
مملکته داريم؟ :)

اگه جونت رو دوست داری، فرار کن...!

2011-12-08T16:07:00.007Z

اگه جونت رو دوست داری، فرار کن...!

امروز داشتم اين مقاله رو(اينجا) درباره نابغه بزرگ سينما، فيلمساز انگليسی و زاده لندن، آلفرد هيچکاک، ميخوندم که به يک خاطره جالب از اون برخوردم که گفتم حتما اينجا بنويسمش تا شما هم بقول اون ديالوگ معروف، بنويسد وبخونيد و بدونيد و جار بزنيد که هيچ چيز تو اين دنيا خانمان سوزتر و وحشتناک تر و خطرناک تر از اين دين ها و ايدئولوژی های رنگارنگ و دروغين نيست... حالا از هر نوعش.. چه مسيحيت، چه يهوديت و چه اين طاعون مبتلا اسلام و چه هر دين و آئين ديگه ای...

آلفرد هيچکاک، معروفترين کارگردان سينمای فيلمهای ترسناک واستاد خلق صحنه های وحشت و ترس و تعليق در سينماست... در مقاله فوق از خاطرات هيچکاک نوشته شده بود:
يک روز که داشته در کشور سوئيس رانندگی ميکرده، ناگهان دستش رو از پنجره مياره بيرون و با اشاره به نقطه ای، به دوستش ميگه:
ـ اونجا رو نگاه کن... اين وحشتناک ترين صحنه ای هست که من تو زندگی ام ديده ام...
دوستش به نقطه ای که کارگردان بزرگ اشاره ميکرد نگاه کرد و با تعجب فقط يک کشيش رو ديد که با دستی بر شانه يک پسر جوان، مشغول به نصيحت اوست...! در همين حال، هيچکاک سرش رو از پنجره بيرون آورد و رو به پسرک فرياد زد:
ـ فرار کن جوون... فرار کن... اگه جونت رو دوست داری، بردار و فرار کن...!

ساده رنگ

2011-12-03T16:45:00.008Z

ساده رنگ

امروزشنبه، تعطیل بود و هوا آفتابی پائيزی... بعد از مدتها هوس انار کردم، انار‌های اینجا هر کدوم اندازه یه توپ فوتباله، شاید هم بزرگتر :) و کاملا هم رسیده... طوری که وقتی‌ بازش میکنی‌ یهو همه دونه هاش می ریزه بیرون... یاد اون شعر سهراب افتادم که توی ایوان انار دون میکرد و به این فکر که چقدر خوب میشد که آدمها هم همین قدر ساده و بی‌ آلایش بودند که می شد دانه‌های دلشون رو دید... تو باغچه پشت خونه، بچه‌ها بازی‌ میکردن و نگاهی‌ از سر حسرت که چقدر اینها از ما خوشبخت ترند که شادابی و سادگی‌ شون رو میشه از این فاصله دور هم حس کرد...آب انار به چشمم می پاشه، مادرم نیست که بهم بخنده... رعنا هم....ولی‌ سهراب هست... کتابش رو آوردم... چقدر این شعر به دلم نشست... این تابلو هم حاصل بقيه روز بود؛ تقدیم به اونهایی که دانه‌های دلشون ساده و شفاف و پیداست...

ساده رنگ

آسمان‌، آبی تر،
آب آبی تر.

من در ايوانم‌، رعنا سر حوض‌.

رخت مي شويد رعنا.
برگ ها مي ريزد.
مادرم صبحی مي گفت‌: موسم دلگيری است‌.
من به او گفتم‌: زندگانی سيبي است‌، گاز بايد زد
با پوست‌.

زن همسايه در پنجره اش‌، تور مي بافد، مي خواند.
من «ودا» مي خوانم‌، گاهی نيز
طرح مي ريزم، سنگی‌، مرغی‌، ابری.

آفتابی يكدست‌.
سارها آمده اند.
تازه لادن ها پيدا شده اند.
من اناری را، مي كُنم دانه‌، به دل مي گويم‌:
خوب بود اين مردم‌، دانه های دلشان پيدا بود.

مي پرد در چشمم آب انار: اشك مي ريزم‌.
مادرم مي خندد.
رعنا هم‌.

سهراب سپهری

دانلود نسخه قابل چاپ پوستر بالا

سايز برای چاپ: ۴۴ در ۲۰ سانتيمتر

ما هم حال کرديم و ارگاسم شديم؛ دمتون گرم!

2011-12-01T15:51:00.006Z

ما هم حال کرديم و ارگاسم شديم؛ دمتون گرم!

يه جا خوندم که گفته بود اگر دارن بهت تجاوز میکنن و ديدی که کاری از دستت بر نمیاد، بهترين کار اينه که چشمات رو ببندی و لذتش رو ببری :)

البته این همینجوری یادم اومد، ربطی نداشت، ولی خوب زیاد هم بی ربط نیست...

امروز داشتم با یکی از دوستام که تو لندن بصورت خانوادگی رستورانی دارن و توی بيزينس غذا و اینجور چيزا هستن، صحبت میکردم که میگفت کارمندان سفارت ایران که از مشتری های یکی از رستورانهای یکی از همکارانشون هستن، اومده بودن رستورانشون برای شام آخر! می گفت تيرشون میزدی خونشون در نمیومد... فحش بود که به این بسیجیها میدادن که تو این سوز سرما و این فصل مدرسه و دانشگاه مجبور به ترک انگلیس و برگشت به ایران شدن... حتی میگفت که زن یکی از همین کارمندان سفارت که تو وقاحت دومی نداره از اینکه تو این فصل کريسمس و فصل حراج که منتظرش بودن داره برمیگرده ناراحت بوده و اينکه فرصت خريد نداره... میگفت آی دلم خنک شده بود که می دیدم این چُسان فسان شون خوابیده بود و توی هول و ولای برگشت با عجله بودن...
...
حالا شما ، مخصوصاً اونایی که ایران زندگی میکنن شايد تصویر درستی از این نو کیسه ها و بی فرهنگ ها نداشته باشین، که اینها وقتی میان اینجا چیکار میکنن و چطوری میگردن... ولی من بهتون میگم...
من با اینها هم توی محیط دانشگاه و هم جاهای مختلف از نزدیک برخورد داشته ام و میدونم که چه آدمهای بی کلاس و بيشعوری هستن... مخصوصاً توی دانشگاه که من اکثرشون رو می دیدم.... مثلا یکیش بود که پسر یکی از همین کله گنده ها که اون زمان پست بالایی هم داشت اومده بود اینجا و دیده بود که مثلا دختر پسر ها آزادانه همدیگر رو تو مکانهای عمومی می بوسن، توی جلسه ای که فقط ایرانیها به مناسبتی دور هم جمع شده بودن، يه دختر احمق ایرانی رو که به هوای ولخرجی های این باهاش دوست شده بود، (وگرنه قیافش زشت و پوزه اش مثل خر دراز بود و کسی حتی دلش نمیشد بهش نگاه کنه) اون دختره رو تو اون جلسه که حالا همه مودب و موقر نشسته بودن، نشونده بود روی زانوهاش و دستش تو سینه و کمر دختره و هی گردنش رو ماچ میکرد...!!! تصورش رو فقط بکنید... حتی آشغال ترین آدمهای اینجا هم توی همچین موقعیتی همچین کاری رو نمیکنن... که هر سخن جایی و هر نکته مکانی دارد... اینها این تیپ آدمها هستن... یا مثلا يه خانومی که بعدها فهميديم زن يکی از رؤسای رده بالای مرکز اسلامی انگليس در لندن هست (يکی ديگه از لانه های فساد و جاسوسی جمهوری اسلامی در لندن{اينجا}) و من اين خانوم رو خوب ميشناختم، مال يکی از دهات های کرمان بود، که با حجاب میگشت( مانتو و روسری) يه بار توی دانشگاه به يه دخترعرب( فکر کنم لبنانی) گیر داده بود که چرا تو که روسری سرته، شلوار تنگ پوشیدی و کونت قلمبه زده بيرون؟ :) این روسری و این شلوار به هم نمیاد... که دختره هم حسابی شسته بودش و با فحش و فضیحت دعواش کرده بود... بگو به تو چه... اینقدر بی شعور و نفهم... بعدها شوهرش رو بخاطر يک کثافت کاری ديگه برگردوندن ايران و همه امکاناتشون رو هم ازشون گرفتن و اين خانوم فقط موند که درسش رو ادامه بده و برای همين اومد خوابگاه؛ و دردسرهاش اونجا هم ادامه پيدا کرد...مثلايه بار با یکی از دختر های هم فلت ی توی خوابگاهمون دعوا و گیس و گیس کشی کرده بود که چرا با دوست پسرت با هم رفتين تو حمومی که من هم استفاده میکنم...!!! زنيکه بی شعور پر رو... يه بار دیگه هم اینقدر تو اتاقش سیگار کشیده بود که فايرآلارم به صدا در اومده بود و يه دردسر دیگه درست کرده بود... بعدهم ميگفت اگه شوهرم بفهمه بيچاره ميشم.... :) شده بود مایه آبروریزی و شرمساری ما و از رو هم نميرفت.... يا مثلا تو نايت کلابها و مراکز خريد و غيره که ديدن شون و تعريف از کارهاشون مايه شرمساريه..... يه بار يکی ديگه شون که پسر يکی از آخوندهای کله گنده شمالی بود و خودش ميگفت به بابام زنگ ميزنم و ميگم فلان زمين رو بفروش و پولش رو برام بفرست، يه شب تو نايت کلاب دانشگاه بعد از اينکه يک عالمه مشروب خورد و مست کرد، رفته بود گير داده بود به يه دانشجوی دختر ايرانی ديگه ( البته دختره اصلا کانادائی و زاده اونجا بود و اينجور آدمها رو خوب نمی شناخت) و بهش دست درازی کرده بود، که با جيغ و فرياد دختره از نايت کلاب انداختنش بيرون و بعد نصف شب دوباره رفته بود پشت در اتاق دختره و عربده کشيده بود و فحاشی که دختر بيچاره زنگ زد حراست و پليس و از دانشگاه اخراجش کردن و دوباره نميدونم باباش با کمک سفارت و غيره چکار کردن که برگشت... اين تازه فقط ماجراهای دانشگاه ما بود، حالا حساب کن چند تا دانشگاه و چندتا شهر و چندتا کشور هست که اينها توش پراکنده هستن و از اين دست ماجراها و آبروريزی ها... اصلا چرا راه دور بریم، همین پسر رفسنجانی که توی دانشگاه آکسفورد اون فضاحت رو به بار آورده بود و بقيه ماجرا... اینها همه شون یک مشت بی فرهنگ، بیسواد، بی شعور تازه به دوران رسیده هستن که با دزدی و کلک و دروغ و مردم آزاری و رفتار خلاف عرف فقط مایه شرمساری هستند و بس....
...
امروز که شنیدم اینجوری گذاشتن تو کاسه شون و تمام برنامه هاشون رو ریختن به هم و مجبور به ترک خاکشون کردن، و اينجوری شيکار هستن از اين ماجرا، آی دلم خنک شد.... حتی اگر شامل تعداد محدوديشون باشه.... و بهتر از همه بسته شدن خانه فساد سفارت ايران توی خيابان کنزينگتون لندن و بيرون انداختن با اردنگی کارکنانش...(اين با اردنگی رو ملاحظه بفرمائيد دوستان :)...
...
اون بسیجیه که توی وبلاگش گفته بود که به انگلیس تجاوز کردیم و ارگاسم شدیم، خواستم بگم که گرچه مایه شرمساری بودين و هستين، و الان هم بدبختی اش رو هم يک عده دانشجو و خانوادهای بيگناه و مردم بیگناه تر متحمل میشن، ولی ما هم حال کردیم و دلمون خنک شد که سفارت نکبت تون رو بستن و نماينده و سفيران دزد آقاتون رو هم با اردنگی انداختن بيرون ....! ما هم حال کرديم و ارگاسم شديم؛ دمتون گرم!

===
پی نوشت: مسلماً کسی از بسته شدن سفارتخانه کشورش، آنهم چنين سفارتخانه مهمی، و همچنين مهر ديپورت بر پاسپورت ملی خودش، خوشحال نميشه، ولی اميد ما باز شدن مجدد سفارت ايران آزاد توسط نمايندگان واقعی و لايق مردم کشورمون و برداشته شدن اسم منحوس جمهوری اسلامی و آن علامت خرچنگ قورباغه بر روی جلدش هستيم.

مليکا

2011-11-26T09:32:00.005Z

مليکا

ای جانم..... :)
الان يه ايميل بدستم رسيد که يه ترانه خوشکله خوشکله خوشکله خوشکل توش بود... يه شعر خوشکل، يه خواننده محشر، يه گيتاريست عالی... وای... محشر بود... از بس شعر و آهنگ و مخصوصا مخصوصا خواننده اون که اسمش مليکا ست بامزه و قشنگ می خوند گفتم بزارمش اينجا شما هم بشنويد... هرچی گشتم فيلم و ويدئوئی ازشون نيست متاسفانه؛ عکس هم تزئينی ست... اين شما و اينهم ستاره آينده ايران، مليکا

يه روز وقتی عاشقی دلت ميگيره ه ه ه ه ه ه ه ه ه...
توی کوير چشمات بارون ميگيره ه ه ه ه ه ه...
اسير رويا ميشي، اسير عشقت...
فقط اونو مي بيني، تو قلب و چشمت...
خداوندا خدايا، ميخوام عاشق بمونم....
با شعرايي كه زيباس، اينو براش بخونم....
لا لا لا لا لا... لا لا لا لا لا...

دانلود

جوک...... به مناسبت روز جهانی مبارزه با خشونت عليه زنان!

2011-11-25T07:54:00.002Z

جوک...... به مناسبت روز جهانی مبارزه با خشونت عليه زنان!

یه روز سه تا زن، يکی مسيحی، يکی يهودی و يکی مسلمان با هم قرار میزارن كه اعتصاب كنن و دیگه تو خونه كار نكنن و بعد از یك هفته نتیجه كارو به هم بگن.
بعد از يک هفته زن مسيحی گفت:
به شوهرم گفتم كه من دیگه خسته شدم بنابراین نه نظافت منزل، نه آشپزی، نه اتو و خلاصه از اینجور كارا دیگه خسته شده ام. خودت یه فكری بكن، من كه دیگه نیستم؛ یعنی بریدم... روز اول و دوم چيزی نديدم؛ ولی روز سوم دیدم اوضاع عوض شد؛ شوهرم صبحانه درست كرده بود و آورد تو رختخواب، من هم هنوز خواب بودم، وقتی بیدار شدم رفته بود...!

زن يهودی گفت:
من هم مثل تو، همونا رو گفتم و رفتم توی اتاقم،
روز اول و دوم منهم چيزی نديدم، ولی روز سوم دیدم شوهرم لیست خرید رو كاملاً تهیه كرده بود، خونه رو تمیز كرد و گفت كاری نداری عزیزم و منو بوسید و رفت ...!

زن مسلمون گفت:
من هم عین شما همونا رو به شوهرم گفتم،
روز اول چیزی ندیدم...
روز دوم چیزی ندیدم...
روز سوم چیزی ندیدم...
شكر خدا روز چهارم یه كمی تونستم با چشم چپم ببینم ...!!!

خریت خودتو گردن خدا ننداز!

2011-11-22T02:23:00.002Z

خریت خودتو گردن خدا ننداز!

بزمجه! خریت خودتو گردن خدا ننداز ... ببین منو ، آدمی خُب ...! آدم خود به خود علاقه داره به کار خلاف... دست خودشم نیست ... خود خدا هم اونقدرا که میگن سخت گیر نیست... بابا اگه خودشم از بیخ با این قضایا (ارتباط دختر و پسر) مخالف بود ، آلت جرمو به من و تو نمیداد ، برو زندگیتو بکن عزیز برادر ...
من به عنوان نماینده تام الاختیار خدا در این محله و تمامی محله ها به شما میگم خدا شما رو بخشید ، خلاص ، برو حالتو بکن.. اما مواظب باش اسراف نکنی !

عيد ولايت با طعم شاش!

2011-11-15T01:24:00.007Z

عيد ولايت با طعم شاش!

(ببخشيد برای استفاده از کلماتی که بقولی مودب نيستن.. چاره ای بجز استفاده مستقيم از اين کلمات نبود برای انتقال زهر و نيش وحس واقعی کلام)
....

وای که چقدر خنده داره
فقط تصور کن...
هزار و شونصد سال قبل...
یه روز توی بيابانهای گرم و داغ و وحشتناکه، خاک و کثافت و شنزارهای عربستان
يه مشت شتر و يه مشت بيابانگرد زشت و کثيف و وحشی و دزد
یه قافله از يه مشت حيوون زبون نفهم که تو هم می لوليدن و خار و علف و تاپاله ميخوردن و همديگر روهل ميدادن و تو اون واويلای گرما و خار و شن و تعفن راه ميرفتن...
يهو قافله وای ميسته و همهمه و داد و فرياد نامفهوم و دستور توقف...
جماعتی که از زور گرما ميرن می چپن زير بدن شتراشون و پشکل و کثافت..
با چشمای خون گرفته و گيج و گنگ از حدقه دراومده از گرما و از لابلای ريش و پشم ها

يکی از همون زشت ها با يه عالمه پشم و پيله، لخ و لخ کنان دست يکی از خودش زشت تر رو که داشته يه گوشه می شاشيده ميگيره و کشون کشون درحاليکه شمشير صد منی اش روی زمين کشيده می شده و هنوز شاش از زير عباش چکه ميکرده، مياردش و توی اون همهمه و لهيب گرما و زوزه باد بيابون که سگ صاحابشو نمی شناخته، يه مشت عربی نامفهوم بلغور ميکنه و واق واق و داد و فرياد و چشم دراندن و تهديد و شاخ و شونه کشيدن برای بقيه و...

دوباره قافله راه می افته و طوفان شن و گرما و بوی شتر و پشکل و شاش
....
اونوقت...
اونوقت من... توی قرن بيست و يک، کله سحر توی موبايلم اس ام اسی دريافت ميکنم که اين واقعه چندش آور و هجو و گنگ و تعفن و ريش و شاش و شتر، عيد ولايت منه و تبريک!...
شاش تند صبحگاه به مثانه ام فشار مياره... توی قلب اروپا، صبح کله سحر از خواب من رو پروندن برای يک همچين ک&%$ شعری... بخندم يا برم بشاشم به اين بخت و اقبال و ننگ و دردسر ابدی مسلمان زاده شدنم؟ ... آه؛ ظاهرا چاره ای نيست...بلند ميشم که برم بشاشم...

مهم صعود از کوه است

2011-11-06T06:05:00.004Z

مهم صعود از کوه است

گابریل گارسیا مارکز، رمان نویس و روزنامه نگار نابغه کلمبيايی، مشهورتر، محبوبتر و بزرگتر از آنی‌ است که احتیاج به معرفی‌ من در این مقاله داشته باشد... مخصوصاً برای خوانندگان و مشتاقان ایرانیِ‌ ادبیات و رمانهای خارجی‌... کتاب "گزارش یک آدم ربائی" که اخیرا بسیار معروف و حتی شنیده‌ام که بارها چاپ و کمیاب شده است و یا از آن هم معروفتر و مهمتر شاهکار "صد سال تنهایی"...

در این مقاله قصد من معرفی‌ او و یا آثارش نیست، که همانطور که گفتم برای مخاطب ایرانی‌ شخصیتی شناخته شده است... چیزی که مرا همیشه شیفته او و آثارش کرده، شخصیت او و نگاهی‌ است که او به دنیا و زندگی‌ دارد.. نگاهی‌ عمیق و واقعی‌ که می‌توان آن را از ورای سطر سطر آثارش دید...تلفیق رئالیسم و واقعیت به زیبایی تمام از شگردهای اوست... او که برنده جایزه ادبی‌ نوبل نیز هست با نگاهی‌ جهان شمول واقعیتها را گاها چنان عریان و زیبا و به اختصار در برابر دیدگانت قرار میدهد که گویی فکر و فریادی بوده است که در گلویت همیشه حبس و اینک آن را از زبان او میشنوی.... و همین است که از او یک نویسنده طراز اول جهان می‌سازد... جملات و کلامی که بیشتر به کلمات قصار میمانند و می‌توان آنها را حاصل تجربه زندگی‌ بشری دانست... و چقدر زیباست که انسان بتواند دنیا و زندگی‌ را به این زیبایی ببیند و از همه مهمتر آن را بنویسد و بنگارد و در اختیار آدمها و نسلهای دیگر قرار دهد...

با این مقدمه کوتاه، متنی را که به عنوان وصیت‌نامه او منتشر شده است را در اینجا میگذارم، تا با هم یک نگاه واقعگرا و زیبا؛ خلاصه تمام زندگی‌ ما؛ چه باید باشیم، چه باید بکنیم و چگونه باید اندیشید را از زبان یک نابغه و یک چشم جهان بین ببينيم و بشنويم... مهم خواندن تنهای متن نیست، مهم نقشی ست که این کلام بر دل‌ و جان و روح ما باید بجا بگذارد و جور دیگری که باید دنیا را ببینیم و بیاموزیم.... چشمها را باید شست... جور دیگر باید دید...

گابریل گارسیامارکز که به سرطان لنفاوی مبتلاست و می‌داند عمر زیادی برایش باقی نمانده؛ دنيا و زندگی و تجربياتش را اينگونه تشريح می کند:

... اگر پروردگار لحظه‌ای از یاد می‌برد که من آدمکی مردنی بیش نیستم و فرصتی ولو کوتاه برای زنده ماندن به من می‌داد؛ از این فرجه به بهترین وجه ممکن استفاده می‌کردم.
به احتمال زیاد هر فکرم را به زبان نمی‌راندنم، اما یقینا هرچه را می‌گفتم فکر می‌کردم.
هر چیزی را نه به دلیل قیمت که به دلیل نمادی که بود بها می‌دادم.

کمتر می‌خوابیدم و بیشتر رویا می‌بافتم؛ زیرا در ازای هر دقیقه که چشم می‌بندیم، شصت ثانیه نور از دست می‌دهیم.
راه را از‌‌ همان جایی ادامه می‌دادم که سایرین متوقف شده بودند و زمانی از بستر بر می‌خواستم که سایرین هنوز در خوابند.
اگر پروردگار فرصت کوتاه دیگری به من می‌بخشید، ‌ ساده‌تر لباس می‌پوشیدم، در آفتاب غوطه می‌خوردم و نه تنها جسم که روحم را نیز در آفتاب عریان می‌کردم.
به همه ثابت می‌کردم که به دلیل پیر شدن نیست که دیگر عاشق نمی‌شوند بلکه زمانی پیر می‌شوند که دیگر عاشق نمی‌شوند.

به بچه‌ها بال می‌دادم، اما آن‌ها را تنها می‌گذاشتم تا خود پرواز را فرا گیرند.

به سالمندان می‌آموختم با سالمند شدن نیست که مرگ فرا می‌رسد، با غفلت از زمان حال است. چه چیز‌ها که از شما‌ها [خوانندگانم] یاد نگرفته‌ام...

یاد گرفته‌ام همه می‌خواهند بر فراز قلهٔ کوه زندگی کنند و فراموش کرده‌اند مهم صعود از کوه است.

یاد گرفته‌ام وقتی نوزادی انگشت شصت پدر را در مشت می‌فشارد، او را تا ابد اسیر عشق خود می‌کند.

یاد گرفته‌ام انسان فقط زمانی حق دارد از بالا به پایین بنگرد که بخواهد یاری کند تا افتاده‌ای را از جا بلند کند.
چه چیز‌ها که از شما یاد نگرفته‌ام... .

احساساتتان را همواره بیان کنید و افکارتان را اجرا. اگر می‌دانستم امروز آخرین روزی است که تو را می‌بینم، چنان محکم در آغوش می‌فشردمت تا حافظ روح تو گردم.
اگر می‌دانستم این آخرین دقایقی است که تو را می‌بینم، چنان محکم در آغوش می‌فشردمت تا حافظ روح تو گردم. اگر می‌دانستم این آخرین دقایقی است که تو را می‌بینم، به تو می‌گفتم «دوستت دارم» و نمی‌پنداشتم تو خود این را می‌دانی. همیشه فردایی نیست تا زندگی فرصت دیگری برای جبران این غفلت‌ها به ما دهد.
کسانی را که دوست داری همیشه کنار خود داشته باش و بگو چقدر به آن‌ها علاقه و نیاز داری. مراقبشان باش. به خودت این فرصت را بده تا بگویی: «مرا ببخش»، «متاسفم»، «خواهش می‌کنم»، «ممنونم» و از تمام عبارات زیبا و مهربانی که بلدی استفاده کن.
هیچکس تو را به خاطر نخواهد آورد اگر افکارت را چون رازی در سینه محفوظ داری. خودت را مجبور به بیان آن‌ها کن. به دوستان و همه‌ی آنهایی که دوستشان داری بگو چقدر برایت ارزش دارند. اگر نگویی فردایت مثل امروز خواهد بود و روزی با اهمیت نخواهد گشت.
....

آشا

2011-11-02T06:27:00.005Z

آشا

چندسال پيش يک سريال تلويزيونی زيبا و متفاوت از بقيه سريالهای معمول تلويزيونی ديدم بنام " مسافرخانه سعادت"... يک تقريبا تله تاتر به کارگردانی محمد رحمانيان... اونجا بود که برای اولين بار با " آشا محرابی" آشنا شدم.. دختری با چهره ای متفاوت و زيبا که بسيار مسلط و حرفه ای توی اون سريال می درخشيد... بعدها فهميدم که اين هنرمند با بکگراند تاتر و تحصيل و مدارک عالی در اين زمينه است و مثل اکثر اين هنرپيشه های به ظاهر هنرمند امروزه که به مدد تنها خط و خال و ابرو يا رانت پدر و مادر و اينروزها پول و پارتی وارد اين کار نشده... خواستگاه تاتری داشته و تربيت شده صحنه های نمايش..برای همين کارهاش برام جالب شد و قابل پيگيری.. حالا قصدم ارائه بيوگرافی ايشون نيست که توی تمام اين سايتهای کپی پيست تبليغاتی ايرانی فراوونه برای دنبال کردن... حتی قصدم هم اين نيست که خبر اخير تاسف بار اقدام به خودکشی اون رو تحليل کنم که چطور ميشه در يک مملکتی، هنرپيشه ای که از يک همچين شهرت و محبوبيت، حتی پول و امکانات و از همه مهمتر تحصيلات و سابقه فرهنگی و تحصيلات برخورداره، از لحاظ روحی به انتهای خط ميرسه و تصميم به خودکشی می گيره ؛ که اين خود نشان از فضای سياه و بشدت آلوده و غيرقابل تحمل اون جامعه است؛ که شهرت و محبوبيت و شغل و حتی پول فراوان هم نميتونه راهی برای تنفس برای اون مردم محصور و گروگان گرفته شده و تحقير شده باز کنه.... بلکه فقط خيلی ساده ميخواستم درباره اسم خاص " آشا" نکته ای رو که پيدا کردم برای شما هم بگويم... " آشا" يک اسم اصيل و اوستايی و ايرانی هست به معنای "شاد" و "خوشحال"... يه اسم زيبا و دخترانه و پارسی اصيل... کاشکی دل آشا هم مثل اسمش بود...

اگر باران ببارد...

2011-10-27T08:24:00.007+01:00

اگر باران ببارد...

اين بالا
فقط يه کم مونده تا آسمون
گاهی وقتها که دلم می گرفت، به خودم می گفتم:
ميشه آدم هروقت خواست بياد اينجا؟
اينجا به باريدن فکر نمی کنی... به بارون می رسی...

بارون اون چيزی نيست که روی زمين چترهای ما رو خيس ميکنه،
اون درواقع تاثير کوچکی از حضور بارونه...
مثل سايه؛ که تاثير کمی از حضور چيزی هست که لمسش می کنيم

اينجا بارون ترانه می خونه... نمی باره؛.. حضور داره...
وقتی به زمين می رسه ما صدای مرثيه ای رو می شنويم
که در سوگ از دست دادن آسمون زمزمه می کنه...

بو می کشم
می خوای بباری
دل دل نکن
سخت نيست بخدا
نترس

بيا
من اينجام
می گيرمت
بپر.. بپر..

کینه از عربستان

2011-10-17T05:09:00.005+01:00

کینه از عربستان

بعد از ماجرای فاش شدن نقشه سپاه قدس، از زیر مجموعه‌های سپاه پاسداران جمهوری اسلامی، بازوی نظامی و تروریست آخوندهای جنایتکار و اشغالگر ایران، در ماجرای ترور سفیر عربستان در واشنگتن، فرصتی برای تند رو‌های ذوب در ولایت پدید آمد که اینجا و آنجا، و در وب سایتها و روزنامه‌های وابسته و مزدورشان، علیه عربستان و خاندان آل سعود عقده گشائی، از بدهی سنگين شان به آنها بگويند و زبان به تهدید و ارعاب بگشایند... از تهدید به ترور خود پادشاه عربستان تا جنگ و نابودی کل عربستان و پاک کردنشان از روی نقشه جهان!... دلایلی هم که برای این این عقده ها و کینه‌های شتری و بقول خودشان بدهی اعراب اعلام میکنند، دلایلی است از قبیل کشتن حجاج ایرانی‌ در سال ۶۶، ماجرای بقيع و بی‌ احترامی به امامان شیعه، تجهیز و حمايت عراق در جنگ هشت ساله و از همه جالب تر گفته خمینی، آن پیرمرد خرفت بيسواد، که در کینه توزی و خون آشامی پیشتاز همه جنایتکاران تاریخ است و از همان روز اول ذات کثیف اسلام ناب محمدی اش را با اعدام‌های دسته جمعی‌ و هزاران هزار بهترین جوانان و مردان و زنان این سرزمین نشان داد و ظاهراً گفته است که " حتی اگر از آمریکا بگذریم از عربستان نمیگذریم" !!!

البته بعد از سی و اندی سال سر کردن با این فاسد‌های دزد دروغگو، همه میدانیم که همه این دلایل دروغ و ظاهرسازی ست و ریشه اصلی‌ این اختلاف و کینه برمی گردد به دلایل پوچ و فاسد مذهبی‌، شیعه و سنی و وهابی گری و صدای به قول خودشان امّت جهانی‌ اسلام بودن و تسلط و چپاول هرچه بیشتر مال و ناموس و حتی روح و روان و اندیشه ملتها و به پیش راندن عقاید منحط خودشان.... وگرنه اینها نه دلشان به حال ایران و ایرانی‌ سوخته، نه آن حجاج بخت برگشته و نه چیز دیگر.... اینها خودشان با دست خودشان ایران را شخم زدند و به صد سال عقب تر برگرداندند(که مردم آرزوی عراق و افغانستان بکنند) و صدها و هزاران ایرانی‌ بیگناه و حتی فرهیخته و دانشمند را همین جا و با دست خودشان در خيابانها و زندانها کشتند و تجاوز کردند و یک ملت و فرهنگ را به سياه ‌ترین روزهای تاریخشان کشاندند و ککشان هم نگزید...

اما دلیل اصلی‌ نگارش این مطلب و نکته جالب توجه این داستان در جای دیگری نهفته است. حقیقت تلخی‌ که باید آنرا با صدای بلند و بدون رودربایستی، بلند و رسا و هزاران بار تکرار کرد که بلکه باعث بیداری جانهای خفته و مغزهای ششتشو شده هزاران ساله شود.... و نسل جوان و آگاه امروزی ایران که این تارها‌ی پوسیده جهل و خرافات و حماقت هزاروچهارصد ساله را از روح و جان خود بشوید و به دور بریزد... این کینه و دشمنی و عداوت، و یا هر اسم دیگری که بر آن بگذاریم، نه به این دلایل مسخره، که خود حماقتی ست بر حماقت دیگر؛ بلکه به خاطر دلایلی ست که ریشه در همان سرزمین وحی و همان شیادان دروغگوی حامل و جاعل وحی دارد....

وسایل نقاشی‌ تان را بیاورید و این تصویر را در ذهنتان نقاشی‌ کنید.... سرزمینی خشک و بی‌ آب وعلف و وحشی، با مردمانی وحشی تر، که خودشان هم خودشان را "جاهل" می خوانند، که اوج تمدن شان زنده به گور کردن دخترانشان است (از کلیشه کلمات بگذارید و یک لحظه آنرا در ذهنتان تجسم کنید... نوزاد دختر زیبا و معصومی که زنده زنده در گودالی از شن داغ انداخته میشود و راه نفسش را با همان شن و خاک داغ پر کنند... کدام حیوانی این کار را می‌کند؟... ) دزدان و راهزنانی که جز شمشیر و گردن زدن چیزی به مغز تفتيده شان از گرما خطور نمیکند، حیواناتی که بویی از انسانیت نبرده اند، و ناگهان شيادی از میان آنها ظهور می‌کند و ادعای ارتباط با خدا... دین و مجموعه دستوراتی میاورد سرشار از کینه و نفرت و جنگ و وقاتلوهُم... تحقیر زنان، تبلیغ جنگ، تشویق خونریزی و دشمنی و گردن زدن، ترویج خرافات و موهومات... دینی که درست از روز اول با ترور و خون و جنگ و آدمکشی شروع میشود و پاداش آدمکشان را هم سکس و شراب و شهوت و غلام بچه در یک بهشت موهوم ترسیم می‌کند...... قبایل دزدان که دین جدید راه را برای غنیمت و جنگ و دزدی برایشان فراهم آورده به هم می پیوندند و کشت و کشتار شروع میشود... کشت و کشتاری بر سر پول و قدرت، که هی‌ شهید و حسین و حسن و تقی‌ و نقی‌ برای ما ساخت و شمر و یزید و معاویه.... کشت و کشتاری که تا همین امروز هنوز هم ادامه دارد...

داستان این جنایتکارن و شیادان به قدمت هزار و چهارصدسال تباهی ست و صدمات و عواقب آن گریبان‌گیرِ، حالا دیگر همه ملل جهان... اما ما،... ما ایرانیها، که در زمان ظهور همان شیادان، باز هم به دلیل نفوذ و رسوخ فسادِ دینی ديگر، در دولت، در ضعیف ترین و ضربه پذیر‌ترین شرايط مان قرار داشتیم، مغلوب این موج جنایتکار و وحشی شدیم و به مدت دویست سال برده و مستعمره آنان... کشوری زیبا با مردمانی متمدن که در رفاه و آسایش و امنیت بودند به زور شمشیر و قتل‌عام مجبور به پذیرفتن دین مهاجم شدند و قبول بردگی آنان... کتاب و تاریخ و تمدن شان به آتش کینه و نادانی عربها سوخت و زبان و فرهنگ شان برای همیشه نابود شد... ثروتها و اموالشان چپاول، و دامن و ناموسشان برای همیشه لکه دار... آن تهاجم و آن ضربه سهمگین آنچنان موثر و از لحاظ زمانی‌ طولانی‌ بود که حتی با برچیده شدن بساط شان، اثر و عواقب مخرب و سمی آن، با بجا ماندن آن دین و دنباله‌های فاسدش تا همین امروز هم گریبانگیر ماست...

در طول تاریخ هزاروچهارصد سال گذشته کشورمان، به علت بی‌سوادی و جهل و نادانی و درغیاب دانش و آگاهی‌ و اطلاعات درست، که تاثیر مستقیم همان جریان بود، ما بارها و بارها توسط‌ اين دین متحجّر و مخوف ضربه خورده و به پایین کشیده شده ایم... روزگار سياه این آخوندهای مسلمان جنایتکار آخرین ضربه سهمگین اسلام، این سوغات سياه و منحط و مخوف عرب، به فرهنگ و تاریخ و مردم و کشور و زندگی‌مان بود که اين بار خودمان با چشم خودمان دیدیم و جوانی و زندگی مان و آینده مان به پایش سوخت...

نه آقایان! بدهی و حساب تصفیه نشده ما از جنس و از تاریخ و از دلايلی که شما اعلام می‌کنید نیست؛ که ریشه دارتر و عميق تر از این حرف هاست... ریشه و تاریخی‌ به عمق هزار و چهارصد سال و به وسعت دین مخوف و سياه و خرافاتی و مسخره‌ای به نام اسلام!

البته حرف از کینه و دشمنی و جنگ و خونریزی و عداوت در قرن بیست و یکم، حرفی‌ پوچ و ناکارآمد و در مسیر خواسته همین شیادان و جنایتکاران مسلمان و رهبران آنهاست. چیزی که امروز میتواند تيزتر از تيغه شمشیر و کارآمد تر از هرگونه جنگ و خون خواهی باشد، نور دانش و آگاهی ست که می‌توان با کمک علم و دانش و اینترنت و تکنولوژی و اطلاع رسانی و رسانه‌‌ها به تاریکخانه نمور و سياه این خفاشان خون آشام تاباند و مردم را از این خواب جهل و خرافات هزاران ساله بیدار کرد... شاید بازماندگان نسلهای گذشته مقاومت نشان دهند، اما همانطور که امروزه به وضوح می بینیم، نسل جوان و آگاه و روشن ما تمام این شيادی‌ها و خرافات را به سخره گرفته و با ابزار دانش و آگاهی‌ و تنها با قبول حقیقت و ملموسات، نوید آینده‌ای روشن را می دهند...بدانید! که علم و دانش و آگاهی‌ پاشنه آشیل این شیادان دروغگوست، و برای همین هم بوده که از همان روز اول با آن دشمنی کردند، از زمان همان اعراب که نشانه‌های تمدن و کتابهای ما را سوزاندند تا این آخوندها که نویسندگان و نوابغ ما را یا کشتند، یا زندانی کردند یا از وطن فراری و منزوی کردند... بگوییم و بنویسیم و آگاه کنیم... ملت و کشور ما الان زمینه آن را دارند و وسایلش مهیاست... بسط و انتشار آگاهی‌، گفتن حقایق و روشنگری، امروز وظیفه اول ماست.

آها بوگو ...

2011-10-13T03:54:00.009+01:00

خانوم کوچولوی عروسک فروش ـ ماسوله

آها بوگو ...

وقتی فارغ از اون همه خبرهای بد، به اون کشور زيبا و دوست داشتنی، ايران خانوم، فکر می کنم تمام وجودم غرق شادی ميشه... هرکجای اون مملکت يه جوری خوشگله و يه جوری دل رو از آدم می بره... از گرما و کوير خوشگلش بگم، از خوزستان و نخل هاش و کارون و اهواز و آبادن، از بندرعباس و بوشهر و بقيه بندرهای جنوب و خليج فارس، از زاهدان و چاه بهار و ايرانشهر و سيستان و اونهمه قصه و تاريخ، از خراسان و نيشابور و بيرجند، از تهران، سمنان، اصفهان يا قم؟ از شيراز و کهکيلويه و ياسوج و اونهمه طبيعت و زيبائی؟ ازکردستان که مثل الماس درخشان و نتراشيده و بکر و زيباست با مردمانی زيباتر يا از آذربايجان و تبريز عزيز و اروميه و اردبيل و آستارا؟... شمال؟ شمال که فقط اشک وعشقه.. ازساری و بابل و بابلسر و آمل و تنکابن و رامسر و نوشهر و چالوس بگير تا خود رشت و انزلی و انزلی چی های باصفا و مهربون تا آستارا...... اينهمه زيبائی و قشنگی و تنوع و برکت و نعمت... اونوقت...
...
بگذريم... اين پست قراره شاد باشه...
يه آهنگ خيلی خيلی معروف، با يه شعر خيلی خيلی خوشگل، از يه منطقه خيلی خيلی زيبا، با مردم خيلی خيلی باصفا... آهنگ گيلانی يا همون گيلکی "آها بوگو" از گيلان زيبا و عزيزمون... با ترجمه دوست عزيز و ناديده ام، نعيمه...

آهنگ رو می تونيد از اينجا دانلود کنيد: اينجا
يا همينجا گوش کنيد:

يا ويدئوش رو اينجا ببينيد:..... ويدئو با اينکه يه کم حجمش زياد شد، ولی خيلی خوشگل شد... حتما ببينيد :)

آها بوگو ...

می جون یاری دگوده بو قبای گالشی!
(یار دوست داشتنی من لباس گالشی(محلی) پوشیده بود!)
امره بیجار بنا بو زحمت بکشی
( مارو تو مزرعه گذاشته بود تا زحمت بکشیم )
می چلچرانه
(وقت شادی منه)
می چلچرانه
(وقت شادی منه)
امشو شیمی خونه ور شیرنی خورانه
(امشب دوروبر خونه شما مراسم شیرنی خوردنه)
د گوته منیم شو خوته منیم
(دیگه چیزی نمیتونم بگم ،شب خوابم نمیبره)
آفتوبه آب سنگینه جور گیته منیم
(آب آفتابه سنگینه نمیتونم بلندش کنم)
...
...

چندی مو پوست خا بکنم می پرده قاله
( تا چند وقت دیگه باید پرتقالم رو پوست بکنم؟!!)
چندی نگاه وا بکنم تی بلندی براره
( تا چند وقت دیگه باید داداش قد بلندت رو نگاه کنم؟!)
بلندی برار بگوده بو می دیله کاره
( داداش قد بلندت همون کاری رو که من میخواستم رو کرده بود )
امروز نشاست خا بکنیم فردا دوباره
( امروز نشا (یکی از مراحل کشاورزی و تولید برنج در مزارع ) باید بکنیم فردا هم همینطور)
می چینی کاسی
(کاسه چینی من)
می چینی کاسی
(کاسه چینی من)
قربان بشم لاکوی تی چوم راست
(ای دختر قربان اون چشم راستت بشم)
می چینی قوری
( ای قوری چینی من)
می چینی قوری
( ای قوری چینی من)
تازه یارم هگیته بود تی چشم کوری
( یار تازه من به کوری چشم تو گرفته بود)

د گوته منیم شو خوته منیم
(دیگه چیزی نمیتونم بگم ،شب خوابم نمیبره)
آفتوبه آب سنگینه جور گیته منیم
(آب آفتابه سنگینه نمیتونم بلندش کنم)

شازده کوچولو

2011-10-06T00:32:00.015+01:00

شازده کوچولو

هنوز روی صندلی‌ هواپیما کاملا جاگير نشده بودم که کمربندم را سریع بستم و با شوق و ذوق، درحاليکه دستهايم می لرزيد کتابی‌ را که از کتاب فروشی فرودگاه خریده بودم از کیفم بیرون آوردم... نمی توانستم صبر کنم... آن کتاب یک دنيا ضمیمه از خاطرت دوران کودکی و نوجوانی و تا همین امروز من را به همراه خودش داشت... از طرفی احساس نياز شديد به خواندن دوباره آن و غرق شدن در دنيای زيبايش را داشتم... مثل تشنه ای که ليوان آب گوارائی در دست دارد... مرغ خیالم ناخودآگاه به آن روزهای دوری پرواز کرد که یک بچه کوچک ۱۱-۱۲ ساله بیشتر نبودم.. یک روز هنگام بازی به زمین خوردم و پايم به طرز وحشتناکی‌ شکست و همان مرا مجبور کرد که سه ماه توی بیمارستان بستری بشوم... چیزی که این خاطره را توی ذهن من همیشه زنده نگه می دارد، یکی‌ از رفتار هایی بود که پدرم در این سه ماه از خودش نشان می داد... چون بچه عزیز دردانه و محبوب خانواده بودم هر روز تمام اهل خانواده و اقوام به ملاقاتم می آمدند و هر کدام هم يک چیزی هدیه می آوردند... از اسباب بازی‌ و لباس و غيره بگیر تا گٔل و شیرینی‌ و شکلات و انواع تنقلات و خوراکی ها....ولی‌ در این میان تنها پدرم بود که هدیه هايش با همه متفاوت بود... تنها هدیه پدرم کتاب بود...آن روز‌ها یادم است زیاد از هدایای پدرم راضی‌ نبودم، اسباب بازی و تنقلات را بيشتر ترجيح می دادم ولی‌ او هر روز با یکی‌ دو کتاب حتی بعضی وقتها با سه چهار کتاب به ملاقاتم می آمد... کتابهایی که اکثرا داستان، رمان، قصه های مصور، و حتی در زمينه شعر و تاریخ و ادبیات بودند...کتابهائی که روزها و شب های مرا روی تخت بيمارستان پر می کردند.. با آن انبوه کتاب، بعدها يک کمد کوچک در خانه داشتم که شده بود کتابخانه من و لیست و فهرست و تمام مشخصات کتابها را عین یک کتابخانه واقعی برای خودم درست کرده بودم و دفتر ثبت نام کسانی‌ که کتاب امانت مي گرفتند و تاریخ برگشت کتابها را می نوشتم... ياد آن مرد فرزانه بخير... بعدها فهمیدم که پدرم با دوراندیشی، آن روزها آینده و مسیر زندگی مرا تعیین می کرده است..

نگاهم را از پنجره هواپیما به کتابی‌ که توی دستم بود و ناخودآگاه داشتم با سر انگشتانم جلد روی آن را نوازش می‌کردم، برگرداندم...کتابی‌ که نسخه ترجمه شده آن را يک روز از پدرم در بیمارستان هدیه گرفته بودم... کتابی‌ که سوگلی کتابخانه کوچکم بود و آن را بارها و بارها خوانده بودم... کتابی‌ که هرچه بزرگتر می شدم بیشتر با آن انس و الفت می‌گرفتم و بیشتر می فهمیدمش... کتابی‌ که بارها و بارها آنرا دوباره خریدم و بارها و بارها آن را به این و آن هدیه دادم... کتابی‌ که ظاهراً برای بچه‌ها نوشته شده ولی‌ انگار هرچه بزرگتر میشوی بیشتر به آن احتیاج پیدا میکنی‌ و در این وانفسای قحطی عشق و محبت و وفا، با هربار خواندن گمشده ات را در لابلای سطور آن جستجو میکنی‌...روزگاری که پول و دروغ و نیرنگ و بی‌ وفایی جای تمام خصلت‌های خوب انسانی‌ را گرفته و آدم خود را در یک سیاره دور و غریب، گمگشته و حیران احساس می‌کند... کتابی که در دستم بود، آن روز پدرم با هديه دادن آن به من، زندگی مرا برای هميشه عوض کرد... کتاب " شازده کوچولو" اثر نويسنده نامدار فرانسوی " آنتوان دوسنت اگزوپری".

مجسمه آنتوان اگزوپری و شازده کوچولو در ميدانی در ليون فرانسه

"شازده کوچولو" را ميتوان بنا به شواهد و نقدهای نويسندگان و مترجمين بزرگ و بنام در سرتاسر دنيا زيباترين داستان عاطفی و انسانی در قرن بيستم دانست که برای کودکان و حتی بزرگسالان نوشته شده است. کتابی که در رده پرفروشترينها در تمام دورانها با فروش بيش از دويست ميليون نسخه و ترجمه به ۱۵۰ زبان مختلف دنياست. شازده کوچولو در ايران توسط مترجمين بنام و بزرگی مانند مرحوم استاد محمد قاضی، ابولحسن نجفی و احمد شاملو به فارسی برگردانده شده است.

شازده کوچولويی که ساکن سياره ای بسيارکوچک است، به ناگهان از سياره زمين سر در می آورد و با شخصيت ها و افراد و حيوانات مختلف بصورت سمبوليک روبرو ميشود... او که تابحال در سياره کوچک خودش تنها و فقط با يک گل زيبا زندگی مي کرده و با هيچکدام از اين مناسبات و حرف ها و اخلاقيات مردم جامعه ما آشنا نيست، شگفت زده و با معصوميتی که به زيبائی در قصه تعريف ميشود، با آنها روبرو ميشود...
شازده کوچولو داستان عشق و مهربانی و خصلت های انسانی ست که در زندگی امروز ما نقش شان روز به روز کمرنگ تر ميشود.

فقط با قلبت ميتونی حقيقت رو ببينی... چيزی که چشمت می بينی همه چيز نيست...

برای اينکه اين پست طولانی تر از اين نشود، با قطعه ای معروف و محبوب از اين داستان، که منهم عاشقش هستم، و همچنين ارائه فايلهای صوتی و نوشتاری اين کتاب برای دانلود، اين پست را تمام ميکنم؛ ولی... ولی در روزگاری که هر کسی را که می بينی، با غرق شدن در ماديات و خودخواهی ها و دروغ و ريا و فريب، تنها نام انسان را يدک می کشد و عاطفه و انسانيت و محبت و معصوميت يکسره به فراموشی سپرده شده است، شايد خواندن دوباره اين داستان و همسفر شدن با "شازده کوچولو"، حتی برای مجال اندک يک مسافرت دوساعته در هواپيما، فرصتی برای فراموشی تمام پليدی ها و نامردمی های اطراف و يک نفس عميق و آرام و راحت باشد.

=========
پی نوشت يک:
لينک دانلود پی دی اف کتاب شازده کوچولو... ترجمه احمد شاملو.. اينجا

اگر هم دوست دارين کتاب را بصورت صوتی گوش کنيد، لينکهای دانلود اين کتاب در دو قسمت اينجاست: ( البته احمد شاملو عنوان کتاب را "مسافر کوچولو" ترجمه کرده)
لينک دانلود کتاب صوتی شازده کوچولو(مسافر کوچولو)، ترجمه احمد شاملو، انتشارات ابتکار
قسمت اول... اينجا
لينک دانلود کتاب صوتی شازده کوچولو(مسافر کوچولو)، ترجمه احمد شاملو، انتشارات ابتکار
قسمت دوم... اينجا

خواندن آنلاين کتاب: اينجا

- اين فايل را هم دوست داشتم اينجا بگذارم که گم نشود، داستان شازده کوچولو با صدای ايرج گرگين که مقدمه محمد قاضی را هم خانم گيتی مهدوی به آن اضافه و به زيبائی اجرا می کنند... اينجا
===
پی نوشت دوم:
اين قسمت از داستان که شازده کوچولو با روباه روبرو می شود فوق العاده زيباست:

شازده کوچولو به روباه گفت: -بیا با من بازی کن. نمی‌دانی چه قدر دلم گرفته…

روباه گفت: -نمی‌توانم بات بازی کنم. هنوز من رو اهلی نکردی آخه...
شازده کوچولو آهی کشید و گفت:
-معذرت می‌خواهم.
اما فکری کرد و پرسید:
ـ اهلی کردن یعنی چه؟
روباه گفت: -تو اهل این‌جا نیستی. پی چی می‌گردی؟
شازده کوچولو گفت:
-پی آدم‌ها می‌گردم... نگفتی اهلی کردن یعنی چه؟
روباه گفت:
-یک چیزی است که پاک فراموش شده. معنیش ایجاد علاقه کردن است.
-ایجاد علاقه کردن؟
روباه گفت:
- معلومه... تو الان واسه من یک پسر بچه‌ای مثل صد هزار پسر بچه‌ی دیگر. نه من هیچ احتیاجی به تو دارم، نه تو هیچ احتیاجی به من. من هم واسه تو یک روباهم مثل صد هزار روباه دیگر. اما اگر منو اهلی کردی هر دوتامان به هم احتیاج پیدا می‌کنیم. تو واسه من میان همه‌ی عالم موجود یگانه‌ای می‌شوی، من واسه تو.
شازده کوچولو گفت:
-کم‌کم دارد دستگیرم می‌شود. یک گلی هست که گمانم مرا اهلی کرده باشد.
روباه گفت: -بعید نیست. رو این کره‌ی زمین هزار جور چیز می‌شود دید.
شازده کوچولو گفت:
-اوه نه! آن روی کره‌ی زمین نیست.
روباه که انگار حسابی حیرت کرده بود گفت:
-رو یک سیاره‌ی دیگر است؟
-آره
روباه آه‌کشان گفت:... زندگی یک‌نواختی دارم! اما اگر تو منو اهلی کنی انگار که زندگیم را چراغان کرده باشی. آن وقت صدای پایی را می‌شناسم که باهر صدای پای دیگر فرق می‌کند.. صدای پای دیگران مرا وادار می‌کند تو هفت تا سوراخ قایم بشوم اما صدای پای تو مثل نغمه‌ای مرا از سوراخم می‌کشد بیرون. تازه، نگاه کن آن‌جا آن گندم‌زار را می‌بینی؟ برای من که نان بخور نیستم گندم چیز بی‌فایده‌ای است. پس گندم‌زار هم مرا به یاد چیزی نمی‌اندازد. اسباب تاسف است. اما تو موهات رنگ طلا است. پس وقتی اهلیم کردی محشر می‌شود! گندم که طلایی رنگ است مرا به یاد تو می‌اندازد و صدای باد را هم که توی گندم‌زار می‌پیچد دوست خواهم داشت…
روباه خاموش شد و مدت درازی شازده کوچولو را نگاه کرد. آن وقت گفت:
-اگر دلت می‌خواهد منو اهلی کن!
شازده کوچولو جواب داد:
-دلم که خیلی می‌خواهد، اما وقتِ چندانی ندارم. باید بروم دوستانی پیدا کنم و از کلی چیزها سر در آرم.
روباه گفت:
-آدم فقط از چیزهایی که اهلی کند می‌تواند سر در آرد. انسان‌ها دیگر برای سر در آوردن از چیزها وقت ندارند. همه چیز را همین جور حاضر آماده از دکان‌ها می‌خرند. اما چون دکانی نیست که دوست معامله کند آدم‌ها مانده‌اند بی‌دوست… تو اگر دوست می‌خواهی خب منو اهلی کن!

یک تلفن، سه داستان...وضعيت امروز ايران!

2011-10-02T21:21:00.005+01:00

یک تلفن، سه داستان...وضعيت امروز ايران!

زنگ زده بودم ايران که با يکی از دوستانم که خانم تحصيلکرده و باشخصيت و جاافتاده ای ست حال و احوال کنم... می گويم تحصيلکرده و باشخصيت و جاافتاده چون به حرفهايش اعتماد دارم و می دانم که غلو نمی کند و ميخواهم اين حس را به شما هم منتقل کنم.
در حين صحبت از اوضاع و احوال و تعريف داستانها و رخدادها و شنيده هائی که هرروزه شاهدش هست، سه تا از داستانها آنچنان وحشتناک و شوکه آور بود که تصميم به يادداشت آنها و درميان گذاشتن آنها با شما گرفتم... داستانهائی که گرچه برای آن جامعه شايد روزمره محسوب شوند، ولی بنابه مثل مشت نمونه خروار، نشانگر عمق فاجعه و تباهی و فساد و ناامنی ای ست که مانند باتلاقی مهيب، آن مردم بيچاره در آن دست و پا ميزند و نميتوانند دم برآورند... اخبار و داستانهائی که شايد در مطبوعات و رسانه و اينترنت نمودی نداشته باشند ولی حقيقت تلخ جاری در آن کشور است.

صحنه اول از زبان آن خانوم

داشتم از یکی‌ از خیابانهای اصلی‌ و شلوغ و پر رفت و آمد مرکز شهر رد می شدم که یهو دیدم دو تا پلیس دارند دنبال یک جوانک که نمیدانم چکار کرده بود می دوند تا او را بگیرند.... جوانک با سرعت از وسط جمعیت فرار می کرد و مردم را هل می داد که پلیس‌ها به او نزدیک شدند... در همین حین ناگهان جوان ایستاد و از زیر پیراهنش یک چیزی شبیه شمشیر بیرون آورد که دسته‌ای بلند و تیغه‌ای براق و بلندتر داشت... اندازه تیغه به اندازه یک آرنج دست بود ( فکر کنم منظورش قمه یا چيزی شبيه آن بوده)... جوانک قمه یا همان شمشیر را به شدت درهوا می چرخاند و با فریاد به پلیس‌ها گفت: جلو نیاین که این رو تا دسته می‌کنم تو شیکمتون... میدونین که این کارو می‌کنم... برای من هیچ راه دیگه‌ای باقی‌ نمونده... جلو نیاین ... و همچنان فریاد میزد و برق شمشیرش در هوا می درخشيد... پلیس‌ها از ترس یه کم عقب ایستاده بودن که یهو یه موتورسوار اومد و جوونک پرید ترک موتور و توی تاریکی‌ و ترافیک گم شد.

صحنه دوم از زبان یکی‌ از اشنا‌های آن خانم:

وسط روز بود، توی خونه بودم با بچه، شوهرم هم خونه نبود.... زنگ اف اف رو زدن، گوشی رو که برداشتم گفتن از طرف شهرداری اومدن برای تحویل کیسه بازیافت...( ظاهراً شهرداری یا نمیدونم کدوم ارگانی کیسه‌هايی را تحت عنوان بازیافت به خانواده‌ها میدهند و اقلام پلاستیکی و بازیافتی رو بعداً میان و جمع میکنن)... خانومه می گفت کیسه رو برداشتم و رفتم دم در، همين که در رو باز کردم چند تا مامور هل خوردن تو و بدون اجازه من و با وحشيگری تمام رفتن تو ایوان و ديش ماهواره رو با تمام متعلقاتش کندن و شکستن و برداشتن و رفتن!!!!!!....
( البته اون خانوم میگفت همون لحظه زنگ زدم شوهرم و ماجرا‌ رو بهش گفتم، اون هم شب با یک ديش و کابل غیره برگشت و دوباره ماهواره رو راه انداخت و گفت این هم از ماهواره... حالا بچرخ تا بچرخیم!!!!.... می‌خوام وضعیت امنیت، حریم خصوصی و احترام به شهروندان رو بگم، وگر نه....

صحنه سوم از زبان یکی‌ از دوستان اون خانوم:

این خانوم که سنی حدودا پنجاه و چند ساله داره، ميگفت با دخترم رفته بودیم برای خرید، که تو یکی‌ از خیابانهای شلوغ، سر یک پاساژ جوونکی جلو ما رو گرفت و آدرس يک بيمارستان رو پرسید... میگفت همونطور که داشتم برای او توضیح میدادم که کجا بره، یهو دست انداخت و گردنبندی رو که تو گردنم بود رو کشید و پاره کرد و برداشت و فرار کرد و رفت....ما هم هاج و واج فقط تونستيم نگاش کنيم!!!!

(نکته جالب اینکه اون خانوم مسن میگفت جوونک بعد از اینکه گردن بند رو کشید یه ماچ هم رو لپم کرد و بعد مثل برق تو جمعیت گم شد... خانوم دوست من میگفت بهش گفتم حتما میخواسته ازت تشکر کنه.... :)

....

درگذر از اختلاس ها و دزدی های ريز و درشت و قتل و تجاوز و موارد وحشتناکی که هرروزه در اخبارها و رسانه ها شاهد هستيم، اينها و هزاران مورد مشابه هم که هرروز در يک يک شهرهای اون مملکت اتفاق می افتد نشانگر زندگی روزمره و وضعيت اسفناکی است که مردم در آن با فقر و فساد و ناامنی دست و پا ميزنند..( زندگی روزمره!.... چه وضعيتی و چه اصطلاحی!)... نوع زندگی ای که در زير پوست اون جامعه جريان دارد و ما فقط زخم و چرکها و دمل هائی از اون رو در اخبار می بينيم و می شنويم، مثل کوه يخی که فقط نوک آن از آب بيرون است و عمق فاجعه و بدبختی و فسادی که در اين وانفسای بيسوادی و سانسور و محدويت اينترنت و اطلاع رسانی از چشمهای ما مخفی نگاه داشته ميشود...

جادو

2011-09-17T12:11:00.005+01:00

برای نسخه بزرگتر روی تصوير کليک کنيد

هايده

جادو
(لينک دانلود)

همين جا بشنويد:

وقتی که مثل شراب، مست مستم می کنی
عاشق عشق می شم، می پرستم می کنی
وقتی که به من میگی جون من بسته به جونت
منو آروم میکنه اون صدای مهربونت
نمیدونم که چرا دوباره دیوونه میشی
خراب و ویرونه میشی
بتی که داغونه میشم
ابری که گریونه میشم... وای
نمیدونم که چرا دوباره دیوونه میشی
دوباره دیوونه میشم
دوباره دیوونه میشی
دوباره دیوونه میشم

دل غمگین منو باز تو آروم میکنی
میشکنه طلسم غم
آخه جادوم میکنی... آخه جادوم میکنی
دل غمگین منو باز تو آروم میکنی
میشکنه طلسم غم
آخه جادوم میکنی... آخه جادوم میکنی

....

وقتی که تو بد میشی، باز می بینم
دنیا رو سرم خرابه
می بینم که باز دارم دق میکنم
همه چیم نقش بر آبه
اما تامی خوام برم گریه کنون
سر به دیوارا بکوبم
باز به دادم میرسی به من میگی
عشقمی تو خوب خوبم
باز میگم عزیزمن پا رو قلبم نمیذاره
مهربونه با منو اشکمو در نمیاره

...

وقتی که مثل شراب مست مستم میکنی
عاشق عشق میشم می پرستم میکنی
وقتی که به من میگی جون من بسته به جونت
منو آروم میکنه اون صدای مهربونت
نمیدونم که چرا دوباره دیوونه میشی
خراب و ویرونه میشی
بتی که داغونه میشم
ابری که گریونه میشم وای
نمیدونم که چرا دوباره دیوونه میشی
دوباره دیوونه میشم
دوباره دیوونه میشی
دوباره دیوونه میشم

دل غمگین منو باز تو آروم میکنی
میشکنه طلسم غم
آخه جادوم میکنی
دل غمگین منو باز تو آروم میکنی
میشکنه طلسم غم
آخه جادوم میکنی.. آخه جادوم میکنی...

استخدام روانشناس برای يک لـُر..! ( اندر حکايت مهدی کروبی)

2011-09-01T13:12:00.004+01:00

استخدام روانشناس برای يک لـُر..! ( اندر حکايت مهدی کروبی)

در خبرها آمده بود که وزارت اطلاعات و ماموران امنيتی ايران چند " روانشناس " استخدام کرده اند که مهدی کروبی را وادار به اعترافات نمايشی تلويزيونی کنند... و کروبی هم در انتها و بعد از هفت ماه!! گفته که "ذره ای" از مواضع خودم کوتاه نيامده ام !!!!

به اين فکر ميکردم که اين احمق ها روانشناس استخدام کردن برای يک لـُر؟؟؟؟ احتمالا در آخر پروسه بالعکس اين خود روانشناسها بودن که از جلسه لـُر اومدن بيرون... :)) هه هه... :))

بنازم به اين قوم زيبا و غيور و قهرمان و اصيل ايرانی که مثل ساعت های واترـ پروف " روانشناس ـ پرووف" هم هستند... :)

=======
پی نوشت:
اين ويدئو رو ببينيد.... اين شعرخوانی گرچه توسط يک آخوند اجرا شده ولی بينهايت زيباست... شعری لٌری که در وصف لر و لرستان خوانده شده و در آن به طرز باورنکردنی و زيبائی از ايران، هخامنشيان، اردشير و آرش و ايل بختياری و نمادهای ايران ستايش شده...

مقاصد شرورانه و پنهانی ايدئولوژی ها

2011-08-29T08:20:00.005+01:00

مقاصد شرورانه و پنهانی ايدئولوژی ها

من غالب ایدئولوژی ها را نه به صورت فرمول های دسته بندی شده ی اعتقادات، بلکه به صورت توجیهاتی برای مقاصد شرورانه ی نهانی ارزیابی می کنم. اگر عدالت و نیک خواهی در میان باشد انسان کل یک پارچه یی خواهد بود فراتر از ایدئولوژی ها. آن که منادی تعالی تبار آدمی است فراتر از ایدئولوژی ها و برداشت هایی که به پاره پاره شدن و تجزیه ی این یک پارچه گی منجر شده است، حرکت می کند. ایده ئولوژی هایی که "ما" را به "من و تو و او" تقسیم می کند، مبلغ نابودی است. اندیشه یی که جمع شریف انسانی را به پراکنده گی می خواند اندیشه یی شیطانی است. عروج انسان و جلوسش بر تخت حرمت خویش تنها با نفی "تفرقه" میسر است: تو برای وصل کردن آمدی! - باید آن حکایت مثنوی اشاره ی ظریفی به همین معنا باشد.

احمد شاملو

برگرفته از کتاب "درباره هنر و ادبيات" گفت و گوی ناصر حریری با احمد شاملو
گفتگوها و مقالات ديگر را هم اينجا ببينيد.

آقا

2011-07-30T01:45:00.004+01:00

آقا...

بسيجيه توی يکی از شهرهای جنوبی، پشت نيسان اش نوشته بوده:

" شايد آقا اين شنبه بيايد... ! "

بهش ميگن " آقا " که جمعه مياد، چرا نوشتی شنبه؟
ميگه جمعه مياد تهران، تا برسه اينجا ميشه شنبه!

دنيای اين روزهای من

2011-06-25T12:10:00.008+01:00

برای دانلود پوستر روی عکس کليک کنيد

دنيای اين روزهای من

امروز صبح اين آهنگ داريوش رو پانصد باری پشت سرهم گوش دادم... ناخودآگاه اين تابلو هم درست شد... فوق العاده اس اين آهنگ... شاعر روزبه بمانی ست و آهنگساز عليرضا افکاری... احساس تنهائی خيلی سخته... و سخت از اون احساس تنهائی بين هزاران نفره...

از اينجا دانلود کنين و بشنوين اين آهنگ رو

دنيای اين روزهای من

دنيای اين روزهای من
هم قدر تن پوشم شده
انقدر دورم از تو كه دنيا فراموشم شده
دنياي اين روزهاي من درگير تنهايي شده
تنها مدارا ميكنيم دنيا عجب جايي شده
هر شب تو روياي خودم آغوشت تن ميكنم
آينده ي اين خونه رو با شمع روشن ميكنم
در حسرت فرداي تو
تقويمم رو پر ميكنم
هر روز اين تنهايي رو فردا تصور ميكنم
هم سنگ اين روزهاي من حتي شبم تاريك نيست
اينجا بجز دوري تو ،چيزي به من نزديك نيست
هرشب تو روياي خودم آغوشت رو تن ميكنم
آينده ي اين خونه رو با شمع روشن ميكنم

=======
* دوست نازنينی که اين آهنگ رو سفارش کرده بود؛ آهنگ "به نام من" رو هم سفارش کرده؛ يعنی در واقع تقديم کرده بود که اون آهنگ هم محشر و کولاکه... آدم بايد قلبش مثل برگ يک گل لطيف و احساسش و قلبش مثل دريا باشه که حتی توجه اش به اين کلمات و مفاهيم جلب بشه و بتونه لذت ببره... اين رو من توی زندگيم ياد گرفته ام... اين آهنگ و اين کلمات رو ببينيد و بشنويد...

آهنگ اينجاست

ببین تمام من شدی
اوج صدای من شدی
بت منی‌، شکستمت
وقتی‌ خدای من شدی

ببین به یک نگاه تو
تمام من خراب شد
چه کردی با سراب من
که قطره قطره آب شد

به ماه بوسه میزنم
به کوه تکیه می‌کنم
به من نگاه کن ببین
به عشق تو چه می‌کنم؟

به ماه بوسه میزنم
به کوه تکیه می‌کنم
به من نگاه کن ببین
به عشق تو چه می‌کنم؟

منو به دست من بکش
به نام من گناه کن
اگر من اشتباهتم
همیشه اشتباه کن

نگو به من گناه تو
به پای من حساب نیست
که از تو آرزوی من
به جز همین عذاب نیست

هنوز می‌‌پرستمت
هنوز ماه من تویی
هنوز مومنم به این
تنها گناه من تویی

به ماه بوسه میزنم
به کوه تکییه می‌کنم
به من نگاه کن ببین
به عشق تو چه می‌کنم ؟

دلکش در قطب شمال... !

2011-06-22T08:25:00.014+01:00

دلکش در قطب شمال... !

دو روزه که اینجا هوا بارونیه... اون هم چه بارونی‌... جایی که من هستم چیزی با قطب شمال فاصله نداره و با اینکه دو سه روزه که رسما تابستون شروع شده ولی‌ دیروز که از خونه رفتم بیرون شبیه یه گلوله پشمی بودم از بس ژاکت و کلاه و غیره دور خودم پیچیده بودم.. پوز هرچی‌ اسکیمو رو زده بودم :) دیشب هم باد و طوفان به راه بود... بادهای اینجا اینقدر شدید و وحشتناکه که راست راستی‌ آدم رو از جا بلند میکنه.. قبلا در این مورد بهم اخطار داده بودن ولی‌ باور نکرده بودم تا دیشب... یه عالمه درخت از جا کنده شده بود و یه عالمه شاخه و غیره بود که تو خیابونها پخش و پلا بود...بارون هم که مثل سیل از آسمون میومد... سرد و کولاک و باد و بارون...خلاصه قیامتی بود... همه اینها رو گفتم که اوضاع آشفته و تلاطم و سرما و باد و بارون و کولاک بیرون از پنجره‌های دیشب اتاقم رو، بعلاوه تاريکی مطلق اش رو براتون به تصویر بکشم و شما رو توی اون حس و حال که از پنجره به بیرون نگاه میکردی‌، شریک کنم... آدم بيرون پنجره رو که نگاه ميکرد وحشت ميکرد از اون قيامت و خوشحال که يک پنجره محکم و با شيشه های دوجداره تو رو از آن جدا ميکرد... اما داخل اتاق... و اما داخل اتاق....از داخل اتاق براتون بگم...

معنی‌ توفیق اجباری رو میدونین چیه؟ بعضی‌ وقتا آدم يک کاری یا يک چیزی رو انجام میده که نتایج و روند اون کار آنچنان با چیزی که فکر میکرد متفاوت هست و در کنارش به چیزای مثبت و خوب و پیش بینی‌ نشده‌ای برخورد میکنه که همه چیز رو تحت تاثیر قرار میده و به قول معروف یه توفیق اجباری نصیبش میشه...داستان من هم دیشب همین بود... ماجرا اين بود که دوست عزيزی از من خواسته بود که چند تا آلبوم از دلکش براش انتخاب، دانلود کنم و بفرستم... که دیشب تصمیم گرفتم این کار رو براش انجام بدم... من توی کارم وسواس دارم و باید هر کاری رو انجام میدم در نهایت تمیزی و کیفیت باشه.. مخصوصاً کارهای هنری و از اين قبيل را ... این بود که دیشب در همان اتاق کارم و پشت همان پنجره، شروع کردم به آهنگهای دلکش گوش دادن و انتخاب و دانلود و ادیت آنها و ضبط و رکورد و غیره... بعد از حدود نيم ساعت بود که نا خود آگاه یهو خودم رو وسط یه عالمه موسیقی‌ ناب دیدم... اهالی خانه خواب بودند و هيچ صدائی از آنها به گوش نمی رسيد...و اما اتاق من؛... همه اتاقم آرامش بود و سکوت و غزل و ترانه.... بیرون پنجره، طوفان و باد و باران و کولاک... درون، گرمای "آتش کاروان" دلکش بود و بیرون سرمای کولاک قطب.. درون زخمه‌های تار و سه تار "ساز شکسته" بود که مانند مرحمی به روح و جانم می نشست و بیرون سیلی‌ سخت باران که به پنجره....درون شیرینی‌ "خاطرت کودکی"، بیرون تلخی‌ غربت و ناآشنائی... بيرون همه سختی و خشونت و هول و هراس، درون همه مهر و کلام آشنا و دست نوازش... حالی که وصف آن با اين کلمات حقير و الکن ميسر نيست... تک تک لحظات به آرامی و لذت از کنارم می گذشتند و در دل خوشحال از قبول چنين درخواستی و سير و سفری روحانی که توفيق اش ناخواسته و بدون برنامه ريزی دست داده بود... ما انسانها، روح و روان مان برای اينهمه زمختی و خشونت و اخبار بد و اينهمه آهن و بتن و شيشه و آسفالت و کامپيوتر و ماشين و بگير و ببند طراحی و ديزاين نشده است... همهمه و طوفان و آشوب بيرون از پنجره نمادی بود از زندگی شلوغ و پرسرعت و پر زرق و برق و اينهمه گرفتاريها و داستانهای جورواجور و بايدها و نبايدها؛ و ديوار و پنجره و شيشه های دوجداره اتاقم پناه و مأمن و حفاظی برای پناه بردن و رجوع از آنهمه هياهو و همهمه، به اصل و ذات پاک و آرام و آرامش و موسيقی و هنر و عشق و پاکی و صفا و سادگی... اصلی که از آن دور افتاده ايم و بيهوده و بی هدف ره به راه تاريک و نامعلوم داريم... اين است که اين لحظات، چنين شيرين و دلچسب و روحنواز می نمايد و غنيمت..

هرکسی کو دور ماند از اصل خويش
بازجويد روزگار وصل خويش
سينه خواهم شرحه شرحه از فراق
تا بگويم شرح درد اشتياق

گرمای مطبوع جداره ليوان چای در دستم، درحاليکه از پنجره به بيرون خيره شده ام، بخار خوش عطر چای، آرامش و موسيقی آسمانی و آرام دلکش، و مرغ های ماهيخواری که حتی در آن هوای طوفانی و باران بيرون پنجره به دنبال غذا، زير نور چراغهای زرد و کم سوی ساحل دريا به اينطرف و آنطرف می روند... و دلکش که ترانه زيبای "عاشقم من" را زمزمه ميکند...

عاشقم من
عاشقی بی قرارم

کس ندارد خبر از دل زارم
آرزویی جز تو در دل ندارم

عاشقم من
عاشقی بی قرارم

قبلا دلکش را اينطرف و آنطرف گوش داده بودم ولی هيچوقت اينقدر با دقت و وسواس به آن توجه نکرده بودم. دلکش خواننده نسل من نبود، اما اين ذات هنرمند و هنر است که هميشه زنده و هرکس در هرزمان به آن رجوع کند، بسته به حال و هوايش از آن بهرمند و سيراب ميشود... دلکش، از ستاره های درخشان آسمان موسيقی ايرانی ست که تا لقب "ملکه ترانه های ايرانی" پيش رفت... دلکش تا قبل از انقلاب در اوج بوده و در مقامی که استحقاقش را داشت بر صدر و عزت و احترام و بعد از انقلاب سهمگين و سياه اسلامی مانند ديگر هنرمندان بيچاره آن ديار به حاشيه بی احترامی و عزلت و گوشه گيری رانده ميشود... در اواخر عمر، که تا همين هفت هشت سال پيش بوده، يکی دو کنسرت در اروپا برگزار می کند ولی در نهايت در سال هشتاد و سه در بيمارستان مهر تهران در می گذرد که از دفن اش در قطعه هنرمندان هم با نهايت ظلم و ستم در حق اين هنرمند بی نظير جلوگيری و به ناچار او را در امامزاده صالح به خاک می سپارند... تا روزی و روزگاری که ارزشها دوباره قدر ببيند و نام و ياد اين چنين انسانهای والا و دردانه ای که سرمايه های واقعی فرهنگ و ادبيات و هنر و تاريخ مرز و بوم ما هستند در جای واقعی خود قرار گيرند و بر عرش بنشنند و قدر ببينند...

دلم ميخواست وقت و فرصت بيشتری داشتم تا همان کاری را که با ترانه های مرضيه، برای انتخاب و جمع آوری بهترين آثارش کردم( به اينجا رجوع کنيد)، با ترانه های دلکش هم همين کار را ميکردم... تحقيق و تفحص و جمع آوری و بهبود کيفيت و اديت و غيره، تا حداقل کاری که در حفظ و اشاعه اين آثار ارزشمند از دستمان بر می آيد، بعنوان يک نفر انجام داده باشم... ولی بماند تا وقت ديگر و مجال ديگر... اما علی الحساب حاصل کار ديشب را که شش آلبوم از بهترين ترانه های دلکش است را با تصحيح و انتخاب و اديت جزئی؛ که مجموعا پنجاه و هشت آهنگ، شامل سيزده آهنگ که در يکی از کنسرتهاشون در سال ۱۳۸۰ اجرا کرده اند را اينجا برای دانلود می گذارم، بياد اين شب قشنگی که حاصلش اين پست و اين آلبومها بود و اميد که شما هم لذت ببريد... که مطمئنم خوشتون مياد. حتما دانلود کنيد.

آلبوم "آمدم"
آلبوم "آتش کاروان"
آلبوم "به کنارم بنشين"
آلبوم "جام طلا"
آلبوم "ساز شکسته"
آلبوم "کنسرت سال ۱۳۸۰"

If you want to win

2011-06-16T23:12:00.006+01:00

If you want to be someone in life
If you want to achive something
If you want to win
Always listen to your heart
and if your heart doesn't give you any answers
Close your eyes and think of your parents
and then you will cross all the hurdles
all your problems will vanish
victory will be yours
only yours. you

========

Life offers you many paths to choose from
You must always choose the one that is right
the one where you don't have to bend ... where you don't fall
Never take a step in life, that will bring shame to your family name or prestige
Anyone can make money bute earning respect is not everyone's cup of tea

======

No one becomes small by asking for forgiveness, and the one who forgives owns a kind and big heart

======

There are many bonds other than friendship... bonds that we don't understand... that we don't need to understand... bonds that are nameless... that are just to be experienced... bonds that don't have any boundaries... no limits... bonds that bind the hearts together... bonds of passion... bonds of love

======

روز پدر

2011-06-16T02:32:00.017+01:00

روز پدر

در اکثر کشورها سومین یکشنبه ماه ژوئن رو روز پدر یا روز مرد می‌نامند و جشن میگیرند... اما در ایران ظاهراً روز تولد آقای علی‌! یعنی‌ همان امام اول شیعیان رو روز مرد و روز پدر نامیده و جشن میگیرند... مسلمانها هم قربونشون برم، تقویمشون مثل خودشونه... هردمبیل و مسخره... ماه رمضون یه بار وسط چله زمستونه یه بار وسط برف و سرما، محرم یه بار باید زیر شُر شُر بارون و سوز و باد دی‌ و بهمن سینه بزنن یه بار تو هوای داغ و دم کرده مرداد ماه... خلاصه خودشون هم نمیدونن چیکار دارن می‌کنن...کشورهای مسلمون هم که اکثراً یا تقویم مخصوص خودشون رو دارن یا از تقویم مسیحی‌ استفاده می‌کنن و کلاً این تقویم اسلامی رو بيخيال شدن...اینه که تکلیف مردم و بازار هم با این روزها مشخص نیست و کسانی‌ مثل ما توی غربت هم که کلا قید به خاطر سپردن این ايام رو زديم و این سلولهای خاکستری دربدر رو صرف کارهای دیگه کردیم... اما امسال ظاهرا شنبه به نوروز خورده و قضا قورتکی روز پدر افتاده همین حول و حوالی روز پدر واقعی‌ که نوزدهم ژوئن یعنی‌ ۳ روز دیگه ست...

دلم برای پدرم خیلی‌ تنگ شده... می‌خواستم بگم ‌ای پدر‌ای مظهر... یا مثلا ‌ای پدر‌ای اسطوره... یا ‌ای شمایل تو شبیه رستم و از این حرفا، که دیدم نوشتنم نمیاد... بیچاره پدرها.. حالا اگر روز مادر بود کلی‌ سوز و گداز و آه و ناله و شعر‌های عاشقانه و بگیر و ببند که از اين قلم سرازير ميشد... یه اس‌ام‌اس یه نفر فرستاده بود نوشته بود، روز مادر طلا و جواهر فروشیها شلوغ می‌شه، روز پدر جوراب فروشیها... واقعا که... فکرش رو که می‌کنم میبینم توی ذوق و استعداد نوشتن در باره اونا هم، بیچاره‌ها باز هم از مادر‌ها عقب ترند.. جدی میگم... شما تو گوگل سرچ کنید روز مادر، هرچی‌ شعر و غزل عاشقانه و عکس و فیلم و مطلب احساسی‌ هست میاد بالا، حالا همون سرچ رو برای روز پدر انجام بدین، هر چی‌ جوک و شوخی‌ و خنده و اس‌ام‌اس... :)

ولی‌ خداییش وقتی‌ نگاه میکنی‌ میبینی‌ پدرها خیلی‌ گُل اند.. آدمهای زحمتکش و کم مدعا‌ئی (تو بخوان بی‌ مدعا) که توی سرما و گرما تا وقتی‌ توانایی کار کردن رو دارن می‌رن و کار می‌کنن و اقتصاد خونه رو می چرخونن، و وقتی‌ هم که میان خونه بار سنگین تامین مهر و محبت و گرمای خونه رو به عهده دارن... کسی‌ که وقتی‌ خونه نباشه انگار هیچکی نیست و وقتی‌ هست مادر و بچه‌ها با خیال راحت و آرامش میخوابن... کسانی‌ که اسمشون مترادف سرپرستی و امنیت هست... کسانی‌ که علیرغم اینکه شاید بعضی‌ وقتها حتی بروز هم ندهند، مهربونترین آدمهای دنیا و قلبی به وسعت دریا دارن... مادر و پدرهای ما، همه چیزهایی هستند که ما تو این دنیا داریم...کسانی‌ که ترجمه و نمود واقعی‌ عشق و محبت و دوست داشتن هستند....روز پدر به همه پدرهای زحمتکش و مهربان و فداکارمبارک.

==========

پی‌ نوشت:
این که میگم با سرچ در باره روز پدر به جایی نمیرسین، جدی میگم ها.... اینجا رو ببینین...تا حداقل صد و پنجاه صفحه اول سرچ گوگل فقط اس‌ام‌اس هست و جوک و عطر و جوراب و زیرشلواری... ‌هه ‌هه :)).... نه مطلبی، نه شعری، نه قصیده‌ای نه حتی انشائی، نه چیزی.... فکر کنم مطلب من اولين مطلب باشه تو اينترنت دراين باره :)
ولی‌ تو همین گیر و دار سرچ بودم که به یه آهنگ خیلی‌ خیلی‌ خوشکل از ویگن رسیدم که گرچه ربط خیلی‌ زیادی به مطلب نداشت، ولی‌ از شعرش خیلی‌ خوشم اومد... داستان بسیار زیبایی داره متن این ترانه... اسم آهنگ هست، اسب ابلق یا اسب سُم طلا... شعر آهنگ از نوذر پرنگ و آهنگساز هم عطااله خرم... متن آهنگ که بسیار زیباست میگه که: من دختر خان رو می‌خوام، و اگر خان بفهمه میزاره دنبالم... من چیکار کنم؟ میرم اسب ابلقم رو سوار میشم و تنگ غروب فرار می‌کنم...، کجا فرار کنم؟ میرم به جنگ شون... با آدماش می جنگم، تبرزین رو بر می دارم میرم سرشون رو میشکنم، در خونشون رو میشکنم،.... ولی‌ اینجاش خیلی‌ زیباس که میگه: نه!!...... این چه کاریه؟ چرا برم جنگ؟ چرا سر بشکنم؟.... میرم یه شاخه گٔل میگیرم و سر راهش وای می ستم..... بینهایت زیباست... ویدئوی اونو هم که زنده با گيتار خود ويگن و فوق‌العاده ست میزارم، ‌ام پی‌ تری آهنگ رو هم برای اونهايی که تو ایران هستن و اگر نتونستن ویدئو رو ببینن... تقدیم به پدر عزیز خودم و یه پدر دیگه :)

آهنگ رو از اينجا دانلود کنيد

دخترخان رو می‌خوامش

خان بدونه منومی‌گیره چکارکنم آی چکارکنم
دخترخان رو می‌خوامش خان بدونه منومی‌گیره چکارکنم آی چکارکنم
اسب ابلق زین کنم
‌تنگ غروب سواربشم فرارکنم فرارکنم
فرارکنم فرارکنم
من کجافرارکنم ، دلم نمی‌گیره قرار سرراشونومی‌گیرم اگه بیاد صدتاسوار
اسب ابلق سم طلا آسته برو میری کجا اسب ابلق سم طلا آسته برو میری کجا می‌ترسم دیوونه بشم
باآدماش جنگ بکنم سربشکنم آی سربشکنم می‌ترسم دیوونه بشم
باآدماش جنگ بکنم سربشکنم آی سربشکنم
یاتبرزین ور دارم نیمه شبون خونشون دربشکنم دربشکنم
یاتبرزین ور دارم نیمه شبون خونشون دربشکنم دربشکنم
نه چه کاریه
نه میرم گل میستونم سرزلفش وامیستونم
نه میرم گل میستونم سرزلفش وامیستونم
اسب ابلق سم طلا
تندتربروآسته چرا
اسب ابلق سم طلا
تندتربروآسته چرا
اسب ابلق سم طلا
تندتربروآسته چرا
می‌ترسم دیونه بشم باآدماش جنگ بکنم سربشکنم‌آی سربشکنم
می‌ترسم دیونه بشم باآدماش جنگ بکنم سربشکنم‌آی سربشکنم
یاتبرزین وردارم نیمه شبون خونه شونو
دربشکنم آی دربشکنم
یاتبرزین وردارم نیمه شبون خونه شونو
دربشکنم آی دربشکنم
نه چه کاریه
نه میرم گل می‌ستونم سر زلفش وامی‌ستونم
نه میرم گل می‌ستونم سر زلفش وامی‌ستونم
اسب ابلق سم طلا ‌تندتر برو آسته چرا
اسب ابلق سم طلا ‌تندتر برو آسته چرا
اسب ابلق سم طلا ‌تندتر برو آسته چرا

=====
پی نوشت دو:
ديدين اکثر پدرها سبيل دارن؟... اينهم عکس يه سبيل خوشکل از يک پدر خوب و مهربون :)

قلب

2011-06-08T01:39:00.004+01:00

قلب

همیشه برای دوست داشتن کسی‌ رو انتخاب کن که قلبش اونقدر بزرگ باشه که برای اینکه تو توی قلبش جا بشی‌، مجبور نشی‌ خودت رو کوچیک کنی‌، و تو رو برای خودت و همونجوری که هستی‌ دوست داشته باشه..... و در مقابل، قلب خودت هم اونقدر بزرگ باشه که اونی‌ که دوستش داری لازم نباشه که خودش رو کوچیک کنه که توی قلبت جاش بشه، اونو برای خودش و همونجوری که هست دوست داشته باش

داستان اسطوره ها... بياد ناصر حجازی

2011-05-25T16:20:00.010+01:00

داستان اسطوره ها... بياد ناصر حجازی

امروز ناصر حجازی، دروازه بان و فوتبالیست اسطوره و افسانه ای ایران به خاک سپرده شد... فیلم ها، عکس‌ها، ريپورت ها و مقالاتی که سرتاسر دنیای وب فارسی را فر گرفته بود عجیب و باور نکردنی بود...تجلیل و بزرگداشتی که می‌توان گفت یکی‌ از بی‌نظیرترین تجلیل و تکریمهايی بود که در این سالها دیده بودیم... مگر ناصر حجازی که بود؟ مگر این سالها کم فوتبالیست و هنرمند و هنرپيشه و سلبریتی و سیاستمدار و نویسنده و غیره مُرده اند؟ پس چرا نام و یاد و گرامیداشت آنها هیچوقت چنین به گوش نرسید؟ آیا یک اسطوره و یک قهرمان ديگر بدنیا آماده است؟

نمیدانم تا حالا این احساس به شما هم دست داده است یا نه... احساسی‌ که وقتی‌ در باره زندگی‌ اسطوره‌ها و افراد بزرگی‌ که در تاریخ اسمشان باقی‌ مانده و از آنها به نیکی‌ یاد میشود، می‌خوانیم یا می شنویم...یک حس دست نیافتنی و پیچیده در ابهام و رویا... مثلا وقتی‌ که در مورد کوروش بزرگ می‌خوانیم، در مورد آریو برزن سردار بزرگ ایرانی‌، در باره فردوسی‌، یا حتی همین نزدیکیها، اسمهائی مثل پوريای ولی‌ یا حتی تختی... احساسی‌ که سخت است برای ما که باور کنیم اینها هم آدمهایی بوده اند که مثل ما دو پا داشته اند و دو تا دست و مثل ما می خورده اند و می خوابیده اند و توی کوچه و خیابان راه میرفته اند...پس چه‌ شده که آنها مثل بقیه فراموش نشده اند و هنوز از آنها یاد میشود؟ یکی‌ از تاثیر گذارترین فیلمهائی که من توی عمرم دیده ام و هیچوقت از یادم نمیرود يک قطعه فیلم کوتاه و سياه و سفید بود که چند دقیقه هم بیشتر نبود... قطعه‌ای که تاثیر عمیقی در روح و جان من گذاشت... آن قطعه فیلم چیزی نبود بجز یک چرخش دوربین در ورزشگاه دویست هزار نفری ریو دو ژانیرو در برزیل... فیلم سياه و سفید و بی‌ صدایی که متعلق به حدوداً صد سال پیش بود و از یک طرف استادیوم شروع میشد و انبوه جمعیت را نشان میداد و دور میزد و میرفت به آن طرف استادیوم و هنوز انبوه جمعیت و جمعیت و آدمها که توی هم می لولیدند و بالا و پایین می پریدند...دقیقا مثل یک عالم مورچه که بی‌ حاصل و بی‌ هدف توی هم غوطه میخوردند و از کنار هم رد میشوند... وقتی‌ که دوربین روی جمعیت و آن همه آدم می‌چرخید و میرفت، من به این فکر می‌کردم که همه این آدمها بلااستثناء مُرده اند...همه این سياهی جمعیت... و حتی یک نفر از آنها هم زنده نیست...اینهمه آدم يکباره کجا رفتند؟ چه کسی‌ آنها را می شناسد و چه کسی‌ آنها را یادشان می آيد؟ اینهمه آدم که آمدند و رفتند و خدا می‌داند چقدر پول در آوردند، کار کردند و دروغ گفتند و راست گفتند و ظلم کردند و خوبی‌ کردند و بدی... و الان از هیچکدام از آنها هیچ خبری نیست...هیچ خبری...!!.. آیا من هم یکی‌ از آنها هستم؟ و يا خواهم بود؟... من با اینهمه اِهن و تُلپ و این همه غرور و اینهمه منم منم.....چی‌ میشه که يکهو یک نفر از ميان آن همه آدم برجسته میشود و اسمش و نامش ، و یا در واقع اعمالش و کردارش نوشته میشود و گفته میشود و تکرار میشود و از او یاد میشود و می ماند و برای همیشه تکریم میشود؟ آیا آن شخص هم مرده یا نه هنوز زنده است؟ معنای زندگی‌ چيست؟ و مرگ و نابودی چيست؟

یادمه يک بار توی يک مقاله توی همین وبلاگ، این دغدغه و این سوال همیشگی‌ را که از خودم می پرسم را بيان کردم که "ما برای چی‌ به دنیا اومدیم؟ اینهمه رنج و دردسر و خوبی‌ و بدی و داستان و حدیث و حکایت برای چيست؟ "... و در آخر به این جواب رسیدم که توی این دنیا فقط یک چيز باقی‌ می ماند و آن هم خاطره ای از ماست که یا میتواند خوب باشه یا بد... و انتخابی که امروز با ماست و تنها انتخاب و تنها اختیاری که داریم... خوب بودن هم جز عشق و محبت و کمک به دیگران نیست... و هر روز که می‌گذرد و هرچه به تجربیات زندگیم اضافه میشود به این حقیقت بیشتر پی‌ می برم...که ما از این زندگی‌ کوتاه و عجیب و غریبی که دچار و مجبور به انجام آن هستیم، حاصل و نتیجه‌ای نخواهیم گرفت، بجز خوبی‌ و محبت به دیگران، عاشق شدن و دوست داشتن، گذشت و بخشش، غمخوار دیگران بودن و دست نیازمندان را گرفتن و انجام هر چیزی که عطر و بوی عشق و محبت و خوب بودن را دارد، این حاصل زندگی‌ و رمز جاودانگی ست...

امروز ناصره حجازی هم به لیست افسانه‌ها و اسطوره‌ها پیوست... به لیست بی‌ پایان اسطوره هایی مثل پوريای ولی‌ و تختی و تمام کسانی‌ که عاشق مردمشون بودن و نام نیک‌ و خوب از خود باقی‌ گذاشتند...به جواب سوال اول این متن، که آنها هم آدمهای معمولی‌ ای بودند مثل من و تو... فقط با این تفاوت که آنها معنای‌ عشق و دوست داشتن و غمخوار مردم بودن را فهمیدند و در دل‌ همان مردم هم جاودانه شدند... اسطوره و قهرمانی که شانس هم عصر بودن و همزمان بودن با او را داشتیم و او را دیدیم و لمس کردیم... فهمیدیم که کوروش و آریو برزن و پوريای ولی‌ داستان نبوده اند... فرشته نبوده اند..به مُشک و به عنبر هم سرشته نبوده اند... فقط معنای انسان بودن را فهمیده اند و رمز عشق و عاشق بودن را...به بخشش و دادن و گذشت و مهربانی آن نام نیکو را بدست آوردند و جاودانه شدند... ما هم اگر عاشق باشیم، مهربان باشیم، انسان باشیم و بخشنده و بزرگوار، من و تو هم می توانیم به اندازه خودمان بزرگ بشویم و لایق اسم انسان...

فریدون فرخ فرشته نبود

به مُشک و به عنبر سرشته نبود

به داد و دَهش یافت آن نیکوئی

تو داد و دهش کن، فریدون تویی

محض اطلاع

2011-05-24T03:40:00.007+01:00

محض اطلاع

چندتا از اينها رو توی يه ايميل ديدم، بقيه اش رو هم از اينور و اونور جمع کرده ام....خيلی بامزه اس... يه جورائی زندگی اين روزهای توی ايرانه...

* به راننده تاکسی میگم سیگارتو خاموش کن به دودش حساسیت دارم،
برمیگرده میگه جوونای سن تو کراک میکشن تو به دود سیگار حساسی!

* پارسال همت مضاعف رو فقط عزرائیل فهمید، امسال هم جهاد اقتصادی رو فقط ربع سکه!

* قبلا برق میرفت بابامون سر فحش رو میکشید به اداره برق، الان برق میره خوشحال هم میشه!!

* خانومه ناراحت توی تاکسی: به فاصله چند روز هم شوهرم بهم خیانت کرد هم دوست پسرم!!

* فدراسیون فوتبال فقط تو 6 ماه، نیم میلیارد تومن از فحاشی فوتبالیستها درآمد داشته!
یعنی به عبارتی قیمت فحش از قیمت طلا زده بالاتر!

* یه عمر رفتیم سینما آخر نفهمیدیم دسته های صندلیش ماله خودمون یا بغل دستیمون !

* طرف سوار اسب شده، عکسشُ رو گذاشته تو فیس بوک، میگه اون بالاییه منم!

* غار علیصدر به قندیلاش معروفه؛ اونوقت ملت میرن قندیلاشو میکنن یادگاری میبرن با خودشون!
یکی نیست بگه آخه با اون قندیل میخای چیکار کنی؟

* میری از خودپرداز پول بگیری، رمزتو میزنی پول بر میداری، بار دوم کارتو میذاری،
رمز رو اشتباه میزنی، یکی از پشت میگه: آقا رمزتو اشتباه زدیها!

* خبرنگار رفته تو یه روستا سوال میکنه با یارانه تون چیکار کردین؟ مرده میگه: قبض هامونو پرداخت کردیم، چندتا قسط دادیم، شهریه دانشگاهه دخترمو دادیم، یه تراکتور هم خریدیم! تازه یه مقداری هم پس انداز کردیم!!

* رستوران چینی و لبنانی زدن، غذای اصلی منوهاشون چلوکباب و جوجه‌کبابه!

* بابائه خودش یه منشی همه‌کاره استخدام کرده؛ بعد به دخترش میگه: دخترم جامعه پر از آدمای کثیفه صلاح نیست بری سر کار!

* تبلیغ پارک آبی نشون میدن یارو با شلوار لی و پیراهن مردونه سر میخوره رو سرسره های پارک آبی!

* تلفات جاده ای 2 سال گذشته ایران از 8 سال دفاع مقدس هم بیشتره!

* قدیما لامپا رو روشن میذاشتیم میرفتیم مسافرت، دزده فکر کنه یکی خونه هست، الان هرجوری حساب میکنیم لامپا رو خاموش کنیم و دزد بزنه به صرفه تره!

* دارن خیابونو میکنن، کارگره برداشته پرچم ایران رو تکون میده که ملت متوجه خطر بشن... !

* گروه القاعده خودش کشته شدن بن لادن رو تایید کرده، خبرگزاری مهر هنوز داره تکذیب می کنه!

* درخت کاشتم توی باغچه جلوی خونمون، صبح رفتم بیرون دیدم نیست. دوره آخر الزمانه درخت ها هم شبا تو خواب راه میرن!!

* بابام نشسته یه میزگرد به زبون آلمانی می‌بینه، میگم مگه می‌فهمی چی میگن!؟
میگه قیافه‌هاشونو که می‌بینم می‌فهمم در مورد چی حرف می‌زنن !!

* واسه داداشمون رفتیم خواستگاری، ننه جون طرف در اومده میگه ۲۰۱۲ تا سکه مهریه به نییت المپیک لندن!

* رفتم سوپر مارکت میگم آقا کرم کارامل دارین میگه کرم فقط ساویز داریم!

* بغلدستیمون توی هواپيما از اول تا آخر به اسلام فحش میداد، وسطهای پرواز هواپیما یه تکون خورد، گفت «يا ابالفضل»!

* به تاکسیه میگی: دربست! میگه: آخه تو قیافه‌ت به دربست میخوره؟

* قیمت نون سنگک با ویندوز سون یکی شده!

* رو صندلی پارک نوشته رنگی نشوید! هر کی رد میشه یه انگشت به صندلیه میزنه ببینه راسته یا نه!!

* رفتم نمایندگی سایپا به مسئولش میگم فرمون ماشین زیاد صدا میده، چه کار کنم؟ میگه صدای ضبط رو زیاد کن!

* دو تا تی‌شرت خریدم یکی Small یکی XXL، جفتشم اندازمه!

* سر جلسه امتحان هنوز سوالها رو زمینه، یکی از پشت میزنه میگه، سوال یک سوال یک!

* اینم از مجلس ختم، با کفش رفتیم با دمپایی برگشتیم!!

* برنامه احکام گذاشتن ملت زنگ میزنن، یکی میگه من رکعت اول،
توی رکوع یادم افتاد سجده نرفتم! حکمش چیه؟!

* میگه به خدا راس می گم، طرف میگه نه! اگه راس میگی بگو به جون مامانم!

* به مامانمون فیسبوک یاد دادیم، حالا باید یک ساعت التماس کنیم يه دقيقه ماوس رو بده خودمون بیایم فیسبوک...!

تصوير گويا

2011-05-21T13:05:00.003+01:00

بزرگترین مصیبت برای یک انسان این است که نه سواد کافی برای حرف زدن داشته باشد نه شعور لازم برای خاموش ماندن

تو بارون که رفتی...

2011-05-19T23:37:00.007+01:00

تو بارون که رفتی ...

تو بارون که رفتی
شبم زیر و رو شد
یه بغض شکسته
رفیق گلوم شد

تو بارون که رفتی
دل باغچه پژمرد
تمام وجودم
توی آینه خط خورد

هنوز وقتی بارون
تو کوچه می باره
دلم غصه داره
دلم بی قراره

نه شب عاشقانه ست
نه رویا قشنگه
دلم بی تو خونه
دلم بی تو تنگه

یه شب زیر بارون
که چشمم به راهه
می بینم که کوچه
پر نور ماهه

تو ماه منی که
تو بارون رسیدی
امید منی تو
شب نا امیدی

تو بارون که رفتی
شبم زیر و رو شد
یه بغض شکسته
رفیق گلوم شد

تو بارون که رفتی
دل باغچه پژمرد
تمام وجودم
توی آینه خط خورد

هنوز وقتی بارون
تو کوچه می باره
دلم غصه داره
دلم بی قراره

نه شب عاشقانه ست
نه رویا قشنگه
دلم بی تو خونه
دلم بی تو تنگه

یه شب زیر بارون
که چشمم به راهه
می بینم که کوچه
پر نور ماهه

تو ماه منی که
تو بارون رسیدی
امید منی تو
شب نا امیدی

از دوست داشتن

2011-05-15T10:22:00.005+01:00

از دوست داشتن

امشب از آسمان دیده ی تو
روی شعرم ستاره می بارد
در سکوت سپید کاغذها
پنجه هایم جرقه می کارد

شعر دیوانه ی تب آلودم
شرمگین از شیار خواهش ها
پیکرش را دوباره می سوزد
عطش جاودان آتش ها

آری آغاز دوست داشتن است
گرچه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست

از سیاهی چرا حذر کردن
شب پر از قطره های الماس است
آن چه از شب به جا می ماند
عطر سکرآور گل یاس است

آه بگذار که گم شوم در تو
کس نیابد زمن نشانه ی من
روح سوزان آه مرطوبم
بوزد بر تن ترانه ی من

آه بگذار زین دریچه ی باز
خفته در پرنیان رویاها
با پر روشنی سفر گیرم
بگذرم از حصار دنیاها

دانی از زنده گی چه می خواهم؟
من تو، منم، تو، پای تا سر تو
زنده گی گر هزار باره بود
بار دیگر تو، بار دیگر تو

آن چه در من نهفته دریایی است
کی توان نهفتن ام باشد؟
با تو زین سهمگین توفانی
کاش یارای گفتن ام باشد

بس که لبریزم از تو می خواهم
چون غباری زخود فروریزم
زیر پای تو سر نهم آرام
به سبک سایه ی تو آویزم

آری آغاز دوست داشتن است
گر چه پایان راه ناپیداست
من به پایان دگر نیندیشم
که همین دوست داشتن زیباست

فروغ فرخ زاد- دفتر شعر اسیر

وبِ فارسيه بزغاله :)

2011-05-10T05:15:00.009+01:00

وبِ فارسيه بزغاله :)

وضعیت وب فارسی خیلی‌ باحاله... ما که نمی‌دونیم، ولی‌ شاید تو دنیا منحصر به فرد هم باشه.... شبیه انگلیسی که نیست.... توی وب انگلیسی صدای خُر خُر مارلون براندو تو خواب و توی فیلمی که در کودکستان که بازی‌ کرده بوده رو سرچ کنید، دو هزار تا لینک و رفرنس براش پیدا می‌کنید.... توی وب فارسی اما حکایت متفاوته... اولا وقتی‌ یه نفر یه چیزی رو مینویسه، از فردا پنجاه هزارتا وبسایت از روش کپی‌ می‌کنن و وقتی‌ سرچ میکنی‌ هر پنجا هزارتا نتیجه‌ای که پیدا میکنی‌ ، همه شبیه هم و با همون غلط املایی که مثلا قفل رو قلف نوشته بودی...:) و ده‌ها حکایت دیگه که همه جالب و خوشمزه و منحصر به فرد میکنه این دنیای مجازی ایرانی‌ رو....
دیشب یه شعر شنیدم که ظاهراً توی کتاب‌های فارسی دبستان‌های ایران بوده( شايد هنوز هم باشه)... یه شعر بچگانه و معروف و قشنگ... سرچ که کردم هر وبسایتی یه سازی زده بود و شعر رو یه جور گفته بود... یه شعر که همش ۴-۵ تا بیت هم بیشتر نیست... گفتم بیام و یه خدمت بزرگ!!!! به زبان و ادبیات فارسی کنم و اصل این شعر رو به هر ترتیبی هست پیدا و برای حفظ و نگهداری و ثبت در تاریخ!! اینجا بنویسمش.... شعرش خیلی‌ قشنگه... عاشق کلام و مفهوم شیرین و دوست داشتنیش شدم.... ماجرای بُزی که بچه و بزغاله خودش رو در روستا رها ميکنه و برای چرا با چوپان به صحرا ميرود. بزغاله از دوری مادر بی تابی ميکنه ولی مادر برای خوردن غذا و پر کردن پستانش از شير مجبور به ترک او شده و عصر هم پيشاپيش همه و دوان دوان خودش رو به بزغاله و بچه خودش می رسونه.... شعر فوق العاده زيباست...:

بز و بزغاله

بز به صحرا رود و، بزغاله
کند از دوری مادر ناله

دم به دم بع بع و فرياد کند
مادر خويش چنين ياد کند

بز به صحرا رود و چوپانش
تا که پر شير شود پستانش

چون پر از شير شود پستانش
بازگردد گله و چوپانش

بُزک ما بدود پيشاپيش
تا دهد شير به بزغاله خويش

*****

ببخشيد هرچی گشتم عکس بزغاله پيدا نکردم، اينو گذاشتم :)

معجزه پيامبر

2011-05-08T06:37:00.005+01:00

معجزه پيامبر...!

یکنفر به زنده ياد احمد کسروی¹ گفته بود که:
ـ آقا جان شما دیگر دارید همه چیز را منکر میشوید
کسروی گفت: مثلاً چه چیزی را؟
گفت: مثلاً معجزات پیامبر اسلام را
گفت: مثلاً کدام معجزه را؟
گفت: همان که با سوسمار حرف زد
گفت: خوب با چه زبانی با سوسمار حرف زد؟
گفت: با…زبان عربی
گفت: مرد حسابی این که می شود معجزه سوسمار، پیامبر که خودش عرب بود !!!

========

¹ برای شناخت بيشتر احمد کسروی، تاريخ نويس و پژوهشگر ايرانی که جان خود را بجرم الحاد و ارتداد، و در راه خرافه زدائی و معرفی دروغ و دغل بازان مسلمان و شيعه فدا کرد و عاملان قتلش، تروريست های مسلمان فدائيان اسلام، از دست داد و بوسيله چاقو تکه تکه شد؛ به اين لينک مراجعه کنيد. اينــجا

زنده ياد احمد کسروی

چيزی برای دوست داشتن

2011-05-03T04:34:00.006+01:00

چيزی برای دوست داشتن

"رخ زندگی ای را بايد بوسيد که درآن چيزی برای دوست داشتن وجود داشته باشد".

نيما يوشيج

*****

داشتم يکی از نامه های نيما به خواهرش را ميخواندم که به جمله بالا برخوردم. (البته جمله دقيقا به همين شکل نيست ولی مضمون همين است)... ميخواستم به همين جمله و نقل قول بسنده کنم ولی دوتا مطلب به ذهنم رسيد که دلم نيامد آنرا بازگو نکنم...
اول اينکه؛ يکی از علاقمندی های من خواندن نامه های خصوصی و يا خطاب به عموم نويسندگان، شاعران، هنرمندان و از اين قبيل است که به دوستان، خانواده يا مثلا همسر و فرزندان خود، اين قبيل شخصيت ها مينوشته اند و با همان سبک سمبوليک و کلاسيک آخرش را امضا ميکرده اند و نام خودشان را درآخر می نوشته اند و پاکت نامه ای و تمبری و خيس کردن لبه پاکت نامه با زبان و صندوق پستی و گيرنده و... و اينکه جور نامه های کاغذی بعضا توسط همان دوستان و خانواده جمع آوری و نگهداری و منتشر و مانند گنجينه ای گرانبها حفظ می شده است... داشتم به اين فکر ميکردم که چقدر حيف است که امروزه که ايميل و کامپيوتر و آفيس جای اين مکاتبات ملموس و کاغذی را گرفته اند، ديگر اينگونه نامه ها نوشته نمی شوند و خدا ميداند که مثلا نامه دکتر شفيعی کدکنی به پسرش در امريکا در کدام سرور کدام سرويس خدمات اينترتی گم و گور ميشود و کسی آنرا نمی بيند... گرچه خانواده و دوستان اين افراد آنقدر ممکن است فهيم و دورانديش باشند که اينگونه آثار را جمع آوری و منتشر کنند، ولی نگاه من يک نگاه کلی ست و اينکه هرچه بشود باز آن خط های زيبا و آن امضاها و آن "قربان روی ماهت" ها نمی شود...( يادش بخير يک زمان مادرم برايم که نامه مينوشت، امضايش "قربان روی ماهت بود"...) ... بگذريم

مطلب دوم هم اينکه، من عاشق نيما هستم... عاشق ديوانه... حس و حال و فهمی که با نيما دارم با ديگران اساساً آن حس و حال متفاوت است... حس پدرم، حس هم خانوادگی، حس سادگی، حس پاکی و يکرنگی، همذات پنداری...زندگی نيما و نامه هايش و خاطراتش و علائق اش و خصائص اخلاقی اش... وارستگی و سادگی و دل نبستن اش به زرق و برق دنيا....و تمام بزرگی اش در تاريخ ادبيات ما و تمام درخشندگی اش در شعر و هنر ما... من عاشق نيما هستم و هيچ کلمه ای را برای وصف اين احساس نميتوانم پيدا کنم... همان يک جمله اول را ميخواستم بنويسم ولی اين افکار و اين احساسات، مرا به اينجا و اينکه دوست دارم يکی از زيباترين و محبوب ترين شعرهائی که برای هميشه با ياد نيما به خاطرم می آيد را با هم دوباره بخوانيم... تو را من چشم در راهم...

ترا من چشم در راهم
شباهنگام
که می گیرند در شاخ « تلاجن» سایه ها رنگ سیاهی
وزان دلخستگانت راست اندوهی فراهم
ترا من چشم در راهم.

شباهنگام.در آندم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند
در آن نوبت که بندد دست نیلوفر به پای سرو کوهی دام
گرم یاد آوری یا نه
من از یادت نمی کاهم
ترا من چشم در راهم

طرح

2011-05-01T21:36:00.004+01:00

طرح

ـ داداش، تو طرح تو رو گرفتن؟
ـ نه بابا، طرح چيه... من اصلا ماشين ندارم که تو طرح برم..
ـ منظورم طرح ترافيک نبود؛ طرح جمع آوری اراذل و اوباش رو ميگم...!

آبگوشت

2011-04-28T04:07:00.002+01:00

دلم ميخواد يه آبگوشت بار بزاری، اسمی...
سير به هوس بيفته، گرسنه به زاری..

غزلی از فروغ فرخزاد

2011-04-27T13:57:00.005+01:00

غزلی از فروغ فرخزاد

« امشب به قصه دل من گوش مي کنی
فردا مرا چو قصه فراموش می کنی»
ه.ا. سايه

چون سنگ ها صدای مرا گوش می کنی
سنگی و ناشنیده فراموش می کنی

رگبار نوبهاری و خواب دریچه را
از ضربه های وسوسه مغشوش می کنی

دست مرا که ساقه ی سبز نوازش است
با برگ های مرده هم آغوش می کنی

گمراه تر از روح شرابی و دیده را
در شعله می نشانی و مدهوش می کنی

ای ماهی طلایی مرداب خون من
خوش باد مستی ات که مرا نوش می کنی

تو دره ی بنفش غروبی که روز را
بر سینه می فشاری و خاموش می کنی

درسایه های فروغ تو بنشست و رنگ باخت
او را به سایه از چه سیه پوش می کنی؟

فروغ فرخزاد- مجموعه ی تولدی دیگر

مردم اين روزگار

2011-04-18T17:47:00.008+01:00

Wrote and Sent this post here; Gretna Green M6 Welcome Berak

مردم اين روزگار

مردم اين روزگار اغلب بي انصاف، بي منطق، خودخواه و ظالم هستند... ولي تو با آنها مهربان باش... آنها را ببخش.

مردم اين روزگار ، اگر هم مهربان باشی، فکر ميکنند به دنبال چيزی هستی و چيزی ميخواهی... به دنبال دليل مهربانی ات هستند... ولي تو مهربان باش .

مردم اين روزگار، اگر در زندگی موفق شدی، اين بار برای تو دوستانی دروغين و متملق خواهند شد، برای پولت، برای موقعيتت و برای سوء استفاده.... و يا برعکس، دشمن ات خواهند شد ...دشمنانی حقيقي... ولي تو موفق باش و به موفقيتت ادامه بده.

مردم اين روزگار، اگر شريف ودرستکار و ساده و صادق باشی، درصدد سوء استفاده برمی آيند و فريبت مي دهند... ولي تو همچنان شريف و درستکار و ساده و صادق باش .

مردم اين روزگار، اگر خودساخته و سازنده باشی، آنچه را که در طول ساليان سال ساخته و بنا نهاده ای را شايد يک شبه ويران کنند... ولي تو همچنان خودساخته و سازنده باش .

مردم اين روزگار، اگر به زندگی خوب و شادماني و آرامش دست يافتی، حسادت مي کنند... ولی تو راضی و شادمان باش .

مردم اين روزگار ظاهربين هستند... نه تنها قلب پاک، که حتی نيکي های درونت را هم براحتی نمی بينند و فراموش مي کنند... ولي تو نيکوکار باش .

ما مردم اين روزگار راه را گم کرده ايم... و برای همين پريشان و آشفته ايم.

========

فريم و استخوانبندی اين مطلب از يکی از مطالب و نوشته های دکتر علی شريعتی اقتباس شده است.

پی نوشت دوم:
چقدر خوبه که آدم خوانندگان فهيم و بامسئوليتی داشته باشه که مثل اين دوست عزيزم "آذين" توجه کنه، اهميت بده، وقت بزاره و زحمت تصحيح و تعليم رو متحمل بشه... و ما هم ياد بگيريم. ممنونم آذين عزيز
بله، همونطور که توی کامنتها می بينيد، اصل و اوريجينال اين مطلب به انگليسی و از دکتر کيث هست... که به اشتباه بعضی ها اون رو از مادر ترزا ميدونن و من نمی دونم چرا و چطور و کجا ته ذهن من اسم دکتر شريعتی ضميمه اين نوشته بود که بقول آذين ديگه غلط اندر غلط بود... بهرحال آدرس اصل مطلب اينجاست و همانطور که قبلا گفتم و الان هم متوجه شديد، متن من يک اقتباس آزاد و از روی حافظه و چيزهائی بود که در ذهن داشته ام... باز هم ممنون از آذين نازنين

بارون و بوسه

2011-04-01T04:26:00.018+01:00

بارون و بوسه

ساعت سه شبه و بيرون داره بارون مياد.. بالاخره بعد از چند روز آفتاب و مهتاب و هوای دلپذير بهاری، بارون بهاری هم مهمون باغچه خونمون شد... چقدرهم که بموقع... توی اين دل شب... بارون عشق منه ... توی اين کشوری که شب و روز بارون مياد، بعد از اينهمه سال، هنوز هم هروقت صدای بارون رو ميشنوم يهو دلم هری می ريزه... خود بخود ساکت ميشم و گوش ميسپارم به صداش.. به گلها و برگها.. به گلدونها... به شرشر ناودون، به خيسی پنجره و نوک زدنش به شيشه...عطر و ياد گلهای رازقی و ياسی که توی وجودم پر و خالی ميشه... به ياد شعر سهراب می افتم و چتری که هيچوقت نخريدم که ببندمش.. بارون برای من ترانه زندگی و شوق و شور بچگانه اس... خاطره اس..

هنوز وقتی بارون
تو کوچه می باره
دلم غصه داره
دلم بيقراره
...

اين پست رو چند روزی بود که نوشته بودمش، ولی وقت اديت و پابليش پيدا نميکردم.. تا امشب... اين پست رو، و ترانه هاش رو، تقديم می کنم به يه نفر که خيلی دوستش دارم... اونهم مثل من بارون رو خيلی دوست داره...

تا حالا شده کتابی بخونين، تابلو نقاشی ببينين، موزيکی بشنوين و از اين قبيل که همزمان آن اثر هنری ردپائی در ذهن شما بجا بگذارد و بعدها به آن فکر کنيد؟ اين حالت معمولا بعد از فيلم و در سينما پيش مياد، وقتی که بعد از پايان تماشای يک فيلم خوب، وقتی که از سينما مياين بيرون، قصه و شخصيتهای آن فيلم تا ساعتها و يا شايد حتی تا روزها ذهن تون رو درگير خودش ميکنه... اين خاصيت يک اثر هنری خوبه که به اعماق و زوايای روح و ذهن مخاطب خودش سرک می کشه و رسوخ ميکنه... درمقابل مثلا فيلمهائی هم هستن که به محض بالا آمدن لوگوی پايان همه چيز رو فراموش ميکنيد... ولی درمورد اول، آن اثر هنری، بنابه ذات هنر و زيبائی که با روح و نهاد انسانها سروکار دارد، بسته به روح و شخصيت و زندگی مخاطب، جائی، گوشه ای، زاويه ای را پيدا ميکند و با احساس همذات پنداری در آنجا ماندگار ميشود... و يا با تعريفی تکنيکال تر، اگر گوش و چشم و حواس مخاطب با آن مقوله آشنا باشد، برتری و تمايز آن اثر را حس و متوجه کيفيت و تفاوت آن ميشود.

هفته گذشته، وقتی که درحال رانندگی بودم و کنترل ضبط ماشينم را به دوست خوبم که کنارم نشسته بود سپرده بودم و بقول خودمان به شوخی من راننده بودم و اون وزير صدا و سيما؛ دوستم موبايلش را به ضبط ماشين وصل کرد و شروع کرد به پخش آهنگهائی که در حافظه موبايلش داشت... ميان آهنگهائی که پخش ميکرد يهو به آهنگی رسيديم که قبلا نشنيده بودم و با شنيدنش بقول معروف با سنسورهام (يا همون شاخکهام :) يهو متوجه تفاوت و کواليتی آهنگ شدم... موزيکی بسيار زيبا با بکگراند و در مايه های ترنس و پاپ و کلامی پخته و آهنگين و بامعنا بهمراه صدای خواننده که بينهايت زيبا و متفاوت بود... شب توی خونه اولين کاری که کردم تحقيق درباره آن بود... ترانه و خواننده ای که مرا به اينجا کشاند، و نوشتن اين سطور... گفتم هم اين خواننده جوان و باستعداد کشورمون را معرفی کنم و هم اينکه با هم يکی دوتا ترانه گوش کنيم و لذت اون رو با شما شريک بشم...

بابک رهنما

بابک رهنما ايران بدنيا اومده، ولی از ده سالگی تا الان که سی و سه سالشه لندن زندگی کرده... کارنامه هنری بابک تقريبا ميتوان گفت بسيار درخشان و با توجه به سن و سالش کارها و نقاط تحسين برانگيزی را داره... از همکاری با خوانندگانی مثل سونيک، داروود و ژاژ جولز تا خواننده مهم و معتبری مثل برايان آدامز... يکی از آثار بابک بنام Now We Are Freeکه ريميکسی از آهنگ فيلم گلادياتور هست از شبکه ام تی وی بارها پخش شده(بشنويد/دانلود کنيد) ... از همه جالبتر آهنگ جديد بابک بنام "شبهائی که تا صبح تو فکر تو بودم" هست که اين آهنگ در اصل آهنگی از خواننده محبوب من، Sting هست که خود استينگ نواختن گيتار آکوستيک اين ترانه بابک رو بعهده داشته...(بشنويد/دانلود کنيد)
بابک پسرعموی مانی رهنماست که خواننده ترانه فيلم مرسدس مسعود کيميائی بود.

لازمه هر موفقيتی در هر زمينه، مخصوصا در خارج از کشور و درغربت، تلاش و پشتکار مضاعف است... کارهای بابک نشان از تحصيلات خوب و تلاش و پشتکار فراوان از جانب او دارد... برای بابک آرزوی موفقيت ميکنم و مطمئن هستم در آينده از او بيشتر خواهيم شنيد.

آن آهنگی که توی ماشين شنيدم و باعث و شروع همه اين داستانها شد، آن آهنگ تقديمی،

اسمش هست " تنهايم "... اين آهنگ زيبا را از اينجا دانلود کنيد، يا از همين پائين بشنويد:
دانلود
بشنويد:

آهنگ بعدی که فوق العاده زيباست، اسمش هست : " عشق تو"
دانلود
بشنويد:

آهنگ بعدی که اونهم خيلی قشنگه اسمش هست: " دست منو بگير "
دانلود
بشنويد:

و آخرين آهنگ انتخابی من، آهنگ " زندگی با تو بهتره"
دانلود
بشنويد:

اميدوارم از آهنگها لذت برده باشيد.

=======

وای خدای من.. چقدر اين ترانه زيباست... هرچقدر گوش ميکنم بازهم برام قشنگه... وقتی که عاشق ميشی، وقتی که همه چيزت رو ميزاری پای عشقت... وقتی باورش ميکنی.. وقتی هم نفس ميشی... ولی باز تنهائی و تنها... وقتی که پای قصه هات رو به شبهاش باز ميکنی... وقتی همصدا و هم ترانه ميشی.. وقتی باز تنها ميشی... تنهای تنها

مگه عاشقت نبودم؟
مگه باورت نداشتم؟
مگه آخرش خودم رو
پای باورم نزاشتم؟
مگه هرنفس نخواستم
تو رو هم نفس بدونم؟
چی شد اون صدا که بايد
حالا با خودم بخونم....
تنهايم
تنهاي تنهايم...

آزاد از
امروز و فردايم...
***
مگه پای قصه ها رو
به شب تو وا نکردم؟
مگه تا همين ترانه
تو رو همصدا نکردم؟
تو رو همصدا نکردم
که نموندی عاشقونه
ميخوام با خودم بخونم
برو از همين ترانه
تنهايم
تنهای تنهايم
آزاد از
امروز و فردايم
...
...

گور پدر دل ما

2011-03-31T05:08:00.001+01:00

دلمون برات تنگ می شه...
بهت عادت کرده بوديم...
به اخم و تخمات
اولدروم بولدورمات
سگ خلقيات
...
...
ولی گور پدر دل ما...
دل تو شاد.

عيد اومد، بهار اومد، من از تو دورم...

2011-03-23T04:29:00.009Z

عيد اومد، بهار اومد، من از تو دورم...

من آدم احساساتی ای هستم، موضوع اين پست هم می تونه غم انگيز باشه، ولی چون اصلا قرار نيست اينجوری باشه، سريع حرفم را، که دوتا نکته است، ميزنم و اصل مطلب را که هم شاد و هم فوق العاده ديدنی ست، با هم می بينيم..

اول، خوب، بهار وعيد برای ما ايرانی ها نماد و معنائی ست از روزهای ديد و بازديد و دشت و چمن و صحرا وسيزده بدر و خاله و عمو و خواهر و برادر و عيدی و آجيل و باقالی پلو و دوغ و سبزه و باغ و باغچه و گل نرگس و بنفشه و الی آخر... که برای کسانی که از شهر و ديار و خانه و خانوادشون دور هستن، همه اينها فقط ميشه ياد و خاطره هائی از گذشته های دور و زندگی های عجيب غريب و سرد و متفاوتی که الان توش گير کردن... اينه که دوری از اونهمه چيزهای خوب و قشنگ و حتی تصورشون، آدم رو، يه کم و توی بعضی لحظات ناراحت و افسرده ميکنه و آه ميکشه... يکی از اون نمادها، گل نرگس هست... اونهم نرگس شيراز... باور کنيد و از من قبول کنيد که همه نوع نرگس از ريز و درشت و رنگ و وارنگ اينجاها پيدا ميشه، ولی هيچکدوم اون نرگس شيراز نميشه و به گرد پاش هم نمی رسه... اون خوشکلی و عطر و بو، فقط نرگس های همونجا دارن و بس.... به سفارش من، يکی از دوستام عکسی از اون نرگس شيراز برام گرفت و فرستاد که گفتم لذت ديدن اون رو با شما هم شريک بشم... عکس اوريجينال و اينقدر زيباست که بوی نرگس ها رو از پشت مانيتور هم ميتونيد حس کنيد... با اون رنگ و روی و چشمهای زيباشون... شنيدن يا ديدن هرکدوم از اين نمادهائی که اين بالا گفتم يهو مثل يه تلنگر آدم رو برميداره و پرت ميکنه اون دور دورا.... با ديدن اين عکس اين شعر و ترانه همون لحظه به ذهنم رسيد... گل اومد، بهار اومد، ميرم به صحرا... عاشق صحرائيم بی نصيب و تنها... دلبره، مه پيکره، گردن بلورم، وای... عيد اومد، بهار اومد، من از تو دورم....

اينهم اون عکس:

روی عکس کليک کنيد...خيلی خوشکلن... درسته؟

...
...

دوم،... توی سالهای جنگ ايران و عراق، يه گروه سرود توی ايران بوده بنام " بچه های آباده"... من خيلی درمورد اين گروه خونده بودم و شنيده بودم و ويدئوی اکثر کارهاشون رو هم ديده ام... گرچه کاراشون، برای زمان خودشون و امکاناتی که داشتن بسيار بسيار خوب بوده و کلی هم مشهور شدن و ازشون استقبال شد، ولی خوب اگر درموردشون تحقيق کنيد می بينيد که اسمشون همراه هست با نوستالژی های غم انگيز جنگ و شهيد و شهادت و يتيم ها و فرزندان شهيد و مادران داغدار و از اين قبيل... يکی دوتا ويدئوشون رو از اينجا و اينجا ببينيد..(نديديد، هم نديديد.. خيلی غمناکن:)... اما امروز يه ويدئو ای بدستم رسيد که بازهم عنوانش "بچه های آباده" بود... راست و دروغش پای خودشون*، ولی منبع معتبر بود و احتمال زياد از آباده و بچه های اونجاست... ولی.... ولی اين "بچه های آباده" کجا و آن "بچه های آباده" کجا... اين ويدئو اينقدر زيبا و خوشکل و شاده که حيفم اومد اونو اينجا نزارم و شما نبينيد... فوقه فوق العاده اس.. :) مطمئنم خوشتون مياد... بازهم همون ترانه "گل اومد، بهار اومد" پوران... گل اومد، بهار اومد، ميرم به صحرا... عاشق صحرائيم بی نصيب و تنها... دلبره، مه پيکره، گردن بلورم، وای... عيد اومد، بهار اومد، من از تو دورم....
فول اسکرين ببينيد..تقديم به شما

===========================
* پی نوشت: همونطور که توی کامنتها می بينيد و همينطور از يکی دوتا ايميل از خوانندگان خوب اين وبلاگ؛ معلوم شد که اين گروه واقعا آباده ای و اسمشون هم "بچه های آباده" هست، منتها الان ساکن کاليفرنيای آمريکا هستند.... خوب بالاخره خوب شد که فهميديم اينها کی و کجا هستند، ولی همونطور که گفتم اين بچه های آباده کجا، اون بچه های آباده کجا... ممنون از دوستانی که کامنت گذاشتن و ايميل زدن :)

* پی نوشت دو: آقا ببخشيد... خيلی خيلی معذرت ميخوام... الان يه ايميل بدستم رسيد که ته و توی اين گروه موسيقی رو برام درآورده و توضيح داده... منهم معمولا نوشته های پست هام رو به احترام خوانندهام حتی اگر هم غلط باشه ديگه پاک نمی کنم، فقط بصورت پی نوشت تصحيح ميکنم... مثل همين کاری که الان دارم ميکنم... اين گروه موسيقی اصلا ربطی به آباده و بچه های آباده نداره... اينها گروه موسيقی ای هستن از يک مدرسه موسيقی بنام" مدرسه موسيقی نژاد" که ساکن سن خوزه کاليفرنيا در آمريکا هستن. اينهم آدرس وبسايت شون (اينجا) و اينهم سه تا ديگه از کارهاشون که اون هام خيلی خوشکلن... اينجا: يک و دو و سه بازهم معذرت ميخوام و ممنون از سپيده دوست عزيزم که اين اطلاعات رو برام ايميل کرد. ممنون

اشک در چشم و بغض در گلو... به ياد جعفر پناهی

2011-03-22T03:22:00.016Z

اشک در چشم و بغض در گلو...
به ياد جعفر پناهی

آنقدر اتفاقات و سرگذشت های وحشتناک و سهمگين دور و اطرافمان را فراگرفته اند و آنقدر هر روز و هرساعت توسط اخبار غم انگيز و باورنکردنی بمباران ميشويم که گاه ديگر تلخی و ناگواری تيترهای خبرها، که واقعياتی در دنيای اطرافمان است را متوجه نمی شويم و عمق ظلم و ستم و فاجعه را، آنگونه که واقعا هستند را درک نميکنيم...

خبر چند سطر و قديمی و تکرار داستانی که بارها به روايات مختلف برای افراد متفاوت شنيده ايم... جعفر پناهی، هنرمند و کارگردان سينمای مستقل ما، در زندان است... دستگيری وشکنجه و بازجوئی و اعتصاب غذا و انفرادی و ... احکام ظالمانه ای که برای او درنظرگرفته اند و برسرش آورده اند به همينجا ختم نمی شود... بيست سال ممنوعيت از فيلم ساختن.. بيست سال ممنوعيت از حريم فيلمنامه و نوشتن... ضربات سنگين و سهمگين بر جان و روان اين هنرمند ادامه دارد.. بيست سال ممنوعيت از هرنوع مصاحبه... او چه کرده است؟ بيست سال ممنوعيت از خروج از کشور... و درنهايت و ضربه دهشتناک آخر، اينکه او الان در زندان است و پشت ميله ها... او بايد شش سال آنجا باشد... شش سال... او در اين لحظات و ساعات، زندانی ست...

فارغ از اينکه اين حکومت جبار و خونريز و ستمگر، بيست سال که نه؛ همان شش سال را هم بتواند دوام بياورد يا نه و سرنگون نشود، فارغ از همه اما و اگرها، نفس و ذات چنين حکم و اعلامی، برای يک انسان، آنهم برای يک هنرمند، که قطعا و بنابه ذات هنر، روحی لطيف و شکننده دارد، چنين حکمی، حکم اعدام و قتل و کشتن اش و حتی بدتر از آنست... مگر جعفر پناهی، اين هنرمند صبور و متواضع چه کرده است؟ و يا اصلا چه ميتوانسته بکند که يک چنين مجازات سهمگينی را لايق شود؟

جعفر پناهی فيلمسازی ست که حتی در زمان آزادی، مورد بی حرمتی و ظلم های فراوان بود... از عدم حمايت های مالی و معنوی از طرف دولت و حکومت و وزارت ارشاد؛ تا عدم اجازه نمايش فيلمهايش در ايران، و قطع ارتباط او با مردم... بلائی که بر سر تقريبا تمام فيلمسازان مستقل که مجيز گوی سيسم نبوده اند و يا نخواستند که در منجلاب سينمای مبتذل و سخيف و بی ارزشی که اين سالها شاهد آن بوده ايم بيافتند، آورده اند. يا آنها را فراری داده اند و يا منزوی و گوشه گير کرده اند... فيلمسازانی مثل عباس کيارستمی، بهرام بيضائی، بهمن قبادی و حتی محسن مخملباف و غيره... اما اينبار جعفر پناهی را به اشد مجازات و مرگ هنری و زندان جسمانی محکوم کرده اند... مگر جعفر پناهی چه کرده است؟ او حتی اگر خطائی هم مرتکب شده باشد، که نشده، مسئول آن خود حکومت، وزارت ارشاد و سياستهای غلط حاکم بر فضای آلوده هنری آن کشور است... جعفر پناهی بيگناه و تنها يک قربانی ست...

جعفر پناهی در زندان است... پشت ميله ها... کارگردان فيلم زيبا و معصوم بادکنک سفيد... فيلم دايره، فيلم آفسايد... کارگردان و هنرمندی که دنيا او را تحسين و از جشنواره معتبر و عظيم کن فرانسه تا جشنواره فيلم ونيز ايتاليا و برلين آلمان او را ستوده اند... اما او در کشورش و در سرزمين خودش، در حصار ديوارها و ميله های زندان است... جعفر پناهی در زندان است.. اين داستان و سرگذشت هولناک، فيلم و قصه نيست، حقيقتی ست که حتی تصورش اشک را در چشم و بغض را در گلو می نشاند...
اين حکايت و نقل قول غم انگيز را بشنويد... او در بخشی از پیام خود به جشنواره فیلم آنکارا ميگويد : از این لحظه به بعد مجبورم برای ۲۰ سال سکوت کنم، مجبورم نبینم، مجبورم نیاندیشم و مجبورم فیلم نسازم. به واقعیت زندان و زندانبان تن می‌سپارم تا شاید آرزوهایم را روزی روزگاری در خیال شما بیابم. بیابم آنچه را که از من دریغ کرده‌اند.... در نهایت، واقعیت حکم من این است که باید شش سال درون زندان بمانم. من در این شش سال با خیال خود و به امید تحقق آرزوهایم زنده خواهم ماند.

جعفر پناهی را آزاد کنيد... دژخيمان بدانند؛ از زندانی کردن و حبس آن تن رنجورطرفی نخواهيد بست...بدانيد که آرمان و انديشه اش، آنچه که شما از آن می هراسيد، آزاد و رها، وعريان تر ونافذتر از هميشه با ماست...فکر کردن به اين ظلم و اين جنايت، اشک در چشمم و بغض در گلويم می نشاند... اميد و آرزويمان در اين روزهای عيد و بهاری، آزادی جسم او از ديوار و ميله های جهل و جنايت زندان جمهوری اسلاميست، که بند و زنجيری برای انديشه وجود ندارد...
ايمان و آرمان و فکر و انديشه جعفر پناهی روزها وشبها، شايد شبهای مهتابی، آزاد و رها، از ميان ميله های زندان، مانند يک شب پره، با نور و سوسوی خود، پرواز می کند و به باغ انگوری و باغ آلوچه می رود، به سر چشمه، که يک پری موهای پريشانش را شانه می کند، به ته دره، برای چيدن ستاره، به ميدان شهر، که داد بزند، عمو يادگار، خوابی يا بيدار؟

ترانه "يک شب مهتاب" با صدای فرهاد، تقديم به جعفر پناهی عزيزم که يادش اينروزها و اين ساعتها با من است...

يه شب مهتاب

يه شب مهتاب
ماه می‌آد تو خواب
منو می‌بره
کوچه به کوچه
باغ انگوری
باغ آلوچه،
دره به دره
صحرا به صحرا،
اون جا که شبا
پشت بيشه‌ها
يه پری می‌آد
ترسون و لرزون
پاشو می‌ذاره
تو آب چشمه
شونه‌می‌کنه
موی پريشون…

يه شب مهتاب
ماه می‌آد تو خواب
منو می‌بره
ته اون دره
اون‌جا که شبا
يکه و تنها
تک‌درخت بيد
شاد و پراميد
می‌کنه به ناز
دس‌شو دراز
که يه ستاره
بچکه مث
يه چيکه بارون
به جای ميوه‌ش
سر يه شاخه‌ش
بشه آويزون…

يه شب مهتاب
ماه می‌آد تو خواب
منو می‌بره
از توی زندون
مث شب‌پره
با خودش بيرون،
می‌بره اون‌جا
که شب سيا
تا دم سحر
شهيدای شهر
با فانوس خون
جار می‌کشن
تو خيابونا
سر ميدونا:
عمو يادگار!
مرد کينه‌دار!
مستی يا هش‌يار
خوابی يا بيدار؟

مست ايم و هش‌يار،
شهيدای شهر!
خواب ايم و بيدار،
شهيدای شهر!
آخرش يه شب
ماه می‌آد بيرون،
از سر اون کوه
بالای دره
روی اين ميدون
رد می‌شه خندون…

يه شب ماه می‌آد
يه شب ماه می‌آد

بهار هنوز بهار است... در تقدير و يادبود شهبانو فرح پهلوی

2011-03-19T21:53:00.013Z

بهار هنوز بهار است...
در تقدير و يادبود شهبانو فرح پهلوی

اين پست را فارغ از حب و بغض های رايج سياسی و صرفاً برای يادبود و قدردانی از يک شخصيت تاريخی که نامش به تائيد دوست و دشمن به نيکی ثبت خواهد شد، نگاشته شده است.

اين را ياد گرفته ام که هيچکس و هيچ نامی خوب مطلق و يا حتی بد مطلق نيست. بهترين و مقدس ترين اسامی و اشخاص هم در زندگی شان دارای نکات تاريک و منفی؛ و بدترين و منفورترين اشخاص هم درصورت دقت در زندگيشان، نکات خوب و مثبت را ميتوان يافت.

شهبانو فرح پهلوی

وقتی بعنوان يک انسان آزاده و بی طرف، منصفانه به قضيه نگاه ميکنم، شهبانو فرح پهلوی را بنابه دلايل زيادی که همه می دانيم و همه جا ثبت و ضبط است، درخشان ترين چهره زن دنيای سياست تاريخ معاصر می بينم. انسانها را تاريخ برمبنای خدمات و اعمالشان تقدير يا تقبيح ميکند... فرح ديبا از جمله زنان تاريخ معاصر ماست که عليرغم نداشتن عنوان رسمی، تنها بعنوان بانوی اول مملکت، از نزديکی به منبع قدرت( شوهر[پادشاه] و خانواده اش) و همچنين بنابه تحصيلات و شخصيت والايش، در زمانی که ميتوانست تاثيرگذار باشد، از موقعيتش استفاده احسنت نمود و خدمات شايانی به فرهنگ ايران، حقوق زنان و کودکان، ميراث تاريخی و بسيار موارد ديگر نمود که حتی تا به امروز در داخل و خارج از کشور اين خدمات و اثرات مشهود و معلوم است. ابتکار و تاسيس کانون پرورش فکری کودکان و نوجونان، که همه ما از آن به نحوی بهره برده ايم و هنوز منشاء خدماتست، تاسيس موزه يگانه و بی نظيرفرش ايران، تلاش و راه اندازی موزه هنرهای معاصر که در خاورميانه بزرگترين و بی نظيرترين است، پشتيبانی و حمايت از حقوق زنان، خدمات و منشا بسياری از پيشرفتها در زمينه بهداشت و پزشکی بودن و ده ها و صدها مورد مشابه ديگر، تنها گوشه اي از خدمات اين زن نمونه و دلسوز به فرهنگ و تاريخ ايران ست که نام او با اين خدمات برای هميشه همراه خواهد بود.

فرح ديبا، حتی در سالهای تبعيد و آوارگی، عليرغم تجربه دردها و غم ها و مصيبت های کمرشکن فراوان همچنان نماينده و الگوی شايسته ای برای زنان ايرانی و مردم کشورش باقی مانده است.

منصف باشيم و قدردان... حب و بغض و غرض و مرض را لحظه ای به کنار بگذاريم و آئينه وار و انسانی به قضيه نگاه کنيم... فارغ از همه حواشی، فرح ديبا لايق تحسين و تقدير و قدردانی ست... شخصيتی چنان معصوم و مثبت و درخشان در تاريخ معاصرمان کمتر داشته ايم... حکم انصاف، بجزحکم تقدير و تحسين نيست.

من هميشه عاشق و شيفته اين شخصيت زيبا و اراده و استقامت اين زن نمونه ايرانی بوده ام و دوست داشته ام که بنوعی اين احترام عميق و تحسين قلبی ام را بيان کنم، تا به امروز که پيام نوروزی ايشان را ديدم و جملات بينهايت زيبا، مفاهيم عالی و آرزوهای دلنشينی که آرزوی همه ماست... اين پيام را بعنوان تبريک نوروزی، امسال در اينجا منعکس و بازگو ميکنم، به اميد روزی که در همين سال جديد، در داخل کشور و در زمان حيات ايشان، از زحمات و نقش ارزنده تاريخی ايشان در اعتلای فرهنگ و تاريخ ايرانی قدردانی شود... گرچه برگزاری اين قدردانی در سال جديد يک آرزوست، اما در اينکه بالاخره روزی و سالی اين تقدير انجام خواهد شد هيچ ترديدی نيست... شهبانو فرح ديبا از چهره های درخشان تاريخ ما بوده، هست و خواهد بود... سال نو بر همه مبارک و به اميد آزادی و روزهای روشن و بهاری در سال جديد

پيام نوروزی شهبانو فرح پهلوی

هم میهنان عزیزم:

نوروز کهن‌ترین جشن ما ایرنیان است، روزی نو که از نشیب و فراز زیادی گذشته، ولی همواره وهمچنان به عنوان یکی از مظاهر هویت ملی ما استوار مانده است.

اگر چه، برای بسیاری چون من و ما، که عزیزانی را از دست داده‌ایم، نوروز و بهار، اشاره یی ست به این حسرت بزرگ که‌ای کاش، سفرهٔ هفت سین، از حضورشان، رنگین می‌شد. امّا، از سوی، دیگر، به وقت فاجعه حتّی، زندگی همچنان جاریست.

یعنی که برای سوگواران هم، بهار هنوز بهار است و نورز هم، پر است از امید و آرزویی مشترک برای رهایی ایرانزمین.

پس بار دیگر، در این نوروز دلسوز، به جای فرزندانم که نیستند، و به جای بچه‌های ایرانم که از دست رفته‌اند یا در بندند، برای همه، بهاری آن گونه که سزاوار ماست، آرزو می‌کنم. ما سال‌ها است که فاجعه پشت فاجعه را تاب آورده‌ایم.

چه نوروز‌ها، وچه بهارانی که سفره‌هامان، دستمال گریه‌هامان نشدند! امّا ایران، هنوز هست و نوروزش، همچنان پیام آور شادی و رهایی انسانی ست که بیش از این می‌ارزد!

ایران زمین را به خداوندگار می‌سپارم. با این آرزو که آنچه پیش روی ماست نقطهٔ پایانی باشد بر فاجعه یی که سال هاست، آرامش، سرخوشی، خوشبختی و حرمت انسان ایرانی را تباه کرده است.

امیدوارم که نوروز امسال پیام آور بهار آزادی برای ایران باشد.

نوروز و بهارتان خجسته باد

دانلود نسخه رسمی و زيبای اين پيام با خط نستعليق

اينهم همان پيام نوروزی با صدای خود شهبانو فرح، برای يادگاری ميگذارمش اينجا.. بشنويد:

تجربه يک حس دلنشين

2011-03-14T20:21:00.004Z

تجربه يک حس دلنشين
(نقدی بر فيلم قوی سياه Black Swan، اثر دارن آرونوفسکی)

ديشب فرصتی دست داد که بعد از يک هفته کاری و سخت، به همراه يکی از دوستان خوبم، سينمای تازه تاسيس وارنرـ ويلج شهرمان را با فيلم زيبای "قوی سياه" افتتاح کنيم و خستگی يک هفته شلوغ و پرسروصدا را به دست دنيای سحرآميز پرده نقره ای سينما برای ساعاتی به فراموشی بسپاريم. آنچه درپی می آيد نگاه و نقدی ست بر اين فيلم زيبا و تماشائی.

کارگردان های خوب سينما هم مانند هنرمندان برجسته و صاحب سبکی هستند که ميتوان آنها را از آثارشان بازشناخت و به قولی امضايشان را پای آن آثار ديد. فيلمهائی که نگاه و شخصيت منحصربه فرد کارگردانان خود را در متن و بطن خويش بهمراه دارند و آنرا به زيبائی و استادانه به نمايش می گذارند. " قوی سياه" اثر دارن آرونوفسکی از اين دسته فيلمهاست.

نينا (ناتالی پورتمن) بالرين زيبا و جوانی ست که بهمراه مادر خود، که اوهم زمانی بالرين بوده زندگی ميکند. مادر سخت گيری که کنترل شديدی بر زندگی نينا اعمال ميکند و مانند هر مادر ديگر آرزوهای دست نيافته خود را برای دخترش ميخواهد. روابط سخت و پيچيده دو نسل متفاوت، که نمود آنرا در فيلمهای قبلی آرنوفسکی، مرثيه ای برای يک رويا و کشتی گير هم شاهد اين تقابل بوده ايم.

توماس، ( با بازی زيبای وينسنت کاسل، هنرپيشه اصالتا فرانسوی) مدير و صاحب تاتری در نيويورک که نينا در آنجا کار ميکند، است. او تصميم دارد برای فصل جديد نمايش باله "درياچه قو" اثر چايکوفسکی، برای فائق آمدن بر مشکلات مالی، هنرپيشه و رقصنده اصلی تاترش را بازنشسته و چهره جديدی را معرفی کند. او بدنبال رقصنده ای تمام عيارست که بتواند هر دو نقش قوی سفيد، که مظهر پاکی معصوميت، و قوی سياه، که مظهر گناه و سياهی ست را بنحو احسنت اجرا کند. داستان اصلی فيلم را که افسانه ای مشهور و فيلم بر محور آن ساخته شده در صحنه آغازين فيلم از زبان توماس اينگونه ميشنويم:

"دختر زيبا، معصوم و باکره ای که در اثر طلسمی در قالب يک قوی سفيد گرفتار آمده، آرزوی رهائی دارد. آرزويش اجابت ميشود اما با يک شرط، آنهم بوسيله يک عشق پاک و حقيقی... پرنسی زيباروی وسيله اين عشق قرار ميگيرد، اما خواهر دوقلوی قوی سفيد، که يک قوی سياه و مظهر شهوت و گناه و وسوسه است پرنس را اغوا ميکند و عشق قوی سفيد را از او می ربايد. قوی سفيد، شکست خورده و ويران تصميم به خودکشی ميگيرد. بر بالای صخره ميرود و خود را به پائين پرتاب و درنهايت آزادی را در مرگ می يابد."

نينا، با چهره معصوم و دخترانه ناتالی پورتمن و زندگی خاصی که در فيلم دارد انتخاب شايسته ای ست برای نقش قوی سفيد، اما او برای فائق آمدن بر رقيبان و کسب نقش نخست، بايد به درک سياهی و زشتی و ارائه آنهم نائل بيايد. در اين راه رقيب او، لی لی، با بازی زيبای ميلا کانيس، خواسته يا خواسته به کمکش می آيد. او را با دنيای مشروب و سکس و مواد مخدر آشنا، و روح و جنبه خبيث و سياه انسانها را در او بيدار ميکند.

نقش نمادها و نشانه ها ، بطور مثال نماد آينه و رفلکشن های متفاوت، در اين مسير به زيبائی به تصوير کشيده ميشود و حرکات دوربين و لحظات ترس و تعليق بخوبی در خدمت روايت داستان قرار ميگيرد.

از ديگر نکات فيلم، زندگی پرتنش نينا ست. بالرين و رقصنده حرفه ای که تمام زندگی اش در حرفه و شغل اش خلاصه شده و تمام هم و غم اش حفظ موقعيت شغلی، موفقيت و رسيدن به اهدافش است. اين مشغوليت فکری و تنش ها آنچنان او را دربر گرفته اند که در راه رسيدن به هدف و نقش دلخواهش دچار توهم و کابوس ميشود. تماشاگر با او در اين سردرگمی شريک ميشود و مرز رويا و واقعيت را گم ميکند. خراش روی شانه، ناخن های شکسته، زخم ها و خونريزی انگشتان و از همه زيباتر صحنه قتل آخر فيلم که شوک نهائی کارگردان برای تماشاچی ست. زيبائی و تاثير اين صحنه ها از نکات برجسته فيلم است.

از ديگر جنبه های فيلم، استفاده کارگردان از سکس است برای کمک به نينا در راه درک سياهی و نزديک شدن به نقش قوی سياه. توماس، مدير نينا سعی در بوسيدن او ميکند و تمرين و تکليف خانه اش را، تحريک و عمل جنسی با خودش قرار ميدهد. در صحنه ای ديگر نينا بعد از مصرف مواد مخدر و قرصهای اکستسی، سکس را هم در خيال و شايد هم در واقعيت با رقيب خودش لی لی تجربه ميکند. نينا از آزمايش و تجربه هرآنچه که لازم باشد در راه رسيدن به کمال دريغ نمی کند.

نکته ديگری که درمورد فيلم حائز اهميت است موسيقی فيلم است. گرچه "کلينت مانسل" آهنگساز "قوی سياه"، تمام تقصيرهای برنده نشدن موسيقی فيلم را در جشنواره اسکار امسال بر گردن چايکوفسکی انداخت و موسيقی نمايش "درياچه قو"، اما پيانو و موزيک متن فيلم آنچنان زيبا و آشناست که ذهن تماشاگر تفکيکی بين صدا و تصوير در طول فيلم احساس نمی کند و تا ساعتها بعد از فيلم آنرا با خود دارد. موسيقی شاهکار "مرثيه ای برای يک رويا" از ديگر کارهای کلينت مانسل است.

"کشتی گير" و "مرثيه ای برای يک رويا" فيلمهای ديگری هستند که قبل از "قوی سياه" از اين کارگردان ديده بوديم. فيلمهايی که همانند اين فيلم، روانکاوانه، همراه با تم ترس و دلهره که با تعليق های استادانه تماشگر را به دنبال خود می کشند. از جنبه های تکنيکی هم حرکت سيال و مواج دوربين است که هم در "کشتی گير" و هم در "قوی سياه" از نکات برجسته فيلم بشمار می روند. در "قوی سياه" اين حرکت دوربين آنچنان زيباست که در لحظاتی تماشاچی خود را روی پنجه های پا و چرخان، همراه رقصنده، روی صحنه حس ميکند.

دارن آرونوفسکی، کارگردان ۴۲ ساله جوان، باستعداد و خوش آتيه آمريکائی، بعد از فيلمهای موفق و زيبای "مرثيه يک رويا" و "کشتی گير" اينبار هم با "قوی سياه" توانست نظر تحسين آميز اکثر منتقدان و محافل سينمائی را جذب کند و ضمن کانديدای بهترين فيلم اسکار، با "ناتالی پورتمن"، جايزه اسکار بهترين هنرپيشه زن را، که قبلاً هم اکثر جوايز معتبر دنيا را، مثل بفتای انگلستان و گلدن گلوب، برای همين نقش بدست آورده بود، را کسب کند.

درنهايت، "قوی سياه" فيلمی ست که از لحظه نخست و گام به گام تماشاگر را با خود همراه ميکند، با چهره کودکانه و معصوم نينا معصوميت را تجربه، و در طول فيلم دگرديسی خير و نيکی را به شر و شيطان حس می کند، خود را همراه نينا در مرکز و محور داستان می بيند و در نهايت با پرتاب از آن صخره سفيد به تکامل و تجربه يک حس دلنشين و لذت تماشای يک فيلم زيبا و فراموش نشدنی می رسد.

استاد مرتضی کاتوزیان

2011-03-14T03:30:00.021Z

استاد مرتضی کاتوزيان

اين واقعاً يک افتخار است که انسان در زمانه ای زندگی کند که معاصر يک يا چند نابغه از نوابغ و افتخارات بشريت باشد و از حضور و نظورشان متمتع بشود. نوابغی که خود و آثارشان ثبت و ضبط ميشوند در تاريخ بشريت. استاد مرتضی کاتوزيان، نقاش معاصر از آن جمله اند. نقاشی که آثارش آنچنان زيباست و طبيعی که تميز حيقيت و مجازشان بواقع کار سختی ست. مجموعه تازه ای از آثار استاد ديشب بدستم رسيد، بهمراه کوتاه زندگينامه ای از ايشان که با اين مقدمه و تصحيح بسيار جزئی از خودم، آنرا تقديم حضورتان ميکنم. ثبت و اشاعه اين آثار، و اميد و اطمينان به لذت و حظ بصر شما انگيزه اين مقال بود.

استاد مرتضی کاتوزیان در ۱۱ تیرماه ۱۳۲۲ در خانواده ای متوسط و هنر دوست در تهران به دنیا آمد. از کودکی عاشق نقاشی بود و تمام اوقات او بدون مربی صرف فراگیری این هنر می شد. او در سال ۱۳۳۹ به طور حرفه ای به کار گرافیک و نقاشی روی آورد.

در زمینه گرافیک تعداد بسیاری پوستر، آرم، جلد کتاب و بروشور ساخت. سال ۱۳۵۳ مسئولیت برگزاری نمایشگاه بین المللی گرافیک تهران با عنوان گرسنگان آفریقا توسط سازمان جهانی I.A.A را قبول و بشکل آبرومندانه ای به انجام رساند و برنده جایزه پوستر همبستگی شد.
او از پایه گزاران سندیکای گرافیست ها در سالهای قبل از انقلاب و دو سال عضویت هیات مدیره آن بود. طی سالهای گذشته در نمایشگاههای جمعی بسیاری شرکت و چهار نمایشگاه انفرادی برگزار کرد. تمامی آنها به دلیل کیفیت بالای آثار ارائه شده و نگاه محبت آمیزی که به انسانها و مسائل مربوط به زندگی آنها در نقاشی هایش بود پر بیننده ترین نمایشگاههای تاریخ هنر ایران شد.
به عنوان مثال نمایشگاه نقاشی هایش در موزه هنرهای معاصر تهران در سال ۱۳۶۸ طبق آمار رسمی ۲۰ هزار بازدید کننده داشت. آخرین نمایشگاهی که با ۹۴ اثر خود در خردادماه ۱۳۸۷ در مجموعه فرهنگی تاریخی سعدآباد برگزار کرد، روز چهارشنبه ۲۹ خرداد ماه از طرف سازمان یونسکو به پاس فعالیتهای ۵۰ ساله اش در زمینه نقاشی و ۳۰ سال تعلیم مخلصانه به جوانان ایرانی طی مراسم با شکوهی مفتخر به دریافت لوح تقدیر این سازمان شد.
در مدت ۳۰ سال تدریس نقاشی از آتلیه کوچک او ده ها نقاش تقدیم جامعه هنری شد.

برای معرفی و تشویق شاگردانش سه نمایشگاه جمعی برای آنان بر پا کرد و در یک نمایشگاه بهمراه آنان در موزه هنرهای معاصر تهران شرکت کرد. به همت او در سال ۱۳۸۴ کتابی از نقاشی های هنرجویانش چاپ و مورد استقبال مردم قرار گرفت.
اکنون تعدادی از آن هنرجویان از نقاشان و هنرمندان بنام ایران هستند و هر کدام در آموزشگاه نقاشی خود به تعلیم هنرجویان بسیاری مشغولند.
تاکنون چهار جلد کتاب از آثار نقاشی مرتضی کاتوزیان به چاپ رسیده و تعداد زیادی از آثار او به صورت پوستر ارائه شده است. پنج عدد از آثار این نقاش در موزه هنرهای معاصر تهران و تعداد زیادی در کلکسیون مجموعه داران ایرانی و خارجی در کشورهای مختلف نگهداری می شود.
در دوران جوانی ساعات فراغت خود را به ورزش می گذراند. در سال ۱۳۴۹ برای اولین بار در ایران صاحب کمربند سیاه کاراته شد. طی سالیان بعد شاگردان لایقی در این زمینه تربیت کرد. اکنون با کمربند سیاه دان هفت از پیش کسوتان این ورزش محسوب می شود.

لطفا برای ديدن و دانلود نسخه بزرگتر نقاشی ها به روی آنها کليک کنيد.

پر کاهی که بر آن سواريم

2011-03-13T12:26:00.015Z

تصوير هولوگرام زلزله و سونامی ژاپن و شدت تاثير آن بر کل کره زمين (ازموسسهNOAA )

پر کاهی که بر آن سواريم...

تاريکی مطلق و سرما و دريا و موج و آب های قيرگون و بی انتها تنها چشم انداز دور تا دور و اطراف من است. در جزيره مصنوعی و بسيار بسيار کوچکی در جائی در قلب "نورث سی" نزديک به قطب شمال هستم، پشت شيشه های ضخيمی که فضای دفترم را از فضای وحشتناک بيرون جدا ميکند در تنهائی و پشت کامپيوترم نشسته ام و به تصاوير دهشتناکی که بصورت مستقيم از ژاپن پخش ميشود، چشم دوخته ام. با کمک امواج راديوئی، ارتباطات اينترنتی و ماهواره شاهد لحظاتی هستم که در آنسوی دنيا و پشت اين فضای تاريک و ترسناک روبرويم، در جبهه ديگری از اينهمه آب خروشان و خشمگين می گذرد. خانه ها و ماشينها و هواپيماهائی که مانند پرکاه بر روی آب مانند اسباب بازی بهم ميخورند و روان اند. آسمانخراشهائی که مانند گهواره به اينطرف و آنطرف ميروند و برميگردند. به دريای خشمگينی که آتش گرفته و موجهايی از آتش که روان گشته اند. تصور بودن و ديدن اين قيامت را از نزديک، گرچه بسيار سخت است اما فضای وحشی و ناآرام و متلاطم اطرافم آنرا به من و خيالم نزديکتر ميکند. ستارگانی که خاموش و تيره شده اند و کوههائی که تکان خورده و به راه افتاده اند. درياهای شعله ور و اجساد انسانهای مدفون و غرق شده که در اطراف پراکنده اند.

خودم را در زمان و مکان گم شده ميبينم و فضا و انسانهای اطرافم که مانند سايه های ساکت و مبهم، اطرافم تردد ميکنند. صحنه های روبرويم يک فيلم سينمائی و جلوه های ويژه هاليودی نيست، واقعيتی ست که درست درهمين لحظه درآنطرف اين کره کوچک و معلق زمين درجريان است و بر انسانهای واقعی ميگذرد. قيامتی که درست جلو چشمهايم درجريان است.

به ياد سوره تکوير و کلمات و عبارات تکاندهنده و پرقدرت آن می افتم و آن اجرای آن شيخ مصری، عبدالباسط که حق مطلب را ادا کرده بود و آنرا به موثرترين وجه اجرا کرده بود. بنظر من تاثير و ماندگاری آن اجرا نه فقط به صدای آن شيخ، که به تاثير آن کلام و متن هم هست. کلمات و جملاتی قوی و خشمناک که پرقدرت و سهمناک با ضرب آهنگی شديد، در پی هم می آيند و بر گوش و روان آدمی می نشينند. آنرا اينجا بشنويد و ببينيد:

وقتی خورشيد در هم پيچيده شود
وقتی ستارگان تيره شوند
وقتی کوهها روان شوند
وقتی شترهای آبستن ده ماهه بحال خود رها شوند
وقتی حيوانات وحشی گرد هم آيند
وقتی درياها شعله ور شوند
وقتی افراد جفت شوند
وقتی که از دختر زنده به گور پرسيده شود:
به کدامين گناه کشته شده است؟
...
...
...

نای برخاستن ندارم. اين تصاوير غمناک و باورنکردنی تمام وجودم را فراگرفته اند. حقارت و پوچی اين زندگی و اينهمه داستانهای عجيب و غريب که در ميان آنها محصوريم و اين سوال که دليل اينهمه دلبستگی که به اينهمه پوچی و حقارت داريم چيست، در ذهنم شدت گرفته است. واقعيت چيست و کجاست؟ تمام اين ابهت و شکوه و ساختمانهای چند صد طبقه و فرودگاه و جاده و ماشين و جنگل و آب و دريا که به چشم برهم زدنی درهم پيچيده شد و به تلی از زباله و خاکستر بدل شد... حکايت پوچی و کوچکی و حقارت خودمان و زندگی هايمان و غرور و نخوتی که نامرئی و مثل تار عنکبوت در اطرافمان پيچيده شده و خودمان خبر نداريم... و پر کاهی که ما هم در اين امواج خروشان بر آن سواريم.

شعر و هنر خوشنويسی

2011-03-08T11:12:00.012Z

شعر و هنر خوشنويسی

بنظر من هنر شعر و هنر خوشنويسی دارای گوهرها و جانمايه های يکسان، برخوردار از طبايع و مشترکات فراوان و بالطبع دارای اين قابليت که در اوج کمال و همخوانی با هم ترکيب و ممزوج شوند هستند. اين ترکيب هنرها و مجموعه و اجتماع آنها برای خلق يک هنر و يک اثر ديگر، برای مثلا شعر و موسيقی، موسيقی و فيلم، نور و صدا، شعر و صدا، شعر و صدا و موسيقی و ترکيبات ديگر و مشابه نيز صادق است. اين ترکيبها، در صورت موففقيت، در خدمت يکديگر درمی آيند و يک هنر، گوشه و زوايای اثر هنری ديگر را برجسته تر و نمايانتر می کند. جائی خواندم که می گفت: شعرگويان جان فدای شعرخوانان می کنند... يعنی وقتی که يکنفر شعر را درست بخواند، کلمات و اصوات را درست ادا کند و فراز و فرودها، مکثها و حتی با حرکات صحيح دست و چشم و ابرو؛ ميتواند جان تازه ای به يک شعر مکتوب و خموش بدهد و آنرا هويت و تاثيری نو ببخشد و بقول معروف هنر و زحمت شاعر را پاس بدارد و آن شعر را تعريفی صحيح کند و يا حتی آنرا جاودان سازد. برای خود من بارها پيش آمده که شعری را بارها و بارها در کتابهای مختلف خوانده بوده ام اما وقتی همان شعر را از زبان خود شاعر، مثل شعر های فروغ يا اخوان ثالث؛ و يا از زبان يک خواننده، مثل شجريان، آن شعر را دوباره شنيده ام، مثل اين بوده که شعر تازه ای شنيده باشم و تازه آن موقع بوده که پی به خيلی از زوايا و معانی زيبای آن شعر برده ام که قبلا برای من ناشناخته بوده. مثلا شعر دايره مينا، از حافظ و با صدای شجريان از آن نمونه هائيست که در ذهن من بسيار برجسته است. (اينجا)

يکی از امتيازاتی که هنر خوشنويسی ايرانی از آن برخوردار است دسترسی به گنجينه ای عظيم و بی انتها از شعر و ادبيات فارسی ست. گنجينه ای غنی از نظم و نثر، از قديم و جديد و از هر نوع و سليقه ای. گنجينه ای که هنرمند خوشنويس ميتواند دست در آن برده، بهترين را به سليقه اش انتخاب و آنرا دستمايه کار خود قرار دهد. الهام بگيرد و بيافريند و الهام بخشد. حال و احوال و احساس و نيازش هرچه باشد متاع و جوابی برايش فراهم ست. گاهی هم به عکس، همان شعر و غزل، خود ميشود بهانه و انگيزه که دست به قلم ببرد و آنرا جانی تازه و صورتی به دلخواه هنرمند خوشنويس، بر روی کاغذ سفيد ببخشد. در يک مورد خاص، شعرها و غزليات سعدی برای من اينگونه اند. گاهی آنقدر فصاحت و بلاغت کلام سعدی بر روی روح و جان من تاثير می گذارد که احساسی لبالب و سرشار، چاره ای جز نگاشتن و نوشتن آن شعر برايم باقی نمی گذارد. اگر هم فرصت و وسائلش فراهم باشد که جير جير قلمی و انتقال و اجرای سيالی مفاهيم و کلمات با کشيدگی ها و خم ها و پيچ ها و نون ها و عين ها و عشق ها و غين ها و غم ها و نقطه ها و خط ها و ميم موی و طای طره و عشوه و دال دل و حديث دلدادگی و شوق وصال و عين عطر بهار و بای نسيم بامدادان و سين سکوت نيمه شبان و شين شمع و پروانه و باز هم لام و ميم من و نون و کاف و گاف گل روی و کمان ابروی يار...

راستش را بخواهيد، وقتی شروع کردم به نوشتن اين پست، قصدم فقط توضيح و اشاره به يک نکته فنی در باره هنر خوشنويسی و مخصوصا خط نستعليق و تاثير تکنولوژی و دنيای ديجيتال برآن بود، که اختيار قلم از دستم برفت و کجاها که نرفتيم و چه ها که نگفتيم... ولی خوب اشکالی ندارد، حرف بدی که نزديم و نامربوط هم نگفتيم... حکايت شعر و غزل و خط و خطاطی و کلاً هنر و خصوصا نوشتن و وبلاگ هم همين است، يعنی که هرچه ميخواهد دل تنگت بگو، هيچ آداب و ترتيبی هم مجوی...

....
....

بچه که بودم به نقاشی خيلی علاقه داشتم. مخصوصا به سياه قلم و علی الخصوص شاخه پرتره. مدادهای کنته و دنيای خطها و سايه روشن ها... کارم هم بد نبود... شجريان و داريوش و غيره تا که جرات کردم و رسيدم به کشيدن صورت و نيم رخ دوستان و اقوام و خويشان؛ که گاها هنوز هم تابلوهای قديمی من بر در و ديوار خانه هايشان هست... اين بود، تا روزی که بوسيله پدرم و بواسطه آشنائی اش با يکی از خوشنويسان بنام؛ با هنر خوشنويسی آشنا شدم و بعدها تا مدارج عالی آنهم پيش رفتم... پدرم مرد بسيار فرهيخته و فرزانه ای بود.. اهل شعر و ادبيات.. خط بسيار زيبائی هم داشت... تاثير او بر زندگی من و حتی منش و اخلاقيات من انکارناپذيرست. من گرچه اکنون زندگی مستقل و موفقی دارم، ولی هرچه دارم از پدر و مادر خوبم دارم... اين پست و اين مقاله بهانه ای شد که يادی از آنها بکنم... تاثير پدرم در تغيير علاقمندی ام از نقاشی به خوشنويسی، شايد ناخودآگاه، ولی بسيار موثر بود... برای کوتاه شدن داستان، اين تکنيک در خط نستعليق را که ميخواهم برايتان بگويم، توضيح می دهم و بعد ارتباط آنرا با دنيای ديجيتال مديا و مخصوصا پدرم را...

اين تکنيک بسيار ساده ولی درعين حال بسيار اساسی و مهم است. قانونی که يک پرينسيپال و يک اصل دارد و بقيه اش برميگردد به ذوق و سليقه هنرمند. قانونی بنام " تعادل، تقارن و ثبات"...
به زبان ساده، وقتی که شما مثلا يک خانه ميسازيد، وقتی طبقه ای را روی طبقه ديگر ميگذاريد، بايد ابتدا پايه و ستون مناسبی فراهم کنيد که بتوانيد چيزی را روی چيز ديگر بگذاريد. در خوشنويسی وقتی که روی يک خط و بصورت افقی از راست به چپ مثلا شعری را مينويسيد، خوب اين فقط يک طبقه هست و احتياج به ستون و تکيه گاه ندارد، ولی وقتی کلمات را بخواهيد روی يکديگر بگذاريد، اينجاست که احتياج به ستون و تکيه گاه پيدا می کنيد و بعبارت ديگر بايد کلمات و حروف را طوری ارنج و مرتب کنيد که باعث ساپرت يکديگر و عدم فروپاشی آنها بشود. اين فرو ريختن و سقوط البته از لحاظ بصری ست و شما و بيننده آنرا از طريق نگاه احساس می کنيد.

آنرا که غمی چون غم ما نيست، چه داند
کز شوق توام ديده چه شب می گذراند
سعدی

بعنوان مثال، من اينجا يک بيت شعر از سعدی را انتخاب کرده ام که اين بيت را در تابلوها و ارنج های متفاوت می بينيد. مثلا در تابلو بالا، آن دوتا غم و غمی، که بصورت کشيده نوشته شده اند، در زير آن دو و در سمت راست کلمه "چون" و "نيست" و "چه داند"، همگی در يک مجموعه و در سمت چپ پايه آن ترکيب غم و غمی هستند و اگر آن ترکيب نقطه ها در سمت راست را برداريم مثل اين می ماند که يک ميز با يک پايه در سمت چپ داريم که اگر آنرا رها کنيم به سمت راست کج ميشود و می ريزد؛ چون در سمت راست پايه ندارد و زيرش خاليست. بهمين دليل من ترکيب آن نقطه ها را درست کرده و در سمت راست و زير ترکيب اصلی غم و غمی قرار داده ام و ثبات و تعادلش را برقرار کرده ام. همانطور که گفتم اين يک حس بصری ست و تعادل و ثبات را شما احساس ميکنيد. اين اصل را شما بايد با عامل زيبائی ساز "تقارن" هم ترکيب کنيد. اين مرحله ديگر به سليقه و هنر خوشنويس بستگی دارد. بايد آنقدر با اين کلمات، نقطه ها و حروف بازی کنيد و آنها را جابجا کنيد، تا به يک ترکيب متعادل، باثبات و زيبا برسيد.

در مثال بعدی، تابلو بالا، شما دوباره شاهد همان کلمات و همان شعر و همان ترکيبها هستيد. اينبار شعر از سمت راست شروع شده و بعد از ترکيب اصلی غم و غمی، کلمات دانه دانه بر روی هم سوار شده اند تا به نقطه قله و انتهائی "داند" رسيده اند. اينجا بازهم از نقطه ها برای فونداسيون ترکيب اصلی غم و غمی استفاده شده اند؛ گرچه نيازی هم نبوده، چون غم و غمی بر روی خط اصلی بيس نوشته و تثبيت شده اند، منتها زيباترين جا برای آنهمه نقطه، همان زير ترکيب اصلی غم و غمی است، که بازهم اگر دقت کنيد تقارن در نقطه ها هم رعايت شده دوتا "دونقطه" در طرفين و دوتا "سه نقطه" در وسط... بعد هم شعر ادامه پيدا کرده، کلمات بروی هم سوار شده تا به کلمه "نيست" که کلمه ای تقريبا افقی و کشيده است رسيده و برای آن از ستون و پايه" چون ما" استفاده شده است. برای يک ترکيب زيبا و يک مجموعه خوب، البته قوانين زيادی هستند که بايد ررعايت شوند، اما هدف اين مقاله تعريف و توضيح " تعادل و ثبات" است که با ترکيب زيباساز تقارن، که به آن اشاره شد.

در بعضی از ديگرترکيب ها، شما اشکال و فريمهای هندسی ديگر را ميتوانيد درنظر بگيريد و خط و ترکيب خود را درون آنها قرار دهيد... اشکالی مثل دايره يا مثلث... که باز هم در اينجا، علاوه بر قواعد خوشنويسی بايد همان اصول تعادل و تقارن را رعايت کنيد. در تابلو بالا من شکل دايره را انتخاب کرده ام که درون آنرا با شعر پر کرده و همزمان تقارن ها و تکرارها و ستونها و تکيه گاه ها را نيز رعايت کرده ام.

و اما قبل از اينکه اين مقاله را تمام کنم، آن موضوع دنيای ديجيتال و خاطره ام... آنموقع ها که هنوز فتوشاپ و کامپيوتر و غيره نبودند، برای درست کردن اين تکيه گاه ها و ستونها، پيدا کردن جای مناسب برای کلمات و ترکيبهای متفاوت، مجبور بوديم اينها را بارها و بارها و بارها بنويسيم و چرکنويس کنيم و با پدرم درمورد هرکدام کلی بحث و مجادله؛ که مثلا اين اينجا بهتر است يا آنجا و از اين قبيل.. که سختی اش هم، همان دوباره نويسی ها و بعضا استفاده از قوه تخيل و تجسم بود و غيره.... ولی امروزه همه اين کارها با فتوشاپ و فقط شما متن را يکبار خودت مينويسی، اسکن و ديجيتالش ميکنی و کلمه کلمه و هرکدام را در لايه های متفاوت ميگذاری و فقط با حرکت موس آنها را جابجا و کوچک و بزرگ و حذف و اضافه و بقيه ارنج ها را آزمايش ميکنی... برای بکگراند انتخابهای بيشمار داری، از انواع ابر و بادها و يا تذهيب و حتی عکس ها و پترن های متفاوت... و عدم ترس از خراب کردن و تا شدن و پخش جوهر و غيره.... دنيای مديای ديجيتال، افقها و چشم اندازها و توانائی های هنر و هنرمند خوشنويس را هم مثل همه چيز ديگر به انتخابها و توانائی های گسترده و در کل به دنيای ديگری تبديل کرده است. من برای آن دسته از دوستانی که علاقمند هستتند، فايل های اصلی و خام خوشنويسی شده اين شعر را هم که به فرمت و آماده باز شدن با نرم افزار فتوشاپ هستند را برای دانلود ميگذارم. اين فايلها بعضا از بيست تا چهل لايه تشکيل شده اند که شما با سليقه خودتان ميتوانيد با ترکيب و جابجا کرددن و استفاده از بکگراندهای خودتان،تابلوهای متفاوتی بسازيد.
اميدوارم از اين پست، تابلوها، شعر و بقيه مطالب استفاده کرده و لذت برده باشيد.

دانلود فايل خام پی اس دی(فتوشاپ)؛ تابلو يک
دانلود فايل خام پی اس دی(فتوشاپ)؛ تابلو دو
دانلود فايل خام پی اس دی(فتوشاپ)؛ تابلو سه

سخنرانی پادشاه... The King's Speech

2011-03-03T05:46:00.014Z

سخنرانی پادشاه... The King's Speech

ديشب، بر حسب اتفاق، بواسطه يک دوست و بقولی بنا به يک "توفيق اجباری"، فرصتی دست داد که فيلم "سخنرانی پادشاه، The King's Speech را در سينمائی در مرکز لندن ببينم. فيلمی که همانطور که از اسمش پيداست بيشتر بر پايه ديالوگ، صحبت و صدا استوار است و همين امر، دوست همراه مرا در سينما، که به زبان انگليسی مسلط نبود را به خوابی عميق و از آنطرف مرا به دنيای زيبا و شگفت انگيز نور و صدا و ديالوگهای محشر و بازيگری تحسين برانگيز کاولين فرث و جفری راش کشاند.. از آن لحظات معدودی که مانند برخی ديگر از تماشاچيان حاضر حتی اشک را هم روی گونه هايم حس کردم.

داستان فيلم واقعيست. جرج ششم، پدر کوئين اليزابت(ملکه کنونی انگلستان)، بعد از اينکه برادر بزرگترش، ادوارد، که پادشاه وقت انگلستان و درگير يک عشق ممنوعه (از نظر کليسای انگليس) و مجبور به استعفا و عزل از پادشاهی ميشود، بطور ناگهانی و غيرمنتظره به مقام پدشاهی ميرسد.
جرج( با بازی زيبای کاولين فرث) دارای همسر و دو دختربنام مارگارت و اليزابت(همين کوئين اليزابت فعلی) است و در عين حال از بيماری لکنت زبان رنج ميبرد. همسرش يک متخصص گفتار درمانی معمولی در خيابان هارلی استريت لندن را که يک استراليائی بنام ليونل (با بازی شگفت انگيز جفری راش) است را پيدا ميکند که جرج را در غلبه بر بيماری لکنت زبانش ياری کند. نقش ليونل در زندگی جرج وقتی پررنگتر می شود که به مقام پادشاهی ميرسد و او که از اعتماد به نفس اندکی هم برخوردار است همزمان خود را در بحبوهه وقايع آشفته جهان، آغاز جنگ جهانی توسط هيتلر، درگيری انگلستان در جنگ و لزوم رهبری کشور و مستعمرات انگلستان در آن وقايع می بيند. نقطه ارتباط پادشاه با مردم و رهبری جنگ در سخنرانی های پادشاه است که از راديو که بتازگی اختراع شده، در کل کشور و سرتاسر جهان پخش ميشود.

ليونل با روش های درمانی غيرمتعارف و مخصوص به شخصيت مغرور و خودخواه جرج نزديک ميشود، با او دوست و اعتماد به نفس اش را به او برميگرداند. جرج که تا آن زمان بعلت لکنت زبان حتی در مراسم کوچک و محلی توانائی سخنرانی نداشته و همواره از مناسبتهای رسمی گريزان، بعد از تمرين و ممارست های فراوان زير نظر ليونل، اولين و مهمترين سخنرانی خويش را که همان اعلان دخول انگلستان در جنگ جهانی ست، را با موفقيت و هيجان فراوان به انجام ميرساند. بنابه به نوشته آخر فيلم، جرج پادشاه انگلستان، ليونل را به يک لقب سلطنتی مفتخر ميکند ، و تا آخر عمر، يعنی سال ۱۹۵۲ که فوت ميکند و کوئين اليزابت، دخترش به سلطنت ميرسد، با هم دوستان نزديک باقی می مانند.

تام هوپر، کارگردان جوان و سی و هشت ساله سخنرانی پادشاه، که عمده کارهايش کارگردانی فيلمهائی برای بی بی سی بوده، امسال قطعا يک شاهکار را آماده کرده بود که توانست چند روز پيش نظر داوران آکادمی اسکار را به خود جلب و اسکار بهترين فيلم را بگيرد. سناريوی بی نقص و ممتاز ديويد سيدلر، فيلمبرداری و حرکتهای درخشان دوربين، قصه پردازی و خط داستان مستحکم و روان و از همه مهمتر بازيهای چشمگير و استثنائی بازيگران، حتی بازيگران نقش های کوچک و فرعی همه و همه فيلمی را ساخته اند که بنظر من يکی از بهترين فيلمهای سالهای اخير و بيننده را تا مدتها به خود درگير ميکند. فيلمی که ثابت کرد هنوز هم ميتوان بدون جلوه های ويژه و نامهای آنچنانی يک اثر زيبا خلق و تماشاگر را با خود همراه کرد.

کاولين فرث که برای اين فيلم اسکار بهترين بازيگر مرد را دريافت کرد و همچنين جفری راش که ازاساتيد برجسته هنر تاتر انگلستان و از شکسپيرين های معروف است، بهمراه هلنا بونهام کارتر و حتی از نظر من گای پيرس در نقش ادوارد و همچنين بازيگر نقش وينستون چرچيل همگی درخشان و حرفه ای بودند که نشان از انتخاب بازيگری و کستينگ قوی فيلم دارد.
فيلم "سخنرانی پادشاه" در مراسم اسکار امسال، فيلم خوب "شبکه های اجتماعی" ديويد فينچر را که خيلی ها آنرا بخت اول اسکار امسال می دانستند پشت سرگذاشت و با چهار جايزه اصلی برنده مطلق اسکار ۲۰۱۱ شد. بهترين فيلم، بهترين فيلمنامه، بهترين هنرپيشه اول مرد و بهترين کارگردان.

درمورد اين فيلم ميتوان ساعتها صحبت کرد، ولی بعنوان کلام آخر، "سخنرانی پادشاه" به کارگردانی تام هوپر، فيلمی بسيار قوی، تاثيرگذار، خوش ساخت و هنرمندانه با طعم انگليسی از تاريخ معاصر و مدرن ماست که بعد از تماشای آن دلت ميخواهد آهسته دوست خواب بغل دستت را بحال خود بگذاری، بيرون بروی، هوايی بخوری و فقط در مورد فيلم خوبی که ديده ای بيشتر فکر کنی... :)

چی بگم؟

2011-02-24T04:14:00.008Z

چی بگم؟

بعضی وقتها ترانه ای، سازی، آهنگی، نوائی و يا نغمه ای حکايت روزگار تو می شود و بر روح و روان و جانت می نشيند و آنرا بارها و بارها و بارها ميشنوی و عطش سيری ناپذيرت را ميهمان آن مرحم دلپذير می بينی و دوست داری تمام دنيا آنرا بهمراه تو بشنوند و با تو زمزمه کنند...

ترانه "چی بگم" با صدای آسمانی "مرضيه" و آن تار و سه تار و آن پيانوی جادوئی، که هر زخمه اش گوئی فصلی از قصه عشق توست، از آن جمله است...

عاشق شدن و دل دادن سخت ترين تجربه زندگي ست... عشقی که از دل ديوانه تمنای او را دارد و او را می خواهد... همه چيزش را برای خود مي خواهد و همه چيزش را و همه چيزش را... بهانه ميگيرد و زندگی را بر عاشق بيچاره سخت می کند... شبها مهمان ناخوانده اوست و يادش و فکرش تا سحر همراه شب های طولانی و تاريک اش... او را دلداری می دهی و برای تسلی، از ظلم و جفايش ميگويی و از بی مهری هايش، اما هنوز قصه نامهربانی به پايان نرسيده، دل عاشق دوباره حرف خودش را ميزند و باز او را ميخواهد... گوئی که هيچ نشنيده و هيچ جفائی نديده...حتی دل بي تاب را به قصد تنبيه و گذاشتن مرحم فراموشی از سينه بيرون می آورد که به زير پا له کند، اما دريغ که دل عاشق، به زير پا هم می توانی صدايش را بشنوی که زمزمه ميکند و باز او را ميخواهد... او را ميخواهد و همه چيزش را برای خود... و درنهايت، اگر نهايتی متصور باشد، عاشق بيچاره، درمانده و مستاصل در خيالش به خود او متوسل ميشود و چاره را از خود او می جويد و از او ميخواهد که خود چاره دردش شود، پاسخ قلب عاشق و جان بی تابش را از او ميخواهد و تمنای وصال و تسکين روح سرگشته اش را، با او ميگويد و از او می جويد...
بشنويد:

چی بگم
چی بگم وقتی که این دیونه دل
بونه می گیره
تو رو میخواد
تو رو میخواد
چی بگم؟

چی بگم
چی بگم وقتی که این دیونه دل
بونه می گیره
تو رو میخواد
تو رو میخواد
چی بگم؟

چی بگم...
چی بگم وقتی که
سر میزنه بر دیوار سینه
تو رو میخواد
تو رو میخواد
چی بگم؟

چی بگم
وقتی که این خون شده
از دست تو
هر شب تا سحر
فکر تو و ذکر تو، سودای تو داره
تو رو میخواد
تو رو میخواد
چی بگم؟

صبح تا شب
پشت گوشش
قصه جور و ستم و ظلم تو میگفت...
قصه آخر نرسیده
تو رو میخواد
تو رو میخواد
تو رو ميخواد
چی بگم؟

تو رو میخواد
تو رو میخواد
تو رو ميخواد
چی بگم؟

یک شب از بس
سخن عشق تو گفت...

یک شب از بس
سخن عشق تو گفت
بیرون آوردمش از سینه
گذاشتم زیر پام
زیر پام، زمزمه نام تو میکرد
و
بهم گفت:
تورو میخواد
تورومیخواد
چی بگم؟

زیر پام، زمزمه نام تو میکرد
و
بهم گفت:
تورو میخواد
تورومیخواد
چی بگم؟

تو که این فتنه به پا کردی
و اين...
تو که این فتنه به پا کردی
و اين... دیونه دل رواسیر درد و بلا

میشه با من
تو بگی
با دل من
من چی بگم؟

میشه با من
ميشه با من
تو بگی
با دل من
من چی بگم؟

یک شب از بس
يک شب از بس
سخن عشق تو گفت
بیرون آوردمش از سینه
گذاشتم زیر پام
تو که این فتنه به پا کردی
و
اين... دیونه دل رواسیر درد و بلا
میشه با من
تو بگی
با دل من
من چی بگم؟

میشه با من
ميشه با من
تو بگی
با دل من
من چی بگم؟

میشه با من
ميشه با من
تو بگی
با دل من
من چی بگم؟

خدا نيست

2011-02-22T08:43:00.003Z

خدا نيست

دکتر عبدالکريم سروش را يکبار از نزديک ديده ام. مردی کوتاه قد و سرخ مو، ولی به غايت متواضع و دلپذير. جلسه ای بود در دانشگاهی و سخنرانی استاد که هيچگاه فراموش نمی کنم. آنچنان نثر و نظم را با لطافت کلام درهم می آميخت که تو را با عشق همراه ميکرد و با خود روانه، تا مقصدی که می طلبيد و می خواست
رشته ای در گردنم افکنده دوست
می برد آنجا که خاطر خواه اوست
دامادش، حامد را در ايران، بقول استاد، ضعيف ترين حلقه زنجير يافته اند، دستگير، زندان و شکنجه کرده اند تا سخنی در مصاحبه ای بر عليه استاد بگويد. بگويد يا همسرش هرزه است يا خود استاد فاسد. حامد، شخصی آرام و سربه زير و افتاده است، متواضع و قانع و فرهيخته، از پدر و مادری فرهنگی و خانواده ای خوب و خوشنام. در زير شکنجه مقاومت و درخواستشان را قبول نمی کند، و همين باعث تشديد مجازاتش و شديدترين رفتارهای غيرانسانی از طرف شکنجه گرانش می شود. او را بعد از اينکه ره به جائی نمی برند، شکسته و ويران رها می کنند. از ايران می گريزد و به خارج از کشور می رود، ولی لطمه و ضربه های روحی به او آنقدر شديد بوده که حتی آنجا هم اين يادآوری ها رهايش نمی کنند و کابوس های شبانه و هرشب اش می شوند.
حکايت که به اينجا میرسد، خود را در آينه او می بينم. وضعيت و داستان زندگی و کابوسهای شبانه که همچنان با سيلی و داغ و درفش به سراغمان می آيند. مهم نيست که کجای دنيا هستی و چه ميکنی. مهم نيست که چه بوده ای و الان چه هستی. اين زخم های عميقی است که بر روح عاصی و متلاطم ات همه جا و هميشه همراه توست. خدای را منکر ميشود و از کور و کر بودنش در لحظاتی که در تاريکخانه ها، بی گناه زجر و ضجه می کشيد ميگويد. خدای ما عجالتاً مرده است.
دين مانند شراب است. آنچنان را آنچنان تر می کند. حيوان را حيوان تر و انسان را انسان تر. آنها حيوانات حلقه ولايت هستند که با نام خدا و حجت شرعیِ عمل به تکليف می کنند، می درند و پاره می کنند. استاد نجوا می کند و از دلداری ياد خدا منصرف ميشود که بر چنين زخم و چنان ويرانه ای، مرحمی بس عبث است. چنگ به واقعيت که "بسا کسا که به روز تو آرزومند است" و راضی باش که حال از چنگ آن ظالمان رهيده ای و در کنج امنی، در گوشه ای از دنيا، در امانی... قصه حامد قصه من هم هست. قصه ما. قطره ای از دريا و دانه ای از خشخاش. که کم نبوده اند و نيستند مادران داغدار و پدران سوگوار و فرزندان يتيم و همسران بی جفت...عيب بر انکار خدای کور و کر مان نکنيد که ديريست دست به تغيير قضا و قدر نمی زند و عقوبت و کيفری بر ظالمان فرو نمی ريزد...ما هم از غزالی آموخته ايم که هيچکس را نفرين نکنيم، ولی فرياد روح و جسم و جان تا ابد زخمی مان نفرين ابدی برای اين حکومت کافرپرور و خونريز اسلامی ست.

میان کتاب ها گشتم

2011-02-20T03:21:00.002Z

میان کتاب ها گشتم

میان روزنامه های پوسیده ی پرغبار،
در خاطرات خویش
در حافظه یی که دیگر مدد نمی کند
خود را جستم و فردا را

عجبا!
جستجوگرم من
نه جستجو شونده
من این جایم و آینده
در مشت های من

احمد شاملو- مجموعه ی مدایح بی صله

سخنی پيرامون سايت بالاترين

2011-02-19T16:06:00.005Z

سخنی پيرامون سايت بالاترين

مسخره اس واقعا... بايد ايميل بزنيم بگيم آی پی مون رو باز کنن.. اين ديگه چه صيغه ايه.. من با اينهمه اينترنت سريع و بی فيلتر، بعد چند روز تازه متوجه اينجا شدم و اين درخواست مسخره.. وای بحال توی ايران... آی پی منو باز کنيد تا حداقل اخبار رو بخونيم...
you are absolutly hopeless.... عجيب نيست ملت بهتون شک ميکنن.. هميشه درست موقعی که مردم احتياج به اطلاع رسانی و آگاهی دارن شما داون هستين.. يکبار دوبار سه بار قابل توجيه ه نه هميشه و هردفعه.. متاسفام واقعا که اينو ميگم، الان يا بايد به خودتون شک کرد يا به لياقت تون... اينهمه هم سراين ملت منت نذارين، اينهمه وقت و اينهمه امکانات و اينهمه ضعف؟ ...شما سر همه هستين يا همه سر شما؟ يک وبسايت رو با اينهمه کاربر و اينهمه اهن و تلپ نمی تونين از عهده اش بربياين... هميشه هم درست سربزنگاه... مردم حق دارن بهتون شک کنن... گرچه شخصا، اين دفعه و با کمال تاسف به لياقت تون شک کردم... منو ببخشيد از کلام تندم، ولی حرفم رو بايد ميزدم
==
اين نوشته رو عليرغم ميلم ميزارم اينجا تا ملت حداقل بدونن چکار بايد بکنن و برای باز شدن آی پی شون چه کار مسخره ای رو بايد انجام بدن... سايتی که خودش در دسترس نيست اطلاعيه ميده و دستورالعمل دردسترس قرارگرفتن صادر ميکنه.. مسخره اس واقعا.. اينجا رو ببينيد و اينجا درخواست بديد.

نفرین

2011-02-17T06:33:00.010Z

نفرین

تو را چه سود فخر به فلک برفروختن هنگامیکه هر غبار راه لعنت شده ، نفرینت میکند؟
تو را چه سود از باغ و درخت، که با یاس ها، به داس سخن گفته ای؟
باش تا نفرین دوزخ از تو چه سازد که مادران سیاه پوش - داغ داران زیباترین فرزندان آفتاب و باد - هنوز از سجاده ها سربرنگرفته اند...

- کاری از دوست خوب هنرمندم، ايمان نبوی

ژان پل سارتر

2011-02-16T11:38:00.001Z

وقتی تنهاییم، دنبال دوست می گردیم

پیدایش که کردیم، دنبال عیب هایش می گردیم

وقتی که از دست دادیمش، دنبال خاطراتش می گردیم

و همچنان تنها می مانیم

هیچ چیز آسان تر از قلب نمي شکند

ژان پل سارتر